ایوب 32

32 ¹پس آن سه مرد از پاسخ دادن به ایوب بازایستادند، زیرا او در نظرِ خود پارسا بود. ²آنگاه خشمِ اَلیهو، پسرِ بَرَخئیل بوزی، از خاندانِ رام، برافروخته شد. خشمِ او بر ایوب شعله‌ور گشت، زیرا خود را به‌جای خدا برحق می‌شمرد. ³خشمِ او بر سه دوستِ ایوب نیز برافروخته شد، زیرا پاسخی نیافته بودند و با این حال ایوب را محکوم کرده بودند. ⁴اَلیهو تا آن هنگام صبر کرده بود تا با ایوب سخن گوید، زیرا دیگران از او سالخورده‌تر بودند. ⁵اما چون اَلیهو دید که آن سه مرد را دیگر سخنی برای گفتن نمانده، خشمش برافروخته شد. ⁶پس اَلیهو، پسرِ بَرَخئیل بوزی، به سخن آمد و گفت: «من به سال جوانم و شما پیر؛ از این رو خود را نگاه داشتم و ترسیدم آنچه را می‌دانم به شما بگویم. ⁷با خود گفتم: ‹بگذار سن سخن گوید، و سال‌های بسیار حکمت بیاموزد.› ⁸اما این روحی است که در انسان است، نَفَسِ قادرِ مطلق، که فهم می‌بخشد. ⁹نه پیران‌اند که حکیم‌اند، و نه سالخوردگان که آنچه را درست است درمی‌یابند. ¹⁰پس می‌گویم: به من گوش دهید؛ من نیز آنچه را می‌دانم خواهم گفت. ¹¹بنگرید، منتظرِ سخنانِ شما ماندم؛ به استدلال‌هایتان گوش فرا دادم، حال آنکه در پیِ یافتنِ کلام بودید. ¹²با تمامِ توجه به شما گوش سپردم؛ اما هیچ‌یک از شما ایوب را مجاب نساخت و به دلایلِ او پاسخ نداد. ¹³پس مگویید: ‹ما حکمت را یافته‌ایم؛ بگذار خدا او را مغلوب سازد، نه انسان.› ¹⁴ایوب سخنانِ خود را بر ضدِ من نیاراسته است، و من با دلایلِ شما به او پاسخ نخواهم داد. ¹⁵پریشان‌اند و دیگر سخنی برای گفتن ندارند؛ کلام از ایشان رخت بربسته است. ¹⁶آیا باید صبر کنم، حال که خاموش‌اند، حال که ایستاده‌اند و پاسخی ندارند؟ ¹⁷من نیز سهمِ خود از سخن را خواهم گفت؛ من نیز آنچه را می‌دانم بازخواهم گفت. ¹⁸زیرا آکنده از سخنم؛ روحی که در درونِ من است مرا برمی‌انگیزد. ¹⁹در درونِ خود همچون شرابی‌ام که راهِ برون‌شد ندارد، همچون مشک‌های نو که آمادهٔ ترکیدن‌اند. ²⁰باید سخن گویم تا آسوده شوم؛ باید لب بگشایم و پاسخ دهم. ²¹بر هیچ‌کس جانبداری روا نخواهم داشت، و هیچ‌کس را چاپلوسی نخواهم کرد؛ ²²زیرا نمی‌دانم چگونه چاپلوسی کنم—و اگر می‌کردم، آفرینندهٔ من زود مرا برمی‌گرفت.»