ایوب 33

33 ¹«اما اکنون، ای ایوب، سخنانم را بشنو؛ به هرآنچه می‌گویم گوش فرا ده. ²اینک، دهان خود را گشوده‌ام؛ زبانم بر کامم کلمات را می‌سازد. ³سخنانم از دلی راست برمی‌آید، و لبانم آنچه را که می‌دانند صادقانه بیان می‌کنند. ⁴روح خدا مرا ساخته است، و نَفَس قادر مطلق به من حیات می‌بخشد. ⁵اگر می‌توانی، مرا پاسخ ده؛ دعوای خود را پیش رویم مرتب ساز و بایست. ⁶اینک، من در برابر خدا درست همچون تو هستم؛ من نیز از گِل بریده شده‌ام. ⁷هیچ هراسی از من نباید تو را بترساند، و هیچ فشاری از جانب من نباید بر تو سنگینی کند.

⁸«به‌راستی که در گوش من گفته‌ای—من صدای خودِ سخنانت را شنیدم. ⁹‹من پاکم و بی‌عصیان؛ من طاهرم و در من هیچ تقصیری نیست. ¹⁰با این حال، او در من عیب می‌جوید؛ مرا دشمن خود می‌شمارد. ¹¹پاهایم را در کُنده می‌گذارد؛ همهٔ راه‌هایم را می‌پاید.›

¹²«اما در این باره حق با تو نیست، تو را پاسخ می‌دهم، زیرا خدا بزرگ‌تر از هر انسان فانی است. ¹³چرا با او مجادله می‌کنی، از این که او به هیچ‌یک از سخنان آدمی پاسخ نمی‌دهد؟ ¹⁴زیرا خدا به یک شیوه سخن می‌گوید، و سپس به شیوه‌ای دیگر، هرچند کسی آن را درنمی‌یابد. ¹⁵در خواب، در رؤیای شب، آنگاه که خوابی گران بر مردمان فرومی‌افتد در حالی که بر بسترهای خود در خفتگی‌اند، ¹⁶آنگاه گوش‌هایشان را می‌گشاید و هشدارهای خود را بر آنان نقش می‌بندد، ¹⁷تا آدمی را از کجروی بازگرداند و مرد را از تکبر دور نگاه دارد، ¹⁸جان او را از گودال بازمی‌دارد، و حیاتش را از هلاک شدن به شمشیر.

¹⁹«آدمی نیز با درد بر بسترش تأدیب می‌شود، با دردی پیوسته در استخوان‌هایش، ²⁰چنان که جانش از نان بیزار می‌شود، و روحش از لذیذترین خوراک. ²¹گوشتش تحلیل می‌رود، و استخوان‌هایش که زمانی پنهان بودند، بیرون می‌زنند. ²²جانش به گودال نزدیک می‌شود، و حیاتش به آنان که مرگ می‌آورند.

²³«اگر برای او فرشته‌ای باشد، میانجی‌ای—یکی از هزار—تا به آدمی آنچه را که برایش راست است اعلام کند، ²⁴و بر او فیض کند و بگوید: ‹او را از فرو رفتن به گودال رهایی بخش؛ من کفّاره‌ای یافته‌ام،› ^a a v24 آن کفّاره که جان را از گودال می‌رهاند، فراتر از سخنان الیهو به کفّاره‌ای اشاره دارد که پدر ما روزی در عیسی فراهم می‌آورد، همو که جان خود را همچون کفّاره‌ای برای بسیاری داد. ²⁵آنگاه گوشت او از گوشت کودک تازه‌تر می‌شود؛ به روزهای جوانی خود بازمی‌گردد. ²⁶او نزد خدا دعا می‌کند، و آن پرستنده مورد قبول او واقع می‌شود؛ آن پرستنده روی خدا را با فریادهای شادی می‌بیند، و خدا عدالت را به آن شخص بازمی‌گرداند. ²⁷در برابر دیگران سرود می‌خواند و می‌گوید: ‹گناه کردم و آنچه را که راست بود منحرف ساختم، اما به من سزا داده نشد. ²⁸او جان مرا از فرو رفتن به گودال رهانید، و من نور را خواهم دید.›

²⁹«اینک، خدا همهٔ این کارها را بارها و بارها با آدمی انجام می‌دهد، ³⁰تا جانش را از گودال بازگرداند، که به نور زندگان روشن گردد.

³¹«توجه کن، ای ایوب؛ به من گوش فرا ده. خاموش باش، و من سخن خواهم گفت. ³²اگر چیزی برای گفتن داری، مرا پاسخ ده؛ سخن بگو، زیرا من با کمال میل می‌خواهم تو را تبرئه‌شده ببینم. ³³اگر نه، پس به من گوش فرا ده؛ خاموش باش، و من به تو حکمت خواهم آموخت.»