ଇଲୀହୂ ଆୟୁବଙ୍କୁ କଥା କହନ୍ତି

ଇଲୀହୂ ଆୟୁବଙ୍କୁ କହନ୍ତି ସେ ମଧ୍ୟ କେବଳ ମାଟି, ଭୟ କରିବାର କିଛି ନାହିଁ। ତାଙ୍କ ଉତ୍ତର ହେଉଛି ଯେ ପରମେଶ୍ୱର ସ୍ୱପ୍ନରେ ଓ ରୋଗଶଯ୍ୟାର ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ କଥା କହନ୍ତି, ମନୁଷ୍ୟକୁ ଗର୍ତ୍ତରୁ ଫେରାଇ ଆଣିବା ପାଇଁ, ଏବଂ ଜଣେ ମଧ୍ୟସ୍ଥ କହିପାରନ୍ତି: ତାହାକୁ ରକ୍ଷା କର, ମୁଁ ଏକ ମୁକ୍ତିର ମୂଲ୍ୟ ପାଇଅଛି।

ଅଧ୍ୟାୟ 33।

“ମାତ୍ର ଏବେ, ହେ ଆୟୁବ, ମୋହର ବାକ୍ୟ ଶୁଣ; ମୁଁ ଯାହା କହୁଅଛି, ସେସବୁ ମନୋଯୋଗ କରି ଶୁଣ। ଦେଖ, ମୁଁ ଆପଣା ମୁଖ ମେଲିଅଛି; ମୋହର ଜିହ୍ୱା ତାଳୁରେ ବାକ୍ୟ ରଚନା କରୁଅଛି। ମୋହର ବାକ୍ୟ ସରଳ ହୃଦୟରୁ ନିର୍ଗତ ହୁଏ, ପୁଣି ମୋହର ଓଷ୍ଠ ଯାହା ଜାଣେ, ତାହା ଯଥାର୍ଥ ଭାବେ କହେ। ପରମେଶ୍ଵରଙ୍କ ଆତ୍ମା ମୋତେ ସୃଷ୍ଟି କରିଅଛନ୍ତି, ପୁଣି ସର୍ବଶକ୍ତିମାନଙ୍କ ନିଃଶ୍ୱାସ ମୋତେ ଜୀବନ ଦିଏ। ଯଦି ପାର, ତେବେ ମୋତେ ଉତ୍ତର ଦିଅ; ମୋʼ ସମ୍ମୁଖରେ ଆପଣା କଥା ସଜାଇ ରଖ, ଓ ଠିଆ ହୁଅ। ଦେଖ, ପରମେଶ୍ଵରଙ୍କ ଛାମୁରେ ମୁଁ ତୁମ୍ଭ ତୁଲ୍ୟ; ମୁଁ ମଧ୍ୟ ମୃତ୍ତିକାରୁ ନିର୍ମିତ ହୋଇଅଛି। ମୋʼ ବିଷୟକ ଭୟ ତୁମ୍ଭକୁ ଭୀତ ନ କରୁ, ଓ ମୋʼ ଚାପ ତୁମ୍ଭ ଉପରେ ଭାରୀ ନ ହେଉ।

“ନିଶ୍ଚୟ ତୁମ୍ଭେ ମୋʼ କର୍ଣ୍ଣଗୋଚରରେ କହିଅଛ—ମୁଁ ତୁମ୍ଭ ବାକ୍ୟର ସ୍ୱର ଶୁଣିଲି। ‘ମୁଁ ଶୁଚି, ଅଧର୍ମରହିତ; ମୁଁ ନିର୍ମଳ, ପୁଣି ମୋʼ ଠାରେ କୌଣସି ଅପରାଧ ନାହିଁ। ତଥାପି ସେ ମୋʼ ଠାରେ ଦୋଷ ଖୋଜନ୍ତି; ସେ ମୋତେ ଆପଣା ଶତ୍ରୁ ବୋଲି ଗଣନ୍ତି। ସେ ମୋʼ ଚରଣ ବେଡ଼ିରେ ବନ୍ଧନ୍ତି; ସେ ମୋହର ସମସ୍ତ ପଥ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରନ୍ତି।’

“ମାତ୍ର ଏଥିରେ ତୁମ୍ଭେ ଯଥାର୍ଥ ନୁହଁ, ମୁଁ ତୁମ୍ଭକୁ ଉତ୍ତର ଦେଉଅଛି, କାରଣ ପରମେଶ୍ଵର ମନୁଷ୍ୟଠାରୁ ମହାନ। ତୁମ୍ଭେ କାହିଁକି ତାହାଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ବିବାଦ କରୁଅଛ, ଯେ ସେ ମନୁଷ୍ୟର କୌଣସି କଥାର ଉତ୍ତର ଦିଅନ୍ତି ନାହିଁ? କାରଣ ପରମେଶ୍ଵର ଥରେ ଏକ ପ୍ରକାରେ, ଆଉ ଥରେ ଅନ୍ୟ ପ୍ରକାରେ କହନ୍ତି, ତଥାପି କେହି ତାହା ବୁଝେ ନାହିଁ। ସ୍ୱପ୍ନରେ, ରାତ୍ରିକାଳୀନ ଦର୍ଶନରେ, ଯେତେବେଳେ ଲୋକମାନେ ଆପଣା ଶଯ୍ୟାରେ ନିଦ୍ରିତ ଥାʼନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ଘୋର ନିଦ୍ରା ଘଟେ, ସେତେବେଳେ ସେ ସେମାନଙ୍କ କର୍ଣ୍ଣ ମେଲାନ୍ତି ଓ ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ଆପଣା ଚେତାବନୀ ମୁଦ୍ରାଙ୍କିତ କରନ୍ତି, ଯେପରି ମନୁଷ୍ୟକୁ ଅପକର୍ମରୁ ଫେରାଇ ଆଣନ୍ତି ଓ ମନୁଷ୍ୟକୁ ଅହଙ୍କାରରୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ସେ ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରାଣକୁ ଗର୍ତ୍ତରୁ ଅଟକାନ୍ତି, ପୁଣି ସେମାନଙ୍କ ଜୀବନକୁ ଖଡ୍ଗ ଦ୍ୱାରା ବିନଷ୍ଟ ହେବାରୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି।

“ମନୁଷ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଆପଣା ଶଯ୍ୟାରେ ବେଦନା ଦ୍ୱାରା ଅନୁଯୋଗ ପାଏ, ତାହାର ଅସ୍ଥିସମୂହରେ ନିରନ୍ତର ଯନ୍ତ୍ରଣା ହୁଏ, ତହିଁରେ ତାହାର ଜୀବନ ଭକ୍ଷ୍ୟ ଘୃଣା କରେ, ଓ ତାହାର ପ୍ରାଣ ଉତ୍ତମ ଭୋଜନକୁ ଘୃଣା କରେ। ତାହାର ମାଂସ କ୍ଷୟ ପାଏ, ପୁଣି ପୂର୍ବେ ଅଦୃଶ୍ୟ ଥିବା ତାହାର ଅସ୍ଥିସବୁ ବାହାରି ଆସେ। ତାହାର ପ୍ରାଣ ଗର୍ତ୍ତ ନିକଟକୁ ଯାଏ, ଓ ତାହାର ଜୀବନ ମୃତ୍ୟୁ ଆଣିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଏ।

“ଯଦି ତାହା ନିମନ୍ତେ ଜଣେ ଦୂତ, ଜଣେ ମଧ୍ୟସ୍ଥ—ସହସ୍ର ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ—ଥାଏ, ଯେ ମନୁଷ୍ୟକୁ ତାହା ପକ୍ଷରେ ଯାହା ଯଥାର୍ଥ, ତାହା ଜଣାଏ, ପୁଣି ତାହା ପ୍ରତି କୃପାଳୁ ହୋଇ କହେ, ‘ତାହାକୁ ଗର୍ତ୍ତକୁ ଓହ୍ଲାଇ ଯିବାରୁ ରକ୍ଷା କର; ମୁଁ ଏକ ମୁକ୍ତିପଣ ପାଇଅଛି,’ ^a ତେବେ ତାହାର ମାଂସ ଶିଶୁର ମାଂସ ଅପେକ୍ଷା ସତେଜ ହୁଏ; ସେ ଆପଣା ଯୌବନ କାଳକୁ ଫେରିଯାଏ। ସେ ପରମେଶ୍ଵରଙ୍କ ନିକଟରେ ପ୍ରାର୍ଥନା କରେ, ଓ ଉପାସକ ତାହାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଗ୍ରାହ୍ୟ ହୁଏ; ଉପାସକ ଆନନ୍ଦଧ୍ୱନି ସହିତ ପରମେଶ୍ଵରଙ୍କ ମୁଖ ଦର୍ଶନ କରେ, ପୁଣି ପରମେଶ୍ଵର ସେହି ମନୁଷ୍ୟକୁ ତାହାର ଧାର୍ମିକତା ପୁନଃ ଦିଅନ୍ତି। ସେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଗାନ କରେ ଓ କହେ, ‘ମୁଁ ପାପ କଲି ଓ ଯାହା ଯଥାର୍ଥ, ତାହା ବିକୃତ କଲି, ତଥାପି ତାହା ମୋତେ ପ୍ରତିଫଳ ଦିଆଗଲା ନାହିଁ। ସେ ମୋʼ ପ୍ରାଣକୁ ଗର୍ତ୍ତକୁ ଓହ୍ଲାଇ ଯିବାରୁ ମୁକ୍ତ କଲେ, ପୁଣି ମୁଁ ଆଲୋକ ଦେଖିବି।’

“ଦେଖ, ପରମେଶ୍ଵର ମନୁଷ୍ୟ ସହିତ ବାରମ୍ବାର ଏହିସବୁ କରନ୍ତି, ଯେପରି ତାହାର ପ୍ରାଣକୁ ଗର୍ତ୍ତରୁ ଫେରାଇ ଆଣନ୍ତି, ଯେପରି ସେ ଜୀବିତମାନଙ୍କ ଆଲୋକରେ ଆଲୋକିତ ହୁଏ।

“ହେ ଆୟୁବ, ମନୋଯୋଗ କର; ମୋʼ କଥା ଶୁଣ। ନୀରବ ହୁଅ, ଆଉ ମୁଁ କହିବି। ଯଦି ତୁମ୍ଭର କିଛି କହିବାର ଥାଏ, ତେବେ ମୋତେ ଉତ୍ତର ଦିଅ; କୁହ, କାରଣ ତୁମ୍ଭେ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ଗଣିତ ହେବା ମୁଁ ଆନନ୍ଦରେ ଦେଖିବି। ନୋହିଲେ, ତେବେ ମୋʼ କଥା ଶୁଣ; ନୀରବ ହୁଅ, ଆଉ ମୁଁ ତୁମ୍ଭକୁ ଜ୍ଞାନ ଶିକ୍ଷା ଦେବି।”