Eyüp 32

32 ¹Böylece bu üç adam Eyüp'e yanıt vermekten vazgeçti, çünkü Eyüp kendi gözünde doğruydu. ²O zaman Ram ailesinden, Buzlu Barakel oğlu Elihu'nun öfkesi alevlendi. Öfkesi Eyüp'e karşı alevlendi, çünkü Eyüp Tanrı yerine kendini haklı çıkarıyordu. ³Öfkesi Eyüp'ün üç dostuna karşı da alevlendi, çünkü bir yanıt bulamadıkları halde Eyüp'ü suçlamışlardı. ⁴Elihu, Eyüp'le konuşmak için beklemişti, çünkü ötekiler kendisinden yaşlıydı. ⁵Ama bu üç adamın söyleyecek bir şeyi kalmadığını görünce, öfkesi alevlendi. ⁶Böylece Buzlu Barakel oğlu Elihu söz alıp şöyle dedi: «Ben yaşça genç, sizse yaşlısınız; bu yüzden çekindim, bildiğimi size söylemekten korktum. ⁷Şöyle düşündüm: ‹Bırak yaş konuşsun, uzun yıllar bilgelik öğretsin.› ⁸Ama insana anlayış veren, içindeki ruhtur, Her Şeye Gücü Yeten'in soluğudur. ⁹Bilge olan yaşlılar değildir, ne de yaşı ilerlemiş olanlar doğruyu anlar. ¹⁰Bu yüzden diyorum ki, beni dinleyin; ben de bildiğimi söyleyeyim. ¹¹Bakın, sözlerinizi bekledim; siz ne diyeceğinizi ararken savlarınıza kulak verdim. ¹²Size tüm dikkatimi verdim; ama hiçbiriniz Eyüp'ün yanıldığını kanıtlayamadı, ne de onun savlarına yanıt verdi. ¹³Bu yüzden, ‹Biz bilgeliği bulduk; onu Tanrı çürütsün, insan değil› demeyin. ¹⁴Eyüp sözlerini bana karşı dizmedi, ben de ona sizin savlarınızla yanıt vermeyeceğim. ¹⁵Onlar şaşkına döndüler, söyleyecek bir şeyleri kalmadı; sözcükler onları bıraktı. ¹⁶Onlar sustuğuna, yanıt veremeden orada öylece durduğuna göre, ben mi bekleyeyim? ¹⁷Ben de söyleyeceğimi söyleyeceğim; ben de bildiğimi anlatacağım. ¹⁸Çünkü sözlerle doluyum; içimdeki ruh beni zorluyor. ¹⁹İçim, ağzı açılmamış şaraba benziyor, patlamak üzere olan yeni tulumlar gibi. ²⁰Konuşup rahatlamalıyım; dudaklarımı açıp yanıt vermeliyim. ²¹Kimseyi kayırmayacağım, kimseye yaltaklanmayacağım; ²²çünkü yaltaklanmayı bilmem—bilseydim, beni Yaradanım hemen alıp götürürdü.»