ယောဘ၏မိတ်ဆွေများ ဆိတ်ဆိတ်နေခြင်း

မိတ်ဆွေသုံးဦး လက်လျှော့လိုက်ကြပြီး တစ်ချိန်လုံး နားထောင်နေခဲ့သော ဧလိဟုအမည်ရှိ လူငယ်တစ်ဦး ဒေါသပေါက်ကွဲလာ၏—မိမိကိုယ်ကို ဖြောင့်မတ်စေသောကြောင့် ယောဘကို အမျက်ထွက်၍၊ အဖြေမရှိဘဲ သူ့ကို အပြစ်စီရင်သောကြောင့် မိတ်ဆွေတို့ကို အမျက်ထွက်၏။ ပညာသည် ဆံပင်ဖြူခြင်းမှမဟုတ်၊ အနန္တတန်ခိုးရှင်၏ ထွက်သက်တော်မှ လာသည်ဟု သူဆို၏။

အခန်း 32။

ယောဘသည် မိမိအမြင်၌ မိမိကိုယ်ကို ဖြောင့်မတ်သူဟု ထင်မှတ်သောကြောင့် ထိုသူသုံးဦးသည် သူ့အား ပြန်လည်မဖြေကြတော့ပေ။ ထိုအခါ ရာမအမျိုးအနွယ်ဝင် ဗုဇိအမျိုးသား ဗာရကေလ၏သား ဧလိဟုသည် ပြင်းစွာ အမျက်ထွက်လေ၏။ ယောဘသည် ဘုရားသခင်ထက် မိမိကိုယ်ကို ဖြောင့်မတ်စေသောကြောင့် ယောဘအပေါ်၌ သူ၏အမျက်ဒေါသ ပြင်းစွာ ထွက်လေ၏။ ထိုသူသုံးဦးသည် အဖြေကို မတွေ့နိုင်ဘဲ ယောဘကို အပြစ်တင်ရှုတ်ချကြသောကြောင့် သူတို့အပေါ်၌လည်း သူ၏အမျက်ဒေါသ ထွက်လေ၏။ အခြားသူများသည် ဧလိဟုထက် အသက်ကြီးကြသောကြောင့် သူသည် ယောဘအား စကားပြောရန် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့၏။ သို့ရာတွင် ထိုသူသုံးဦး၌ ပြောစရာ စကားမရှိတော့ကြောင်း ဧလိဟုမြင်သောအခါ သူ၏အမျက်ဒေါသ ထွက်လေ၏။ ထို့ကြောင့် ဗုဇိအမျိုးသား ဗာရကေလ၏သား ဧလိဟုက “ငါသည် အသက်အရွယ်ငယ်၍ သင်တို့သည် အသက်ကြီးကြ၏။ ထို့ကြောင့် ငါသိသည်ကို သင်တို့အား ပြောရန် ကြောက်ရွံ့လျက် ငါ ဆိုင်းငံ့နေခဲ့၏။ ‘အသက်အရွယ်ကြီးသူသည် ပြောဆိုစေ၊ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိသူသည် ပညာကို သွန်သင်စေ’ ဟု ငါ တွေးတောမိ၏။ သို့ရာတွင် လူ၌ရှိသော ဝိညာဉ်၊ အနန္တတန်ခိုးရှင်၏ ထွက်သက်တော်သည်သာလျှင် နားလည်ခြင်းကို ပေး၏။ အသက်ကြီးသူတိုင်း ပညာရှိသည်မဟုတ်၊ အသက်အရွယ်ကြီးရင့်သူတိုင်း မှန်ကန်သည်ကို နားလည်သည်မဟုတ်။ ထို့ကြောင့် ငါဆိုသည်ကား၊ ငါ့စကားကို နားထောင်ကြလော့၊ ငါသိသည်ကိုလည်း ငါ ဖော်ပြမည်။ ကြည့်လော့၊ ငါသည် သင်တို့၏စကားကို စောင့်မျှော်ခဲ့၏၊ သင်တို့ ပြောစရာကို ရှာဖွေနေစဉ် ငါသည် သင်တို့၏ ဆင်ခြင်ချက်များကို နားစွင့်ခဲ့၏။ ငါသည် သင်တို့ကို အာရုံအပြည့် စိုက်၍ နားထောင်ခဲ့၏၊ သို့သော် သင်တို့တွင် တစ်ဦးမျှ ယောဘမှားကြောင်း သက်သေမပြနိုင်၊ သူ၏ စောဒကတက်ချက်များကိုလည်း မဖြေနိုင်ကြ။ ထို့ကြောင့် ‘ငါတို့သည် ပညာကို တွေ့ရှိပြီ၊ လူသည်မဟုတ်၊ ဘုရားသခင်သည်သာ သူ့ကို ချေပတော်မူစေ’ ဟု မဆိုကြနှင့်။ ယောဘသည် ငါ့ကို ဆန့်ကျင်၍ မိမိစကားကို စီစဉ်ထားခြင်း မရှိ၊ ငါသည်လည်း သင်တို့၏ စောဒကချက်များဖြင့် သူ့ကို ပြန်ဖြေမည်မဟုတ်။ သူတို့သည် ကြက်သေသေနေ၍ ပြောစရာ မကျန်တော့ပြီ၊ စကားများသည် သူတို့ထံမှ ကုန်ခန်းသွားပြီ။ သူတို့ ဆိတ်ဆိတ်နေ၍ ပြန်ဖြေစရာမရှိဘဲ ထိုနေရာ၌ ရပ်နေကြသောအခါ ငါသည် စောင့်ဆိုင်းနေရဦးမည်လော။ ငါသည်လည်း ငါ့အလှည့်၌ ပြောဆိုမည်၊ ငါသိသမျှကိုလည်း ငါ ဖော်ပြမည်။ အကြောင်းမူကား ငါသည် စကားများဖြင့် ပြည့်လျက်ရှိ၏၊ ငါ့အတွင်း၌ရှိသော ဝိညာဉ်သည် ငါ့ကို တွန်းအားပေး၏။ ငါ့အတွင်း၌ ငါသည် အပေါက်မရှိသော စပျစ်ရည်ကဲ့သို့၊ ပေါက်ကွဲလုနီးသော သားရေဘူးသစ်များကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ ငါသည် ပြောဆို၍ သက်သာရာ ရရမည်၊ ငါ့နှုတ်ခမ်းကို ဖွင့်၍ ပြန်ဖြေရမည်။ ငါသည် မည်သူ့ကိုမျှ မျက်နှာမလိုက်၊ မည်သူ့ကိုမျှ မြှောက်ပင့်ချော့မြှူစကား မပြော။ အကြောင်းမူကား ချော့မြှူစကားပြောတတ်ခြင်းကို ငါ မသိ၊ အကယ်၍ သိပါမူ ငါ့ကို ဖန်ဆင်းတော်မူသောအရှင်သည် ငါ့ကို မကြာမီ ဖယ်ရှားတော်မူလိမ့်မည်” ဟု ဆိုလေ၏။