منهنجو بربط ماتم لاءِ سٽيل آهي
هاڻي اهڙن ماڻهن جا پٽ، جن تي هو پنهنجي رڍن جي ڪتن جيترو به ڀروسو نه ڪري ها، کيس پنهنجو گيت بڻائين ٿا ۽ سندس منهن تي ٿُڪين ٿا. رات جو سندس هڏا سڙن ٿا. هو چوي ٿو ته اسان جي پيءُ کيس چِڪ ۾ اڇلائي ڇڏيو آهي ۽ سندس رڙين جو جواب رڳو گهوري ڏسڻ سان ڏئي ٿو.
30 1”پر هاڻي مون کان ننڍا، جن جي پيءُ ڏاڏن کي مون پنهنجي ڌڻ جي ڪتن سان گڏ رکڻ بہ قبول نہ ڪيو هو، مون تي کلن ٿا. 2انهن جي هٿن جي طاقت مون کي ڪهڙو فائدو ڏنو؟ سندن جوش ختم ٿي ويو هو. 3غربت ۽ بک ڪري سُڪل ٿي، اُجاڙ ۽ ويراني جي اونداهيءَ ۾ سُڪل زمين کي چٻاڙيندا هئا. 4ڪنڊن وارين جھاڙين ۾ لوڻيو ساگ ڇني آڻيندا هئا، ۽ رتم جي ٻوٽي جون پاڙون سندن کاڌو هيون. a a v4 لوڻيو ساگ ۽ رتم جا ٻوٽا ريگستان جا ڪنڊاريا ٻوٽا آهن، جيڪي بلڪل بي سهارا ماڻهن جو آخري کاڌو هوندا آهن. 5کين ماڻهن جي ٽولي مان ڪڍيو ويو؛ ماڻهن چور وانگر سندن پٺيان رڙيون ڪيون. 6کين سڪل نديءَ جي کڏن ۾، زمين ۽ پٿرن جي گپھن ۾ رهڻو پيو. 7جھاڙين ۾ گڏھن وانگر رڙيون ڪندا هئا؛ ڪنڊيارن ٻوٽن هيٺان گڏجي ويھندا هئا. 8بي سمجھہ، بي نالي اولاد، ملڪ مان ڪڍيا ويا.
9”هاڻي آءٌ سندن طعنن جو گيت بڻجي ويو آهيان؛ سندن لاءِ کل جو نشانو ٿي پيو آهيان. 10مون کان نفرت ڪن ٿا ۽ پرڀرا رهن ٿا؛ منهنجي منهن تي ٿڪڻ کان بہ نہ ٿا مڙن. 11ڇاڪاڻ تہ خدا منهنجي ڪمان جي چلي لاهي مون کي نيچو ڪيو آهي، تنهنڪري هنن منهنجي اڳيان سڀ لغام لاهي ڇڏيا آهن. 12منهنجي ساڄي پاسي اوباش ٽولو اٿي ٿو؛ منهنجا پير ڌڪي هٽائين ٿا ۽ منهنجي خلاف تباهيءَ جا گھيري وارا ٽِلا اڏين ٿا. 13منهنجو رستو ڦاڙي ڇڏين ٿا؛ منهنجي مصيبت مان فائدو وٺن ٿا، ۽ ڪوبہ کين نہ ٿو روڪي. 14ويڪري ڏار مان لنگھڻ وانگر اڳتي وڌن ٿا؛ ڌماڪي ۾ ٻوڏ وانگر ڇنڊيندا اندر اچن ٿا. 15مون تي دهشتون ڇوڙيون ويون آهن؛ منهنجي عزت هوا وانگر اڏامي وئي آهي، ۽ منهنجي خوشحالي ڪڪر وانگر گذري وئي آهي.
16”هاڻي منهنجي جان منهنجي اندر ۾ ڇلجي وئي آهي؛ ڏکن جا ڏينهن مون کي جڪڙي ورتو آهي. 17رات جو منهنجا هڏا ڇيدجي وڃن ٿا، ۽ ڪُتيندڙ سور ڪڏهن نہ ٿا ٿمن. 18وڏي زور سان منهنجي پوشاڪ مروڙجي وئي آهي؛ منهنجي ڪرتي جي ڪالر وانگر مون کي ڪسي ٻڌي ٿي. 19اسان جي پيءُ مون کي ڪپر ۾ اڇلائي ڇڏيو آهي، ۽ آءٌ مٽي ۽ سواهہ وانگر ٿي پيو آهيان.
20”آءٌ تو کي مدد لاءِ پڪاريان ٿو، پر تون مون کي جواب نہ ٿو ڏين؛ آءٌ اٿي بيھان ٿو، ۽ تون رڳو مون ڏانهن ڏسندو رهين ٿو. 21تون مون سان ظالم ٿي پيو آهين؛ پنهنجي هٿ جي زور سان مون تي حملو ڪرين ٿو. 22تون مون کي هوا ڏانهن مٿي کڻين ٿو ۽ ان تي سوار ڪرين ٿو؛ طوفان جي گجگوڙ ۾ مون کي اڇلائين ٿو. 23ڇاڪاڻ تہ آءٌ ڄاڻان ٿو تہ تون مون کي موت ڏانهن، سڀني جيئرن لاءِ مقرر ٿيل گھر ڏانهن ڪيرائيندين.
24”پر ڇا ڪو ڊٺل کنڊرن مان هٿ نہ ٿو ڊگھيري، يا پنهنجي آفت ۾ مدد لاءِ رڙ نہ ٿو ڪري؟ 25ڇا مون ان لاءِ نہ روئي ڏنو، جنهن جو ڏينهن ڏکيو هو؟ ڇا منهنجي جان مسڪينن لاءِ غمگين نہ ٿي؟ 26پر جڏهن مون ڀلائيءَ جي اميد رکي، تڏهن بڇڙائي آئي؛ جڏهن مون روشنيءَ جو انتظار ڪيو، تڏهن اونداهي ڇانئجي وئي. 27منهنجو اندر اُٻرندو رهي ٿو ۽ ٿمي نہ ٿو؛ ڏکن جا ڏينهن مون جي سامهون اچي بيٺا آهن. 28آءٌ ڪارو ٿي گھمان ٿو، پر سج ڪري نہ؛ جماعت ۾ اٿي بيھي مدد لاءِ رڙ ڪريان ٿو. 29آءٌ گدڙن جو ڀاءُ ۽ شتر مرغن جو ساٿي ٿي پيو آهيان. 30منهنجي چمڙي ڪاري ٿي ڇلجي ٿي پوي، ۽ منهنجا هڏا تپ سان ٻرن ٿا. 31منهنجو بربط ماتم لاءِ سٽيل آهي، ۽ منهنجي بانسري روئڻ جي آواز لاءِ.“
