ايوب 29 FHB Father's Heart Bible™

29 ¹پوءِ ايوب وري ڳالهائيندي چيو تہ ²”ڪاش آءٌ گذريل مهينن جهڙو هجان، انهن ڏينهن جهڙو جڏهن خدا منهنجي نگهباني ڪندو هو، ³جڏهن سندس ڏيئو منهنجي مٿي تي چمڪندو هو، ۽ سندس روشنيءَ ۾ آءٌ اونداهيءَ مان لنگهندو هوس؛ ⁴جيئن آءٌ پنهنجي جوانيءَ جي ڏينهن ۾ هوس، جڏهن منهنجي خيمي تي خدا جي گهري دوستي ڇانيل هئي، ^a a v4 ايوب انهيءَ ويجهڙائيءَ لاءِ تڙپي ٿو جيڪا هن ڪنهن وقت ڄاتي هئي — پنهنجي گهر مٿان خدا جي گهري دوستي. هو اڃا نہ ٿو ڄاڻي تہ جنهن خدا کي هو ياد ڪري ٿو سو اهو پيءُ آهي جنهن جي دل ڪڏهن بہ کانئس جدا نہ ٿي؛ ۽ ڪتاب پورو ٿيڻ کان اڳ هو اهو پاڻ ڏسندو. ⁵جڏهن قادر مطلق اڃا مون سان گڏ هو، جڏهن منهنجا ٻار منهنجي چوڌاري هئا؛ ⁶جڏهن منهنجا قدم ڏهيءَ سان ڌوتل هئا، ۽ پٿر مون لاءِ تيل جون نديون وهائيندو هو. ⁷جڏهن آءٌ شهر جي دروازي ڏانهن نڪرندو هوس ۽ عام چوڪ ۾ پنهنجي جاءِ تي ويهندو هوس، ⁸جوان مون کي ڏسي هڪ پاسي ٿي ويندا هئا، ۽ بزرگ اُٿي بيهندا هئا؛ ⁹سردارن پنهنجيون ڳالهيون روڪي ڇڏيون ۽ وات تي هٿ رکيائون؛ ¹⁰اميرن جو آواز ماٺ ٿي ويو، ۽ سندن زبانون تالوءَ سان چنبڙي ويون. ¹¹جنهن ڪن ٻڌو، تنهن مون کي سڀاڳو سڏيو، ۽ جنهن اک ڏٺو، تنهن منهنجي شاهدي ڏني، ¹²ڇاڪاڻ تہ مون ان غريب کي ڇڏايو جنهن دانهن ڪئي، ۽ ان يتيم کي جنهن جو ڪو مددگار نہ هو. ¹³هلاڪ ٿيڻ تي آيل ماڻهوءَ جي دعا مون تي آئي، ۽ مون بيواهه جي دل کي خوشيءَ سان ڳائيندڙ بڻايو. ¹⁴مون سچائيءَ کي پهريو، ۽ ان مون کي ڍڪيو؛ منهنجو انصاف چوغي ۽ پڳ جهڙو هو. ¹⁵آءٌ انڌن لاءِ اکيون ۽ لنگڙن لاءِ پير هوس. ¹⁶آءٌ مسڪينن لاءِ پيءُ هوس، ۽ جنهن کي مان نہ سڃاڻندو هوس تنهن جو مقدمو ڳولي لهندو هوس. ¹⁷مون بدڪار جون ڏاڙهون ڀڃي ڇڏيون ۽ شڪار کي سندس ڏندن مان کسي ورتو. ¹⁸تڏهن مون سوچيو تہ ’آءٌ پنهنجي آکيري ۾ مرندس، ۽ پنهنجا ڏينهن واريءَ جيان وڌائيندس.‘ ¹⁹منهنجون پاڙون پاڻيءَ تائين پهتيون، ۽ منهنجين ٽاڻين تي سڄي رات اوس پوندي هئي. ²⁰منهنجو جلوو مون ۾ تازو رهيو، ۽ منهنجو ڪمان منهنجي هٿ ۾ هميشه نئون رهيو. ²¹ماڻهو مون کي ٻڌندا هئا ۽ انتظار ڪندا هئا؛ منهنجي صلاح لاءِ ماٺ ڪندا هئا. ²²منهنجي ڳالهائڻ کان پوءِ هو وڌيڪ نہ ڳالهائيندا هئا؛ منهنجون ڳالهيون هنن تي نرميءَ سان پونديون هيون. ²³هو منهنجو انتظار مينهن وانگر ڪندا هئا، ۽ وات اهڙيءَ طرح کوليندا هئا جيئن بهار جي مينهن لاءِ. ²⁴جڏهن آءٌ هنن تي مرڪندو هوس تہ هو مشڪل سان يقين ڪندا هئا، ۽ منهنجي منهن جي روشنيءَ کي جهلي رکندا هئا. ²⁵مون سندن رستو چونڊيو ۽ سندن سردار ٿي ويٺس؛ آءٌ پنهنجي لشڪر ۾ بادشاهه وانگر رهندو هوس، ماتم ڪندڙن کي تسلي ڏيندڙ جيان.“