ڇپيل
ڪتاب

جيڪو کوٽيندڙ کوٽي نٿو سگهي

کاڻيون کوٽيندڙ چاندي ۽ نيلم لاءِ پٿر ۾ سرنگون ٺاهين ٿا، اتي وڃن ٿا جتي ڪنهن باز به نه ڏٺو آهي. پر ڏاهپ نه کوٽي ڪڍي سگهجي ٿي نه خريد ڪري سگهجي ٿي؛ اونهائي ۽ سمنڊ چون ٿا ته اها هتي ناهي. رڳو خدا ان جي جاءِ ڄاڻي ٿو، ۽ هن انسانن کي ٻڌايو: خدا کان ڊڄو، بديءَ کان منهن موڙيو.

اسان جو پيءُ آيت ۾ ڳالهائي ٿو 28

باب 28.

”بيشڪ چاندي لاءِ کاڻ آهي، ۽ اهڙو هنڌ آهي جتي سون صاف ڪيو وڃي ٿو. لوهه مٽيءَ مان ڪڍيو وڃي ٿو، ۽ ٽامو پٿر مان ڳاريو وڃي ٿو. ماڻهو اونداهيءَ جي حد مقرر ڪري ٿو، ۽ گهُپ اوندهه ۽ موت جي ڇانوَ ۾ پري کان پري تائين کاڻ جي ڌاتو ڳولي ٿو. هو ماڻهن جي رهائش کان پري کوهه کوٽي ٿو، اهڙن هنڌن تي جتي ڪڏهن ڪنهن جو پير نہ پيو آهي؛ اتي اهي لڙڪن ٿا ۽ جھولن ٿا، هر ڪنهن کان پري. ڌرتي— ان مان کاڌو نڪري ٿو، پر ان جي هيٺان ائين اونڌو ڪيو وڃي ٿو ڄڻ باهه سان. ان جي پٿرن ۾ نيلم آهن، ۽ ان جي مٽيءَ ۾ سون آهي. اها اهڙي واٽ آهي جنهن کي ڪو شڪاري پکي نہ ٿو ڄاڻي، ۽ جنهن کي بازَ جي اک ڪڏهن بہ نہ ڏٺو آهي. مغرور جانورن ان تي پير نہ رکيو آهي، نڪي شينهن ان مٿان گھميو آهي. ماڻهو سخت پٿر تي هٿ وجهي ٿو، ۽ جبلن کي سندن پاڙن کان اونڌو ڪري ٿو. هو پٿرن ۾ واهه ڪڍي ٿو، ۽ سندس اک هر قيمتي شيءِ ڏسي ٿي. هو ٽمندڙ وهڪرن کي روڪي ٿو، ۽ لڪل شين کي روشنيءَ ۾ آڻي ٿو.

”پر حڪمت—اها ڪٿان ملي سگهي ٿي؟ ۽ سمجھه جو هنڌ ڪٿي آهي؟ ماڻهو ان جي قدر کي نہ ٿو ڄاڻي، ۽ اها جيئرن جي ديس ۾ نہ ٿي ملي. اونهاڻ چوي ٿي تہ ’اها مون ۾ ناهي،‘ ۽ سمنڊ چوي ٿو تہ ’اها مون وٽ ناهي.‘ اها نج سون سان خريد نٿي ٿي سگهي، نڪي ان جي قيمت چانديءَ ۾ تورجي ٿي. اوفير جي سون، قيمتي سليماني پٿر يا نيلم سان ان جي قيمت لڳائي نٿي سگهجي. سون ۽ بلور ان جي برابري نہ ٿا ڪري سگهن، نڪي اها خالص سون جي ٿانوَن سان بدلائي سگهجي ٿي. مرجان ۽ بلور جو ذڪر ئي ڇا، حڪمت جي قيمت ياقوتن کان وڌيڪ آهي. ڪوش جو زبرجد ان جي برابري نٿو ڪري سگهي، نڪي خالص سون ۾ ان جي قيمت لڳائي سگهجي ٿي.

”تڏهن حڪمت ڪٿان اچي ٿي؟ ۽ سمجھه جو هنڌ ڪٿي آهي؟ اها سڀني جيئرن جي اکين کان لڪل آهي، ايتري قدر جو آسمان جي پکين کان بہ ڍڪيل آهي. هلاڪت ۽ موت چون ٿا تہ ’اسان پنهنجن ڪنن سان ان جي خبر ٻڌي آهي.‘

”خدا ان جي واٽ کي سمجھي ٿو، ۽ ان جو هنڌ ڄاڻي ٿو. ڇاڪاڻ تہ هو ڌرتيءَ جي ڪنارن تائين نهاري ٿو ۽ آسمان هيٺان هر شيءِ ڏسي ٿو. جڏهن هن واءَ کي وزن ڏنو ۽ پاڻين کي ماپيو، جڏهن هن مينهن لاءِ حڪم مقرر ڪيو ۽ گجگوڙ جي وڄ لاءِ واٽ ٺاهي، تڏهن هن حڪمت کي ڏسي ان جو اعلان ڪيو، ۽ ان کي قائم ڪري پرکيائين.

پوءِ هن انسان ذات کي فرمايو تہ ’خدا جو خوف—اها حڪمت آهي، ۽ بديءَ کان مُڙڻ سمجھه آهي.‘“