Eyüp 28

28 ¹«Gümüş için maden ocağı, altının arıtıldığı bir yer vardır elbette. ²Demir topraktan alınır, bakır taştan eritilerek çıkarılır. ³İnsan karanlığa sınır koyar; kasvet ve koyu gölge içindeki cevheri en uzak sınıra dek arar. ⁴İnsanların yaşadığı yerden uzakta, hiçbir ayağın basmadığı yerlerde bir kuyu açar; orada insanlardan uzakta sallanıp gidip gelirler. ⁵Yeryüzü—ondan yiyecek çıkar, ama altı ateşle altüst edilmiş gibidir. ⁶Taşlarında laciverttaşı, toprağında altın bulunur. ⁷Bu, hiçbir yırtıcı kuşun bilmediği, doğanın gözünün hiç görmediği bir yoldur. ⁸Gururlu hayvanlar oraya ayak basmadı, aslan da oradan geçip dolaşmadı. ⁹İnsan elini çakmaktaşına uzatır, dağları köklerinden altüst eder. ¹⁰Kayaların içinden kanallar açar, gözü her değerli şeyi görür. ¹¹Sızan dereleri durdurur, gizli şeyleri ışığa çıkarır.

¹²«Ama bilgelik—nerede bulunur? Ve anlayışın yeri neresidir? ¹³İnsan onun değerini bilmez, o, yaşayanlar diyarında bulunmaz. ¹⁴Enginler, ‹Bende değil› der, deniz de, ‹Yanımda değil› der. ¹⁵En saf altınla satın alınamaz, bedeli gümüşle tartılıp ödenemez. ¹⁶Ofir altınıyla, değerli oniksle ya da laciverttaşıyla değeri biçilemez. ¹⁷Altın ve billur onunla denk olamaz, saf altından kaplarla değiştirilemez. ¹⁸Mercan ve billur anılmaya bile değmez; bilgeliğin bedeli yakutlardan üstündür. ¹⁹Kûş topazı onunla denk olamaz, saf altınla değeri biçilemez.

²⁰«Öyleyse bilgelik nereden gelir? Ve anlayışın yeri neresidir? ²¹O, bütün yaşayanların gözünden gizlidir, gökteki kuşlardan bile saklıdır. ²²Yıkım ve Ölüm, ‹Kulaklarımızla onun ününü duyduk› der.

²³«Tanrı ona giden yolu anlar, onun yerini bilir. ²⁴Çünkü O, yeryüzünün uçlarına dek bakar, göklerin altındaki her şeyi görür. ²⁵Rüzgâra ağırlığını verip suları ölçüyle paylaştırdığında, ²⁶yağmura bir kural, yıldırıma bir yol koyduğunda, ²⁷işte o zaman bilgeliği gördü ve onu bildirdi; onu var etti ve araştırdı.

²⁸Ve insanlığa dedi ki, ‹İşte Tanrı korkusu—bilgelik budur, kötülükten dönmek de anlayıştır.›»