ಗಣಿಗಾರನು ಅಗೆದು ತೆಗೆಯಲಾಗದ್ದು

ಗಣಿಗಾರರು ಬೆಳ್ಳಿಗಾಗಿಯೂ ನೀಲಮಣಿಗಳಿಗಾಗಿಯೂ ಬಂಡೆಯನ್ನು ಕೊರೆದು, ಯಾವ ಗಿಡುಗವೂ ನೋಡದ ಕಡೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಅಗೆದು ತೆಗೆಯಲಾಗದು, ಕೊಂಡುಕೊಳ್ಳಲಾಗದು; ಅಗಾಧವೂ ಸಮುದ್ರವೂ ಅದು ಇಲ್ಲಿಲ್ಲ ಎನ್ನುತ್ತವೆ. ಅದರ ಸ್ಥಳ ದೇವರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ತಿಳಿದಿದೆ, ಮತ್ತು ಅವರು ಮಾನವರಿಗೆ ಹೇಳಿದರು: ದೇವರಿಗೆ ಭಯಪಡು, ಕೆಟ್ಟದ್ದರಿಂದ ದೂರವಾಗು.

ಅಧ್ಯಾಯ 28.

“ಬೆಳ್ಳಿಗೆ ಖಂಡಿತವಾಗಿ ಗಣಿ ಇದೆ, ಚಿನ್ನವನ್ನು ಶುದ್ಧಿಮಾಡುವ ಸ್ಥಳವೂ ಇದೆ. ಕಬ್ಬಿಣವನ್ನು ಮಣ್ಣಿನಿಂದ ತೆಗೆಯುತ್ತಾರೆ, ತಾಮ್ರವನ್ನು ಬಂಡೆಯಿಂದ ಕರಗಿಸಿ ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಮನುಷ್ಯನು ಕತ್ತಲೆಗೆ ಮೇರೆಯನ್ನು ನಿಗದಿಪಡಿಸುತ್ತಾನೆ; ಕಾರ್ಗತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಗಾಢಾಂಧಕಾರದಲ್ಲಿಯೂ ಅದಿರನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ದೂರದ ಕೊನೆಯವರೆಗೂ ಹುಡುಕುತ್ತಾನೆ. ಜನರು ವಾಸಿಸುವ ಸ್ಥಳದಿಂದ ಬಹುದೂರದಲ್ಲಿ, ಯಾರ ಕಾಲೂ ಎಂದೂ ತುಳಿಯದ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ಅವನು ಗಣಿಕುಳಿಯನ್ನು ತೋಡುತ್ತಾನೆ; ಅಲ್ಲಿ ಅವರು ಯಾರಿಂದಲೂ ದೂರವಾಗಿ ತೂಗಾಡುತ್ತಾ ಓಲಾಡುತ್ತಾರೆ. ಭೂಮಿ—ಇದರಿಂದ ಆಹಾರ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ಇದರ ಕೆಳಭಾಗವು ಬೆಂಕಿಯಿಂದಾದಂತೆ ಕಿತ್ತುಹಾಕಲ್ಪಡುತ್ತದೆ. ಇದರ ಕಲ್ಲುಗಳಲ್ಲಿ ಇಂದ್ರನೀಲಮಣಿಗಳಿವೆ, ಇದರ ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಚಿನ್ನವಿದೆ. ಅದು ಯಾವ ಬೇಟೆಹಕ್ಕಿಯೂ ಅರಿಯದ, ಗಿಡುಗದ ಕಣ್ಣು ಎಂದೂ ಕಾಣದ ಮಾರ್ಗ. ಗರ್ವಿ ಮೃಗಗಳು ಅದನ್ನು ತುಳಿದಿಲ್ಲ, ಸಿಂಹವೂ ಅದರ ಮೇಲೆ ತಿರುಗಾಡಿಲ್ಲ. ಮನುಷ್ಯನು ಕಠಿಣವಾದ ಬಂಡೆಗೆ ಕೈಹಾಕಿ ಪರ್ವತಗಳನ್ನು ಅವುಗಳ ಬುಡದಿಂದ ಉರುಳಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅವನು ಬಂಡೆಗಳ ಮೂಲಕ ಕಾಲುವೆಗಳನ್ನು ಕೊರೆಯುತ್ತಾನೆ, ಅವನ ಕಣ್ಣು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಅಮೂಲ್ಯವಾದ ವಸ್ತುವನ್ನು ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಅವನು ಜಿನುಗುವ ತೊರೆಗಳನ್ನು ತಡೆಹಿಡಿಯುತ್ತಾನೆ, ಮರೆಯಾಗಿದ್ದವುಗಳನ್ನು ಬೆಳಕಿಗೆ ತರುತ್ತಾನೆ.

“ಆದರೆ ಜ್ಞಾನ—ಅದು ಎಲ್ಲಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ? ವಿವೇಕದ ಸ್ಥಳ ಎಲ್ಲಿದೆ? ಅದರ ಬೆಲೆ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ತಿಳಿಯದು, ಜೀವಿತರ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಅದು ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ. ಸಾಗರದಾಳವು, ‘ಅದು ನನ್ನಲ್ಲಿಲ್ಲ,’ ಎನ್ನುತ್ತದೆ; ಸಮುದ್ರವು, ‘ಅದು ನನ್ನ ಬಳಿ ಇಲ್ಲ,’ ಎನ್ನುತ್ತದೆ. ಅದನ್ನು ಅಪರಂಜಿ ಚಿನ್ನದಿಂದ ಕೊಳ್ಳಲಾಗದು, ಅದರ ಬೆಲೆಯನ್ನು ಬೆಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ತೂಗಿಕೊಡಲಾಗದು. ಓಫೀರಿನ ಚಿನ್ನದಿಂದ ಅದರ ಬೆಲೆಯನ್ನು ಕಟ್ಟಲಾಗದು, ಅಮೂಲ್ಯವಾದ ಗೋಮೇಧಿಕದಿಂದಾಗಲಿ ಇಂದ್ರನೀಲದಿಂದಾಗಲಿ ಕಟ್ಟಲಾಗದು. ಚಿನ್ನವೂ ಸ್ಫಟಿಕವೂ ಅದಕ್ಕೆ ಸಮವಾಗಲಾರವು, ಶುದ್ಧ ಚಿನ್ನದ ಪಾತ್ರೆಗಳಿಗೆ ಅದನ್ನು ಬದಲಿಸಲಾಗದು. ಹವಳವೂ ಸ್ಫಟಿಕವೂ ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸುವಷ್ಟು ಯೋಗ್ಯವಲ್ಲ; ಜ್ಞಾನದ ಬೆಲೆ ಮಾಣಿಕ್ಯಗಳನ್ನೂ ಮೀರಿದ್ದು. ಕೂಷಿನ ಪುಷ್ಯರಾಗವು ಅದಕ್ಕೆ ಸಮವಾಗಲಾರದು, ಶುದ್ಧ ಚಿನ್ನದಿಂದಲೂ ಅದರ ಬೆಲೆಯನ್ನು ಕಟ್ಟಲಾಗದು.

“ಹಾಗಾದರೆ ಜ್ಞಾನವು ಎಲ್ಲಿಂದ ಬರುತ್ತದೆ? ವಿವೇಕದ ಸ್ಥಳ ಎಲ್ಲಿದೆ? ಅದು ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಮರೆಯಾಗಿದೆ, ಆಕಾಶದ ಪಕ್ಷಿಗಳಿಗೂ ಮುಚ್ಚಿಡಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ. ನಾಶವೂ ಮೃತ್ಯುವೂ, ‘ಅದರ ಸುದ್ದಿಯನ್ನು ನಾವು ನಮ್ಮ ಕಿವಿಗಳಿಂದ ಕೇಳಿದ್ದೇವೆ,’ ಎನ್ನುತ್ತವೆ.

“ಅದಕ್ಕೆ ಹೋಗುವ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ದೇವರು ಅರಿತಿದ್ದಾರೆ, ಅದರ ಸ್ಥಳವನ್ನೂ ಅವರು ಬಲ್ಲರು. ಏಕೆಂದರೆ ಅವರು ಭೂಮಿಯ ಕೊನೆಗಳನ್ನು ದಿಟ್ಟಿಸಿ ನೋಡುತ್ತಾರೆ, ಆಕಾಶಮಂಡಲದ ಕೆಳಗಿರುವ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕಾಣುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ಗಾಳಿಗೆ ಅದರ ತೂಕವನ್ನು ನೇಮಿಸಿ ನೀರನ್ನು ಅಳತೆಮಾಡಿದಾಗ, ಮಳೆಗಾಗಿ ಒಂದು ಕಟ್ಟಳೆಯನ್ನೂ ಗುಡುಗಿನ ಸಿಡಿಲಿಗಾಗಿ ಒಂದು ಮಾರ್ಗವನ್ನೂ ಅವರು ಮಾಡಿದಾಗ, ಆಗ ಅವರು ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಕಂಡು ಅದನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿದರು; ಅದನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ ಪರಿಶೋಧಿಸಿದರು.

ಆಗ ಅವರು ಮನುಕುಲಕ್ಕೆ ಹೀಗೆಂದರು: ‘ದೇವರ ಭಯವೇ ಜ್ಞಾನ, ಕೆಟ್ಟತನದಿಂದ ತಿರುಗುವುದೇ ವಿವೇಕ.’ ”