ایوب 28

28 ¹«به‌راستی برای نقره معدنی هست، و مکانی که در آن طلا را می‌گدازند. ²آهن را از خاک برمی‌گیرند، و مس را از سنگ می‌گدازند. ³انسان بر تاریکی مرزی می‌نهد؛ تا دورترین کرانه در پیِ سنگِ معدن، در دلِ ظلمت و سایهٔ ژرف می‌کاود. ⁴چاهی ژرف می‌کند، دور از جایی که مردم زیست می‌کنند، در مکان‌هایی که هرگز پایی بر آن گام ننهاده؛ آنجا آویزان می‌شوند و می‌جنبند، دور از همگان. ⁵زمین—از آن خوراک برمی‌آید، اما زیرِ آن چنان زیر و رو می‌شود که گویی از آتش است. ⁶سنگ‌هایش کانِ یاقوت کبود است، و خاکش طلا در بر دارد. ⁷راهی است که هیچ پرندهٔ شکاری آن را نمی‌شناسد، و چشمِ شاهین هرگز آن را ندیده است. ⁸جانورانِ سرکش بر آن گام ننهاده‌اند، و شیر از آن نگذشته است. ⁹انسان دست بر سنگِ خارا می‌گذارد و کوه‌ها را از بُن برمی‌کند. ¹⁰در میان صخره‌ها آبراهه‌ها می‌کَند، و چشمش هر چیزِ گران‌بها را می‌بیند. ¹¹جریانِ چکه‌کنندهٔ آب‌ها را بند می‌آورد، و چیزهای پنهان را به روشنایی می‌آورد.

¹²«اما حکمت—کجا یافت می‌شود؟ و جایگاهِ فهم کجاست؟ ¹³انسان ارزشِ آن را نمی‌داند، و در سرزمینِ زندگان یافت نمی‌شود. ¹⁴ژرفا می‌گوید: ‹در من نیست،› و دریا می‌گوید: ‹نزدِ من نیست.› ¹⁵با ناب‌ترین طلا نمی‌توان آن را خرید، و بهایش را به نقره نمی‌توان سنجید. ¹⁶با طلای اوفیر نمی‌توان آن را ارزید، و نه با عقیقِ گران‌بها یا یاقوتِ کبود. ¹⁷طلا و بلور با آن برابری نمی‌کنند، و نه با ظروفِ طلای ناب می‌توان آن را عوض کرد. ¹⁸مرجان و بلور را ارزشِ ذکر کردن نیست؛ بهای حکمت از یاقوت‌ها فراتر است. ¹⁹یاقوتِ زردِ کوش با آن برابری نمی‌کند، و با طلای ناب نمی‌توان آن را ارزید.

²⁰«پس حکمت از کجا می‌آید؟ و جایگاهِ فهم کجاست؟ ²¹از چشمِ همهٔ زندگان پنهان است، و حتی از پرندگانِ آسمان نهان. ²²هلاکت و مرگ می‌گویند: ‹به گوش‌های خود آوازه‌ای از آن شنیده‌ایم.›

²³«خدا راهِ رسیدن به آن را درک می‌کند، و او جایگاهش را می‌داند. ²⁴زیرا او به کرانه‌های زمین می‌نگرد و هر چه را که زیرِ آسمان‌هاست می‌بیند. ²⁵آنگاه که برای باد وزن مقرر کرد و آب‌ها را به پیمانه سنجید، ²⁶آنگاه که برای باران فرمانی نهاد و برای صاعقه راهی، ²⁷آنگاه حکمت را دید و آن را بیان کرد؛ آن را استوار ساخت و آن را کاوید.

²⁸و به آدمیان گفت: ‹ترسِ خدا—همان حکمت است، و دوری از بدی همان فهم است.›»