Eyüp Bir Kez Daha Konuşuyor

Eyüp yitirdiklerini anıyor: çevresindeki çocukları, çadırının üzerindeki Tanrı dostluğu, koca bir kentin saygısı. Körlere göz, yoksullara baba olmuştu; yuvasında yaşlanıp onuru taze halde ölmeyi umuyordu.

Bölüm 29.

Eyüp yine söze başlayıp şöyle dedi: «Keşke geçip giden aylardaki gibi olsaydım, Tanrı'nın beni gözettiği günlerdeki gibi, O'nun kandili başımın üzerinde parlarken, ışığıyla karanlıkta yürürdüm; olgunluk günlerimdeki gibi, Tanrı'nın yakın dostluğunun çadırımın üzerinde olduğu zamanki gibi, ^a Her Şeye Gücü Yeten hâlâ benimleyken, çocuklarım çevremdeyken; adımlarım kaymakla yıkanırken, kaya benim için zeytinyağı ırmakları akıtırken. Kentin kapısına çıkıp meydanda yerimi aldığımda, gençler beni görüp çekilir, yaşlılar kalkıp ayakta dururdu; önderler konuşmalarını keser, ellerini ağızlarına koyardı; soyluların sesi kesilir, dilleri damaklarına yapışırdı. Beni duyan kulak ne mutlu bana derdi, beni gören göz lehime tanıklık ederdi, çünkü feryat eden yoksulu, yardımcısı olmayan öksüzü kurtarırdım. Ölmek üzere olanın kutsaması üzerime gelirdi, dul kadının yüreğini sevinçten coştururdum. Doğrulukla donandım, o da beni giydirdi; adaletim cüppe ve sarık gibiydi. Köre göz, topala ayaktım. Yoksula babaydım, tanımadığım kişinin davasını araştırırdım. Kötünün dişlerini kırar, avı dişlerinin arasından çekip alırdım. Şöyle düşünürdüm: ‹Kendi yuvamda öleceğim, günlerimi kum gibi çoğaltacağım.› Köklerim sulara uzanır, çiy bütün gece dallarımda kalırdı. Onurum içimde hep taze kalırdı, yayım elimde hep yeniydi. İnsanlar beni dinler, beklerdi; öğüdüm için susarlardı. Ben konuştuktan sonra bir daha söz söylemezlerdi; sözlerim üzerlerine yumuşacık düşerdi. Yağmuru bekler gibi beni beklerlerdi, ağızlarını ilkbahar yağmuruna açar gibi açarlardı. Onlara gülümsediğimde neredeyse inanamazlardı, yüzümün ışığına sımsıkı tutunurlardı. Onların yolunu seçer, başları olarak otururdum; ordusu arasındaki bir kral gibi, yaslıları avutan biri gibi yaşardım.»