Ayeuna parantos aya citakanana

Ayub 29 FHB Father's Heart Bible™

RamaYesusRoh
15% off your first order →
Kitab

Ayub Nyarios Deui

Ayub nginget-nginget naon anu geus leungit: anak-anakna di sabudeureunana, sosobatan Allah dina kémahna, hormat sakota. Manéhna jadi panon pikeun nu lolong sarta bapa pikeun nu malarat, sarta ngarep-ngarep maot kolot dina sayangna kalawan kamulyaanana masih seger.

Pasal 29.

Tuluy Ayub nyarios deui, saurna: “Duh, lamun bae kuring teh cara dina bulan-bulan nu geus kaliwat, cara dina poe-poe waktu Allah ngaraksa ka kuring, waktu damar-Na nyaangan luhureun sirah kuring, sarta ku caang-Na kuring bisa leumpang nembus nu poek; cara kuring dina mangsa keur meujeuhna jaya, waktu asih sosobatan Allah ngancik di luhureun kemah kuring, a a v4 Ayub ngarep-ngarep kana kadeukeutan anu baheula kungsi karaosan ku anjeunna — sosobatan Allah anu raket di tempat nyicingna. Anjeunna acan terang yen Allah anu dipikasono teh nya eta Rama anu manah-Na tara ninggalkeun anjeunna; sarta yen anjeunna bakal ningali ku panonna sorangan samemeh kitab ieu rengse. waktu Nu Maha Kawasa masih keneh nyarengan kuring, waktu anak-anak kuring aya di sakuriling kuring; waktu lengkah kuring mandi ku dadih, sarta cadas ngucurkeun minyak saibarat walungan keur kuring. Waktu kuring indit ka lawang kota tuluy diuk dina tempat riungan, para nonoman narenjo ka kuring tuluy nyaringkah, sarta nu karolot ngarenjag tuluy nangtung; para pangagung ngarandeg teu tulus ngomong, tuluy nutupan sungut ku leungeun; sora para bangsawan jadi jempe, sarta letahna ngalengket kana lalangit bahamna. Waktu ceuli ngadenge, kuring disebut bagja, sarta waktu panon nenjo, eta jadi saksi keur kuring, lantaran kuring nyalametkeun nu malarat anu sasambat, jeung budak yatim anu euweuh saurang ge anu nulungan. Berkah ti jalma anu geus meh ajal turun ka kuring, sarta hate randa ku kuring dijadikeun ngawih bakating ku bungah. Kuring make kabeneran minangka pakean, sarta kabeneran teh ngabungkus kuring; kaadilan kuring teh ibarat jubah jeung iket. Kuring jadi panon pikeun nu lolong sarta jadi suku pikeun nu lumpuh. Kuring jadi bapa pikeun nu balangsak, sarta kuring nalungtik perkara jalma anu teu wawuh ka kuring. Kuring ngaremukkeun siung jalma jahat, sarta ngarebut mangsa tina huntuna. Ku sabab eta kuring mikir, ‘Kuring bakal maot dina sayang sorangan, sarta umur kuring bakal saloba keusik.’ Akar kuring ngarembet nepi ka cai, sarta ibun manjing sapeupeuting di dahan-dahan kuring. Kamulyaan kuring tetep seger di jero diri kuring, sarta gondewa kuring salawasna anyar dina leungeun kuring. Jalma-jalma ngabarandungan kuring tuluy ngadarago; maranehna repeh ngadagoan pituah kuring. Sanggeus kuring nyarita, maranehna teu ngomong deui; omongan kuring murag lemes ka maranehna. Maranehna ngadagoan kuring cara ngadagoan hujan, sarta mukakeun baham cara nganti-nganti hujan usum semi. Waktu kuring mesem ka maranehna, maranehna meh teu percaya kana eta, sarta maranehna nyekel pageuh kana cahya beungeut kuring. Kuring milih jalan pikeun maranehna sarta diuk jadi pamingpinna; kuring hirup lir raja di tengah pasukanana, lir jalma anu ngalilipur nu keur sungkawa.”