Naimprinta Na
Libro

Naghambal Liwat si Job

Nadumdoman ni Job ang nawala sa iya: ang iya mga anak palibot sa iya, ang pagkaabyan sang Dios sa ibabaw sang iya tolda, ang kadungganan gikan sa bug-os nga siudad. Mata sia sang bulag kag amay sang imol, kag naglaum nga mamatay nga tigulang sa iya pugad, nga bag-o pa ang iya himaya.

Kapitulo 29.

Kag naghambal liwat si Job kag nagsiling: “O, kuntani mangin kaangay ako sang mga binulan nga nagligad, kaangay sang mga adlaw sang ginabantayan ako sang Dios, sang nagsiga ang iya suga sa ibabaw sang akon ulo, kag paagi sa iya kapawa naglakat ako sa kadudulman; kaangay sang akon kahimtangan sang mga adlaw sang akon pagkamabaskog, sang ang suud nga pag-abyanay sang Dios nagapabilin sa ibabaw sang akon tolda, a a v4 Nagakasakit ang tagipusoon ni Job sa pagkasuud nga iya anay nahibaloan — ang suud nga pag-abyanay sang Dios sa ibabaw sang iya puluy-an. Wala pa niya mahibaloi nga ang Dios nga iya ginahidlaw amo ang Amay nga ang iya tagipusoon wala gid magbiya sa iya; nga iya ini makita mismo antes matapos ang tulun-an. sang ang Makagagahum yara pa kaupod ko, sang nagalibot sa akon ang akon mga anak; sang ginapaliguan sang gatas ang akon mga tikang, kag ang bato nagailig para sa akon sing mga sapa sang lana. Sang naggowa ako sa gawang sang siudad kag naglingkod sa akon pulungkoan sa plasa, nakita ako sang mga pamatan-on kag nag-isol sa higad, kag ang mga tigulang nagbangon kag nagtindog; ang mga prinsipe nagpugong sang ila mga pulong kag nagtungtong sang kamot sa ila baba; naghipus ang tingog sang mga dungganon, kag ang ila mga dila nagpilit sa alibungbungan sang ila baba. Sang nakabati ang dulunggan, ginkabig ako nga bulahan, kag sang nakakita ang mata, nagsaksi ini para sa akon, kay ginluwas ko ang imol nga nagpangayo sang bulig, kag ang ilo nga wala sing may magbulig. Ang pagpakamaayo sang isa nga malapit na mapatay nag-abot sa akon, kag ginpakanta ko sa kalipay ang tagipusoon sang balo nga babayi. Ginsuksukan ko ang akon kaugalingon sang pagkamatarung, kag ginbayoan ini ako; ang akon katarungan daw kaangay sang bayo kag purong. Ako ang mga mata sang bulag kag ang mga tiil sang piang. Ako ang amay sang mga nagakinahanglan, kag gin-usisa ko ang kaso sang tawo nga wala ko makilala. Ginbali ko ang mga bangkil sang malaut kag gin-agaw ko ang biktima sa iya mga ngipon. Gani naghunahuna ako, ‘Mapatay ako sa akon kaugalingon nga pugad, kag padamuon ko ang akon mga adlaw kaangay sang balas.’ Ang akon mga gamot nagalab-ot sa mga tubig, kag ang tun-og nagahamyang sa bilog nga gab-i sa akon mga sanga. Ang akon himaya nagpabilin nga bag-o sa sulod nakon, kag ang akon pana padayon nga bag-o sa akon kamot. Nagpamati sa akon ang mga tawo kag naghulat; naghipus sila sa pagpaabot sang akon laygay. Pagkatapos ko maghambal, wala na sila maghambal; ang akon mga pulong nagtupa sing mahinay sa ila. Ginhulat nila ako kaangay sang pagpaabot sang ulan, kag ginbuka nila ang ila mga baba kaangay sang pagpaabot sang ulan sa tigpamulak. Sang nagyuhom ako sa ila, daw indi sila makapati sini, kag gin-uyatan nila ang kapawa sang akon nawong. Ginpili ko ang ila dalanon kag naglingkod ako nga ila pangulo; nagkabuhi ako kaangay sang hari sa tunga sang iya mga soldado, kaangay sang isa nga nagalipay sa mga nagapangasubo.”