Eyûb Carek Din Diaxive
Eyûb tiştên ku winda kirine tîne bîra xwe: zarokên xwe li dora xwe, hevaltiya Xwedê li ser konê xwe, qedrê tevahiya bajarekî. Ew ji bo koran çav bû û ji belengazan re bav bû, û guman dikir ku wê kal, li hêlîna xwe, bi rûmeta xwe ya hê taze bimire.
29 1Û Eyûb dîsa axivî û got: 2“Xwezî ez wek mehên borî bûma, wek rojên ku Xwedê çavdêriya min dikir, 3gava ku çira wî li ser serê min dibiriqî, û bi ronahiya wî ez di tariyê re dimeşiyam; 4wek ku ez di rojên geşbûna xwe de bûm, gava ku hevaltiya nêzîk a Xwedê li ser konê min bû, a a v4 Eyûb li nêzîkbûna ku berê dizanibû dikişe — hevaltiya nêzîk a Xwedê li ser mala wî. Hê nizane ku ew Xwedayê ku bêriya wî dike Bav e, ê ku dilê wî tu caran ji wî dûr nekete; ku ewê beriya ku pirtûk biqede bi çavê xwe wî bibîne. 5gava ku Yê Herî Karîndar hê bi min re bû, gava ku zarokên min hemû li dora min bûn; 6gava ku gavên min di nav toraqê de dişuştin, û ji zinêr ji min re çemên zeytê diherikîn. 7Gava ku ez diçûm deriyê bajêr û li meydana giştî rûdiniştim, 8ciwanan ez didîtim û xwe paş dikişandin, û pîran rabûn û sekinîn; 9mîran gotinên xwe diragirtin û destê xwe li ser devê xwe datanîn; 10dengê rûmetdaran bêdeng dibû, û zimanên wan bi ezmanê devê wan ve dizeliqîn. 11Gava ku guh dibihîst, ji min re pîroz digot, û gava ku çav didît, ji bo min şahidî dida, 12çimkî min hejarê ku diqîriya xilas dikir, û sêwiyê ku kesê wî yê alîkar tunebû. 13Bereketa yê ku nêzî helakbûnê bû dihat ser min, û min dilê jinebiyê ji kêfxweşiyê distiriya. 14Min rastî li xwe kir cil, û wê ez pêçam; dadperweriya min wek kiras û mêzerekê bû. 15Ez ji bo koran çav bûm û ji bo seqetan ling bûm. 16Ez ji bo belengazan bav bûm, û min doza yê ku nas nedikir lêdigeriya. 17Min diranên xerabkar dişkandin û nêçîr ji diranên wî derdixist. 18Loma min difikirî, ‘Ezê di hêlîna xwe de bimirim, û rojên xwe wek qûmê zêde bikim.’ 19Rehên min digihîştin avan, û şeqitî bi şev li ser çiqilên min disekinî. 20Rûmeta min di hundirê min de teze dima, û kevana min di destê min de her nû bû. 21Mirov guhê xwe didan min û li bendê diman; ji bo şêwira min bêdeng diman. 22Piştî ku min diaxivî, ewan êdî tiştek nedigot; gotinên min bi nermî li ser wan diketin. 23Ewan wek ji bo baranê li benda min diman, û devê xwe wek ji bo lêdanên biharê vedikirin. 24Gava ku ez li wan bişirîm, ewan hema bawer nedikirin, û ewan bi ronahiya rûyê min digirtin. 25Min riya wan hildibijart û wek serokê wan rûdiniştim; ez wek padîşahekî di nav leşkerên xwe de dijiyam, wek yê ku şîngiriyan dilxweş dike.”
