Ayub yana bir bor soʻz boshlaydi
Ayub yoʻqotganlarini eslaydi: atrofidagi farzandlarini, chodiri ustidagi Xudoning doʻstligini, butun bir shaharning hurmatini. U koʻrlarga koʻz, muhtojlarga ota edi va ulugʻvorligi yangiligicha, oʻz uyasida keksayib oʻlishni kutgan edi.
29 1Ayub yana soʻzini davom ettirib, dedi: 2“Oh, oʻtgan oylardagidek boʻlsaydim, Xudo meni asrab turgan kunlardagidek, 3Uning chirogʻi boshim uzra porlab turar, Uning nuri bilan zulmat ichra yurar edim; 4umrimning gullagan kunlaridagidek, Xudoning yaqin doʻstligi chodirim uzra turgan paytlardagidek, a a v4 Ayub bir vaqtlar tatigan yaqinlik — Xudoning oʻz uyi uzra boʻlgan samimiy doʻstligi uchun iztirob chekadi. U hali bilmaydi: sogʻinayotgan Xudosi — qalbi hech qachon undan uzoqlashmagan Otadir; buni u kitob tugamasidan oldin oʻz koʻzi bilan koʻradi. 5Qodir Xudo hamon men bilan boʻlgan, farzandlarim atrofimni oʻragan paytlardagidek; 6qadamlarim qaymoqqa choʻmilgan, qoya men uchun moy irmoqlarini oqizib turgan kunlardagidek. 7Shahar darvozasiga chiqib, maydonda oʻz oʻrnimga oʻtirganimda, 8yigitlar meni koʻrib chekinar, qariyalar esa oʻrnidan turib, tik turar edilar; 9amirlar soʻzlarini toʻxtatib, ogʻizlariga qoʻl qoʻyar edilar; 10zodagonlarning ovozi oʻchar, tillari tanglayiga yopishib qolar edi. 11Eshitgan quloq meni baxtli deb atar, koʻrgan koʻz men haqimda guvohlik berar edi, 12chunki men faryod chekkan kambagʻalni, yordam beradigan hech kimi yoʻq yetimni qutqarardim. 13Halok boʻlayotgan kishining duosi menga yetar, bevaning yuragini shodlikdan kuylatardim. 14Men solihlikni kiydim, u esa meni kiyintirdi; adolatim toʻn va salla kabi edi. 15Men koʻrlarga koʻz, choʻloqlarga oyoq edim. 16Men muhtojlarga ota edim, tanimagan kishining ishini surishtirib tekshirardim. 17Yovuzning oziq tishlarini sindirib, oʻljani tishlaridan tortib olardim. 18Shunda oʻyladim: «Oʻz uyamda jon beraman, kunlarimni qum kabi koʻpaytiraman», deb. 19Ildizlarim suvlarga yoyilib yetar, shudring tun boʻyi shoxlarimda yotar edi. 20Shon-shuhratim vujudimda tarovat topib turar, qoʻlimdagi kamonim hamisha yangilanib turar edi. 21Odamlar meni tinglab intizor kutar; maslahatimni olmoq uchun jim turar edilar. 22Men gapirganimdan soʻng, ular boshqa soʻz aytmas; soʻzlarim ularning ustiga muloyim tomar edi. 23Ular meni yomgʻir kutgandek kutar, bahorgi jalani kutgandek ogʻiz ochar edilar. 24Men ularga kulib boqqanimda, ular bunga zoʻrgʻa ishonar, yuzimning nuridan mahkam tutinar edilar. 25Men ularning yoʻlini tanlab, boshligʻi boʻlib oʻtirardim; qoʻshini orasidagi shoh kabi, motam tutganlarga taskin beruvchi kishi kabi yashardim.”