ഇയ്യോബ് 29 FHB Father's Heart Bible™

29 ¹ഇയ്യോബ് വീണ്ടും സംസാരിച്ച് ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞു: ²“അയ്യോ, ദൈവം എന്നെ കാത്തുപാലിച്ച നാളുകളിലെപ്പോലെ, കഴിഞ്ഞുപോയ മാസങ്ങളിലെപ്പോലെ ഞാൻ ആയിരുന്നെങ്കിൽ! ³അവിടുത്തെ ദീപം എന്റെ തലയ്ക്കുമീതെ പ്രകാശിച്ചപ്പോൾ, അവിടുത്തെ വെളിച്ചത്താൽ ഞാൻ ഇരുളിലൂടെ നടന്നു; ⁴എന്റെ അഭിവൃദ്ധിയുടെ നാളുകളിൽ ഞാൻ ആയിരുന്നതുപോലെ, ദൈവത്തിന്റെ അടുത്ത സൗഹൃദം എന്റെ കൂടാരത്തിന്മേൽ ആവസിച്ചിരുന്നപ്പോൾ, ^a a v4 ഇയ്യോബ് താൻ ഒരുകാലത്ത് അറിഞ്ഞിരുന്ന ആ സാമീപ്യത്തിനായി — തന്റെ ഭവനത്തിന്മേലുണ്ടായിരുന്ന ദൈവത്തിന്റെ അടുത്ത സൗഹൃദത്തിനായി — വേദനയോടെ കൊതിക്കുന്നു. താൻ വാഞ്ഛിക്കുന്ന ആ ദൈവം, തന്റെ ഹൃദയം ഒരിക്കലും അദ്ദേഹത്തെ വിട്ടുപോകാത്ത പിതാവാണെന്ന് അദ്ദേഹത്തിന് ഇനിയും അറിയില്ല; ഈ പുസ്തകം അവസാനിക്കുംമുമ്പ് അദ്ദേഹം അത് സ്വയം കാണുമെന്നും. ⁵സർവശക്തൻ അപ്പോഴും എന്നോടുകൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നപ്പോൾ, എന്റെ മക്കൾ എനിക്കു ചുറ്റും ഉണ്ടായിരുന്നപ്പോൾ; ⁶എന്റെ കാലടികൾ തൈരിൽ കുളിച്ചിരുന്നപ്പോൾ, പാറ എനിക്കായി എണ്ണയുടെ അരുവികൾ ഒഴുക്കിയിരുന്നപ്പോൾ. ⁷ഞാൻ നഗരത്തിന്റെ വാതിലിലേക്കു പുറപ്പെട്ട് പൊതുചത്വരത്തിൽ എന്റെ ഇരിപ്പിടം ഏറ്റപ്പോൾ, ⁸യുവാക്കൾ എന്നെ കണ്ട് മാറിനിന്നു, വൃദ്ധന്മാർ എഴുന്നേറ്റുനിന്നു; ⁹പ്രഭുക്കന്മാർ തങ്ങളുടെ വാക്കുകൾ അടക്കി വായ്ക്കുമേൽ കൈവെച്ചു; ¹⁰കുലീനരുടെ ശബ്ദം നിശ്ശബ്ദമായി, അവരുടെ നാവ് അണ്ണാക്കിനോടു പറ്റിപ്പിടിച്ചു. ¹¹ചെവി കേട്ടപ്പോൾ എന്നെ ഭാഗ്യവാൻ എന്നു വാഴ്ത്തി, കണ്ണു കണ്ടപ്പോൾ എനിക്കുവേണ്ടി സാക്ഷ്യം പറഞ്ഞു, ¹²നിലവിളിച്ച ദരിദ്രനെയും സഹായിക്കാൻ ആരുമില്ലാത്ത അനാഥനെയും ഞാൻ വിടുവിച്ചതുകൊണ്ടുതന്നെ. ¹³നശിക്കാറായവന്റെ അനുഗ്രഹം എന്റെമേൽ വന്നു, വിധവയുടെ ഹൃദയത്തെ ഞാൻ സന്തോഷത്താൽ പാടുമാറാക്കി. ¹⁴ഞാൻ നീതി ധരിച്ചു, അതു എന്നെ അണിയിച്ചു; എന്റെ ന്യായം ഒരു അങ്കിയും തലപ്പാവുംപോലെ ആയിരുന്നു. ¹⁵ഞാൻ അന്ധനു കണ്ണും മുടന്തനു കാലും ആയിരുന്നു. ¹⁶ഞാൻ ദരിദ്രനു പിതാവായിരുന്നു, ഞാൻ അറിയാത്തവന്റെ വ്യവഹാരം അന്വേഷിച്ചറിഞ്ഞു. ¹⁷ദുഷ്ടന്റെ തേറ്റകൾ ഞാൻ തകർത്തു, അവന്റെ പല്ലുകളിൽനിന്ന് ഇരയെ പിടിച്ചെടുത്തു. ¹⁸അതുകൊണ്ട് ഞാൻ വിചാരിച്ചു: ‘ഞാൻ എന്റെ സ്വന്തം കൂട്ടിൽ മരിക്കും, മണൽപോലെ എന്റെ നാളുകൾ പെരുക്കും.’ ¹⁹എന്റെ വേരുകൾ വെള്ളത്തിലേക്കു വ്യാപിച്ചു, എന്റെ കൊമ്പുകളിൽ രാത്രിമുഴുവൻ മഞ്ഞു വീണുകിടന്നു. ²⁰എന്റെ മഹത്ത്വം എന്നിൽ പുതുമയോടെ നിലനിന്നു, എന്റെ വില്ല് എന്റെ കയ്യിൽ എപ്പോഴും പുതുതായിരുന്നു. ²¹ആളുകൾ എനിക്കു ചെവിതന്നു കാത്തിരുന്നു; എന്റെ ഉപദേശത്തിനായി അവർ മൗനം പാലിച്ചു. ²²ഞാൻ സംസാരിച്ചശേഷം അവർ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല; എന്റെ വാക്കുകൾ അവരുടെമേൽ സൗമ്യമായി പൊഴിഞ്ഞു. ²³മഴയ്ക്കായി എന്നപോലെ അവർ എനിക്കായി കാത്തിരുന്നു, വസന്തകാലത്തെ മഴയ്ക്കായി എന്നപോലെ അവർ വായ് തുറന്നു. ²⁴ഞാൻ അവരെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചപ്പോൾ അവർക്കു വിശ്വസിക്കാൻപോലും കഴിഞ്ഞില്ല, എന്റെ മുഖത്തെ പ്രകാശം അവർ മുറുകെപ്പിടിച്ചു. ²⁵അവരുടെ വഴി ഞാൻ തിരഞ്ഞെടുത്ത് അവരുടെ തലവനായി ഇരുന്നു; തന്റെ സൈന്യത്തിന്റെ നടുവിലെ ഒരു രാജാവിനെപ്പോലെ, വിലപിക്കുന്നവരെ ആശ്വസിപ്പിക്കുന്നവനെപ്പോലെ ഞാൻ ജീവിച്ചു.”