ڇپيل
ڪتاب

ايوب وري پنهنجو آواز بلند ڪري ٿو

ان ئي خدا جو قسم کڻي جنهن هن جو انصاف کسي ورتو، ايوب اهو مڃڻ کان انڪار ڪري ٿو ته سندس دوست صحيح آهن؛ هو مرڻ تائين پنهنجي کرائيءَ کي پڪڙي رکندو. پوءِ هو پاڻ بدڪار ماڻهوءَ جو حصو بيان ڪري ٿو: ڍير ٿيل چاندي جيڪا سچار پائيندا، رات جو واچوڙو، ڪوري جي ڄاري جهڙو گهر.

باب 27.

پوءِ ايوب وري پنهنجي ڳالهه جاري رکندي چيو تہ ”خدا جي حيات جو قسم، جنهن منهنجو انصاف کسي ورتو آهي، ۽ قادر مطلق جو قسم، جنهن منهنجي جان کي ڪڙو ڪيو آهي، جيستائين منهنجو ساھ مون ۾ آهي، ۽ منهنجن نڪن ۾ اسان جي پيءُ جو روح آهي، تيستائين منهنجا چپ ڪوڙ نہ ڳالهائيندا، ۽ منهنجي زبان ٺڳيءَ جو لفظ نہ ڪڍندي. خدا نہ ڪري جو آءٌ اوهان کي سچو ڪوٺيان؛ مرڻ تائين پنهنجي ايمانداري نہ ڇڏيندس. آءٌ پنهنجي سچائيءَ کي مضبوطيءَ سان جهليو ويٺو آهيان ۽ ان کي نہ ڇڏيندس؛ منهنجي دل منهنجي ڪنهن بہ ڏينهن بابت مون کي ملامت نہ ٿي ڪري.

”منهنجو دشمن بدڪار جهڙو ٿئي، ۽ منهنجي خلاف اٿندڙ بي انصاف جهڙو ٿئي. ڇاڪاڻ تہ جڏهن بي دين ڪٽيو وڃي، ۽ خدا سندس جان ڪڍي وٺي، تڏهن سندس اميد ڇا آهي؟ جڏهن مٿس مصيبت اچي، تڏهن ڇا خدا سندس رڙ ٻڌندو؟ ڇا هو قادر مطلق ۾ خوش ٿيندو؟ ڇا هو هر وقت خدا کي سڏيندو؟ آءٌ اوهان کي خدا جي هٿ بابت سيکاريندس؛ جيڪي قادر مطلق وٽ آهي سو نہ لڪائيندس. ڏسو، اوهان سڀني پاڻ اهو ڏٺو آهي؛ پوءِ اوهين ڇو اهڙيون بيڪار ڳالهيون ٿا ڪريو؟ خدا وٽان بدڪار ماڻهوءَ جو هيءُ حصو آهي، اهو ورثو جيڪو ظالم قادر مطلق کان وٺن ٿا: جيڪڏهن سندس ٻار گھڻا هجن تہ تلوار سان ڪري پوندا، ۽ سندس اولاد کي ڪافي ماني نہ ملندي. سندس پٺيان جيڪي بچندا سي وبا ۾ دفن ڪيا ويندا، ۽ سندن بيواهون نہ روئنديون. جيتوڻيڪ هو چاندي مٽيءَ وانگر ڍڳ ڪري، ۽ ڪپڙا گاري وانگر ڍير ڪري، هو ڍير تہ ڪندو، پر سچار اهي پائيندو، ۽ بي گناهه چاندي ورهائيندو. هو پنهنجو گھر پتنگ جي ڪوئيءَ وانگر ٺاهي ٿو، ڄڻ پهريدار جي ٺاهيل جهوپڙي. هو دولتمند ٿي سمهي ٿو، پر وري ائين نہ ٿيندو؛ هو اکيون کولي ٿو تہ اهو ناهي. هيبتون کيس ٻوڏ وانگر اچي پڪڙين ٿيون؛ رات جو واچوڙو کيس اڏائي کڻي وڃي ٿو. اوڀر جو واءُ کيس مٿي کڻي ٿو ۽ هو هليو وڃي ٿو؛ سندس جاءِ کان کيس اڏائي ڪڍي ٿو. اهو بي رحميءَ سان مٿس ڪاهي ٿو؛ هو ان جي زور کان تڪڙو تڪڙو ڀڄي ٿو. اهو تاڙيون وڄائي ٿو، ۽ سندس جاءِ کان کيس سيٽيون هڻي ڪڍي ٿو.“