Ayub Ngangkat Deui Sorana

Sumpah demi Allah anu geus ngarampas kaadilanana, Ayub nolak ngaku yén sobat-sobatna bener; manéhna bakal nyekel kajujuranana nepi ka maot. Tuluy manéhna sorangan ngagambarkeun bagian jalma jahat: pérak anu dikumpulkeun dipaké ku nu bener, angin puyuh peuting, imah tina ramat lancah.

Pasal 27.

Tuluy Ayub neruskeun deui wejanganana, saurna: “Demi Allah anu jumeneng, anu geus nyabut hak kuring, jeung Nu Maha Kawasa, anu geus matak pait kana jiwa kuring, salila napas kuring aya di diri kuring, jeung Roh Rama urang aya dina liang irung kuring, biwir kuring moal nyarita bohong, jeung letah kuring moal ngucapkeun tipu daya. Kuring moal pisan ngaku yen maraneh bener; nepi ka paeh kuring moal ngaleupaskeun kajujuran kuring. Kuring nyekel pageuh kana kaadilan kuring sarta moal rek ngaleupaskeunana; hate kuring henteu nyalahkeun kuring sapanjang hirup kuring.

“Sing musuh kuring jadi saperti jalma jahat, sarta sing anu ngalawan ka kuring jadi saperti jalma nu teu bener. Sabab naon atuh harepan jalma nu teu ngaku Allah mun geus ditumpes, waktu Allah nyabut nyawana? Naha Allah bakal ngadangu panyambatna waktu kasusahan nerpa ka manehna? Naha manehna bakal bungah ku Nu Maha Kawasa? Naha manehna bakal sasambat ka Allah sapanjang waktu? Kuring rek ngajarkeun ka maraneh ngeunaan panangan Allah; kuring moal nyumputkeun naon anu aya di Nu Maha Kawasa. Tuh, maraneh kabeh geus narenjo ieu ku sorangan; naha maraneh bet nyarita kekecapan nu euweuh gunana kitu? Ieu bagian jalma jahat ti Allah, warisan anu ditampa ku jalma nu telenges ti Nu Maha Kawasa: Mun anak-anakna loba, bakal tiwas ku pedang, jeung turunanana moal cukup dahareun. Anu kari hirup ti manehna bakal dikubur ku pagebug, jeung randa-randana moal ting ceurik. Najan manehna numpukkeun perak saperti kebul jeung nambru pakean saperti taneuh liket, manehna bisa numpukkeunana, tapi jalma bener anu bakal make eta, jeung jalma nu teu salah anu bakal ngabagi perakna. Manehna ngadegkeun imahna saperti sayang geget, saperti saung anu dijieun ku tukang jaga. Manehna ngedeng keur beunghar, tapi moal kitu deui; manehna beunta, geus euweuh naon-naon. Kasieun nyerang manehna saperti caah; peuting-peuting angin puyuh nyapu manehna. Angin ti wetan ngangkat manehna sarta manehna leungit; angin teh ngusir manehna ti tempatna. Angin teh nempuh ka manehna taya ngenesna; manehna lumpat satakerna nyingkahan kakawasaanana. Angin teh keprok leungeunna ka manehna sarta nyeuit manehna ti tempatna.”