Ayub Ngajawab

Ayub nyindiran pitulung anu geus ditarima, tuluy ngaleuwihan sobatna dina ngagungkeun kakawasaan Rama urang: bumi digantungkeun dina kosong, cai dibuntel dina méga, laut dicalmékeun, Rahab diremukkeun. Sarta sakabéh éta, cenah, ngan ukur sisi samar tina harewos ngeunaan Mantenna.

Pasal 26.

Tuluy Ayub ngajawab: “Kacida anjeun mitulungna ka nu teu boga kakuatan! Kacida anjeun nyalametkeunana leungeun nu teu boga tanaga! Kacida anjeun mapatahanana ka nu teu boga kawijaksanaan, jeung ngawuran pangarti nu bener kalawan lubak-libuk! Ku pitulung saha anjeun nyarita kitu? Jeung napas saha nu kaluar ti anjeun? Roh-roh nu geus maraot ngadaregdeg—nya eta nu aya di handapeun cai jeung sakur nu matuh di dinya. Alam maot ngampar taranjang di payuneun Rama urang, sarta tempat Karusakan taya nu nutupanana. Mantenna ngamparkeun langit kaler di luhureun rohangan nu suwung; Mantenna ngagantungkeun bumi dina taya nanaon. Mantenna mungkus cai dina méga-méga-Na nu kandel, tapi méga-méga téh teu beulah ku beuratna. Mantenna nutupan beungeut bulan purnama, ku ngamparkeun méga-Na di luhureunana. Mantenna geus ngagurat bunderan dina beungeut cai, dina wates antara caang jeung poék. Tihang-tihang langit ngadaregdeg, kagét ku hardikan-Na. Ku kakawasaana-Na Mantenna nengtremkeun laut; ku kawijaksanaana-Na Mantenna ngaremukkeun Rahab, sato laut raksasa téa. Ku napas-Na langit jadi lenglang; panangana-Na nojos oray nu keur ngejat. Ieu kabéh téh ngan ukur sisi-sisi tina pagawéan-Na—kacida lirihna bisikan anu kadéngé ku urang ngeunaan Mantenna! Tapi gugludug kakawasaana-Na, saha nu bisa ngarti?”