Job antwoord

Job spot met die hulp wat hy gekry het, en besing dan ons Vader se mag beter as sy vriend: die aarde wat aan niks hang nie, die waters in wolke saamgebind, die see stilgemaak, Rahab verbrysel. En dit alles, sê hy, is maar die flou rand van 'n fluistering van hom.

Hoofstuk 26.

Toe antwoord Job: “Hoe het jy die magtelose gehelp! Hoe het jy die arm wat geen krag het nie, gered! Hoe het jy die een sonder wysheid raad gegee en volop gesonde insig gedeel! Met wie se hulp het jy hierdie woorde gespreek? En wie se asem het uit jou gekom? Die gestorwe geeste bewe—dié onder die waters en almal wat daar woon. Die graf lê naak voor ons Vader, en die Verderf het geen bedekking nie. Hy span die noordelike hemel oor die leë ruimte uit; hy hang die aarde op niks. Hy bind die waters in sy digte wolke toe, tog bars die wolke nie onder hulle gewig nie. Hy bedek die gesig van die vollemaan deur sy wolke daaroor uit te sprei. Hy het ’n sirkel op die oppervlak van die waters getrek, by die grens tussen lig en duisternis. Die pilare van die hemel bewe, verbaas oor sy bestraffing. Deur sy krag het hy die see stil gemaak; deur sy insig het hy die seemonster Rahab verbrysel. Deur sy asem het die hemel helder geword; sy hand het die vlugtende slang deurboor. En dit is maar die buitewyke van sy weë—hoe dof is die gefluister wat ons van hom hoor! Maar die donder van sy krag, wie kan dit verstaan?”