Ayub javob beradi

Ayub unga koʻrsatilgan yordamni masxara qiladi, soʻng Otamizning qudrati haqida doʻstidan ham yaxshiroq kuylaydi: yer hech narsa ustiga osilgan, suvlar bulutlarga tugib qoʻyilgan, dengiz tinchitilgan, Rahab parchalangan. Va bularning hammasi, deydi u, Uning shivirining xira chetigina, xolos.

26-bob.

Shunda Ayub javob berdi: “Ojizga qanday ham yordam berding! Madori yoʻq bilakni qanday ham qutqarding! Donoligi yoʻq kishiga qanday ham maslahat berding, toʻgʻri aql-idrokni moʻl-koʻl ulashding! Bu soʻzlarni kimning yordami bilan aytding? Sendan kimning nafasi chiqdi? Marhumlarning arvohlari titraydi — suvlar ostidagilar va u yerda yashovchilarning bari. Goʻr Otamizning oldida yalangʻoch yotibdi, Halokatning esa hech qanday qoplami yoʻq. U shimol osmonini boʻshliq uzra yoyadi; yerni esa hech nimaga osib qoʻyadi. U suvlarni Oʻzining quyuq bulutlariga oʻraydi, biroq bulutlar ularning ogʻirligidan yorilib ketmaydi. U toʻlin oyning yuzini yopadi, Oʻz bulutlarini uning uzra yoyib. U suvlar yuzasiga doira chizib qoʻygan, yorugʻlik bilan zulmat orasidagi chegaraga. Osmon ustunlari titraydi, Uning tanbehidan hayratda qoladi. U Oʻz qudrati bilan dengizni tinchlantirdi; Oʻz donoligi bilan Rahab dengiz devini parchaladi. Uning nafasi bilan osmon tiniqlashdi; Oʻz qoʻli bilan qochayotgan ilonni teshib oʻtdi. Bular esa Uning yoʻllarining chekkasigina — biz U haqda eshitgan pichirlash naqadar sust! Ammo Uning qudratining momaqaldirogʻini kim tushuna oladi?”