Ο Ιώβ απαντά

Ο Ιώβ χλευάζει τη βοήθεια που του δόθηκε, και ύστερα ξεπερνά τον φίλο του υμνώντας τη δύναμη του Πατέρα μας: η γη κρεμασμένη στο τίποτε, τα νερά δεμένα μέσα στα σύννεφα, η θάλασσα γαληνεμένη, η Ραάβ συντριμμένη. Και όλα αυτά, λέει, είναι μόνο η αχνή άκρη ενός ψιθύρου του.

Κεφάλαιο 26.

Τότε ο Ιώβ απάντησε: «Πόσο βοήθησες τον αδύναμο! Πόσο έσωσες το μπράτσο που δεν έχει δύναμη! Πόσο συμβούλεψες αυτόν που δεν έχει σοφία, και μοιράστηκες άφθονα σωστή σύνεση! Με ποιανού τη βοήθεια είπες αυτά τα λόγια; Και ποιανού η πνοή βγήκε από σένα; Τα πνεύματα των νεκρών τρέμουν—αυτά που είναι κάτω από τα νερά κι όλοι όσοι κατοικούν εκεί. Ο τάφος είναι γυμνός μπροστά στον Πατέρα μας, κι ο Όλεθρος δεν έχει κανένα σκέπασμα. Απλώνει τον βόρειο ουρανό πάνω από το κενό· κρεμάει τη γη πάνω στο τίποτα. Τυλίγει τα νερά μέσα στα πυκνά του σύννεφα, όμως τα σύννεφα δεν σκίζονται κάτω από το βάρος τους. Σκεπάζει το πρόσωπο της πανσελήνου, απλώνοντας πάνω της τα σύννεφά του. Χάραξε έναν κύκλο πάνω στην επιφάνεια των νερών, στο σύνορο ανάμεσα στο φως και στο σκοτάδι. Οι στύλοι του ουρανού τρέμουν, σαστισμένοι από την επίπληξή του. Με τη δύναμή του γαλήνεψε τη θάλασσα· με τη σύνεσή του συνέτριψε το θαλάσσιο τέρας Ραάβ. Με την πνοή του ο ουρανός καθάρισε· το χέρι του τρύπησε το φίδι που έφευγε. Κι αυτά είναι μόνο οι άκρες των δρόμων του—πόσο αμυδρός είναι ο ψίθυρος που ακούμε γι’ αυτόν! Μα τη βροντή της δύναμής του ποιος μπορεί να την καταλάβει;»