Ayub Mangsuli
Ayub moyoki pitulungan sing ditampa, banjur ngidungake pangwasane Rama kita luwih endah tinimbang kancane: bumi digantungake ing kekosongan, banyu dibuntel ing mega, segara dilerenake, Rahab diremuk. Lan kabeh iku, kandhane, mung pinggiran samar saka bisikane Panjenengane.
26 1Banjur Ayub mangsuli: 2“Saiba anggonmu nulungi wong kang tanpa daya! Saiba anggonmu nylametake lengen kang ora duwe kekuwatan! 3Saiba anggonmu menehi pituduh marang wong kang tanpa kawicaksanan, sarta kanthi lubering mbagi panemu kang becik! 4Kanthi pitulungane sapa anggonmu ngucapake tembung-tembung iki? Lan napase sapa kang metu saka kowe? 5Para roh wong mati padha gumeter—yaiku kang ana ing sangisore banyu lan sakabehe kang manggon ing kono. 6Kubur iku katon blak-blakan ana ing ngarsane Rama kita, lan Karusakan ora ana tutupe. 7Panjenengane mbabar langit ing sisih lor ing sadhuwure papan suwung; Panjenengane nggantungake bumi ing ngawang-awang. 8Panjenengane mbuntel banyu ing mega-megane kang kandel, nanging mega mau ora bedhah dening bobote. 9Panjenengane nutupi praupane rembulan purnama, kanthi mbeber mega-megane ing sadhuwure. 10Panjenengane wis nggawe wates bunder ing lumahing banyu, ing watese pepadhang lan pepeteng. 11Saka-sakaning langit padha gumeter, kamigilan marga saka panyendhune. 12Kanthi pangwasane Panjenengane nentremake segara; kanthi kawicaksanane Panjenengane ngremuk Rahab, si buta segara. 13Dening napase langit dadi resik mancorong; astane nuwek ula kang keplayu. 14Lan iki mung pinggiraning dalan-dalane—saiba lirihe bisikan kang kita rungu bab Panjenengane! Nanging gludhuging pangwasane, sapa kang bisa mangerteni?”