Ayuba Ya Amsa

Ayuba ya yi ba'a ga taimakon da aka yi masa, sa'an nan ya fi abokinsa rera ikon Ubanmu: duniya a rataye a kan wofi, ruwaye a ɗaure cikin gizagizai, teku ya natsu, Rahab ya farfashe. Kuma duk wannan, in ji shi, ƙuryar raɗa ce kawai game da shi.

Babi na 26.

Sai Ayuba ya amsa ya ce, “Kai, yadda ka taimaki marar ƙarfi! Yadda ka ceci hannun da ba shi da ƙarfi! Yadda ka ba da shawara ga marar hikima, ka kuma yi bayani mai kyau a yalwace! Da taimakon wa ka faɗi waɗannan kalmomi? Numfashin wa kuma ya fito daga gare ka? Ruhohin matattu suna rawar jiki — waɗanda suke ƙarƙashin ruwaye da dukan mazauna wurin. Kabari yana a bayane a gaban Ubanmu, Halaka kuma ba ta da murfi. Ya shimfiɗa sammai na arewa a bisa wofi; ya rataye duniya a kan babu kome. Ya naɗe ruwaye cikin gizagizansa masu kauri, duk da haka gizagizan ba sa fartsewa ƙarƙashin nauyinsu. Ya rufe fuskar cikakken wata, yana shimfiɗa gizagizansa a kansa. Ya zāna da'ira a bisa fuskar ruwaye, a iyaka tsakanin haske da duhu. Ginshiƙan sammai suna rawar jiki, sun firgita saboda tsawatawarsa. Da ikonsa ya kwantar da teku; da fahimtarsa ya ragargaza dodon teku Rahab. Da numfashinsa sammai suka zama sarari; hannunsa ya soki macijin nan mai gudu. Ga shi, waɗannan kaɗan ne kawai na gefen hanyoyinsa — yadda raɗar da muke ji game da shi take da rauni! Amma tsawar ikonsa, wa zai iya ganewa?”