Ayub Ngumandhangake Swarane Maneh

Sumpah demi Allah sing wis ngrampas kaadilane, Ayub ora gelem ngakoni yen kanca-kancane bener; dheweke bakal ngugemi ketulusane nganti mati. Banjur dheweke dhewe nggambarake pandume wong duraka: salaka numpuk sing dienggo wong mursid, angin lesus ing wayah bengi, omah kaya sawang.

Pasal 27.

Ayub banjur nerusake pamicarane maneh, pangucape: “Demi Gusti Allah kang gesang, kang wis mundhut kaadilanku, lan Kang Mahakuwasa, kang ndadekake getiring nyawaku, sasuwene napasku isih ana ing njeroku, lan Rohe Rama kita isih ana ing bolonganing irungku, lambeku ora bakal ngucapake goroh, lan ilatku ora bakal nglairake apus. Aku babar pisan ora bakal ngakoni yen kowe padha bener; nganti tekaning patiku aku ora bakal ngeculake katemenanku. Aku ngugemi kabeneranku lan ora bakal ngeculake; atiku ora nacad marang aku ing sadina-dinaku.

“Mungsuhku muga dadia kaya wong duraka, lan wong kang nglawan aku muga dadia kaya wong kang ora bener. Awit apa pangarep-arepe wong murtad nalika ditumpes, nalika Gusti Allah mundhut nyawane? Apa Gusti Allah bakal midhangetake panjerite nalika karubedan nekani wong iku? Apa wong iku bakal seneng marang Kang Mahakuwasa? Apa bakal nyebut asmane Gusti Allah ing sadhengah mangsa? Aku bakal mulang kowe bab astane Gusti Allah; aku ora bakal ndhelikake apa kang ana ing Kang Mahakuwasa. Lah, kowe kabeh wis padha ndeleng dhewe bab iki; yagene kowe isih padha ngucapake tembung kang tanpa guna? Iki panduman kanggo wong duraka saka Gusti Allah, warisan kang ditampa dening para panindhes saka Kang Mahakuwasa: Yen anak-anake akeh, bakal padha mati dening pedhang, lan turune ora bakal kecukupan pangan. Wong-wonge kang isih urip sapungkure bakal dikubur dening pageblug, lan para randhane ora bakal nangis. Sanajan numpuk salaka kaya lebu lan nglumpukake sandhangan kaya lempung, dheweke bisa numpuk, nanging wong bener kang bakal nganggo iku, lan wong tanpa dosa kang bakal ngedum salakane. Omahe diedegake kaya kepomponge renget, kaya gubug kang digawe dening wong jaga. Nalika mapan turu isih sugih, nanging ora bakal mangkono maneh; bareng melek mripate, kabeh wis sirna. Pagiris nyandhak dheweke kaya banjir; ing wayah bengi lesus nggawa lunga wong iku. Angin wetan ngangkat wong iku, banjur sirna; disaponi metu saka panggonane. Angin iku nempuh dheweke tanpa welas; wong iku mlayu salang-tunjang saka pangwasane. Angin iku keplok-keplok marang wong iku lan nundhung dheweke saka panggonane kanthi swara desis.”