اَيوب بيا خپل آواز اوچتوى
ایوب د همغه خدای په نوم قسم خوري چې عدالت یې ترې اخیستی، او نه مني چې ملګري یې سم دي؛ تر مرګه به خپل صداقت ټینګ ساتي. بیا پخپله د بدکار سړي برخه بیانوي: راټول شوي سپین زر چې صادقان یې په کار وړي، د شپې توپان، د جالې کور.
27 1اَيوب بيا خپله خبره شروع کړه او ووئيل چې، 2”قسم په ژوندى خُدائ پاک چې زما اِنصاف يې اخستے دے، او په قادرِ مُطلق چې زما روح يې تريخ کړے دے، 3تر څو چې زما ساه په ما کښې وى، او د زمونږ پلار روح زما په پزه کښې وى، 4زما شونډې به دروغ ونۀ وائى، او زما ژبه به فريب ونۀ وائى. 5زۀ به هيچرې دا ونۀ منم چې تاسو حق پۀ خوا يئ؛ تر مرګه به زۀ خپله راستى نۀ پرېږدم. 6زۀ خپل صداقت ټينګ نيسم او نۀ يې پرېږدم؛ زما زړۀ ما ته د خپلو هيڅ ورځو دپاره ملامتى نۀ راکوى.
7”زما دښمن دې د بدکارو په شان وى، او څوک چې زما خلاف راپاڅى هغه دې د ناصادقو په شان وى. 8ځکه چې کله بېدينه ووهل شى نو د هغۀ اُميد څۀ وى، کله چې خُدائ پاک د هغۀ ژوند واخلى؟ 9آيا کله چې پرې مصيبت راشى، نو خُدائ پاک به د هغۀ چغه واورى؟ 10آيا هغه به په قادرِ مُطلق خوشحاله شى؟ آيا هغه به هر وخت خُدائ پاک رابلى؟ 11زۀ به تاسو ته د خُدائ پاک د لاس په حقله ښوونه کوم؛ څۀ چې د قادرِ مُطلق سره دى هغه به زۀ نۀ پټوم. 12ګوره، تاسو ټولو دا پخپله ليدلى دى؛ نو بيا تاسو داسې بېکاره خبرې ولې کوئ؟ 13د خُدائ پاک له طرفه د بدکار سړى برخه دا ده، هغه ميراث چې ظالمان يې د قادرِ مُطلق نه مومى: 14کۀ د هغۀ بچى ډېر وى، نو هغوئ به په تُوره ووهلى شى، او د هغۀ اولاد ته به ډوډۍ بس نۀ شى. 15د هغۀ هغه کسان چې تر هغۀ وروستو ژوندى پاتې شى، هغوئ به په وبا ښخ کړى شى، او د هغوئ کونډې به ژړا نۀ کوى. 16اګر کۀ هغه د دوړو په شان سپين زر راغونډوى، او د خټو په شان جامې ور په ور کوى، 17هغه دې يې ور په ور کوى، خو صادق به يې اغوندى، او بېګناه به سپين زر وېشى. 18هغه خپل کور د زاله د ځالې په شان جوړوى، د هغه جونګړې په شان چې چوکيدار يې جوړوى. 19هغه مالدار پرېوځى، خو بيا به داسې نۀ کوى؛ هغه خپلې سترګې غړوى، او هيڅ نۀ وى. 20وېرې د سېلاب په شان پرې راځى؛ د شپې يې بوړبوکۍ وړى. 21د ختيځ باد يې اوچتوى او هغه ځى؛ هغه د خپل ځائ نه وباسى. 22هغه ځان پرې بېرحمه ګذار کوى؛ هغه د هغۀ د طاقت نه په سر ور ورتښتى. 23هغه پرې لاسونه ټکوى او د هغۀ د ځائ نه يې په شڼ شڼ شړى.“