இப்போது அச்சில்

யோபு 27 FHB பிதாவின் இருதய வேதாகமம்™

பிதாஇயேசுஆவி
முதல் ஆர்டருக்கு 15% தள்ளுபடி →
புத்தகம்

யோபு மறுபடியும் தன் குரலை உயர்த்துகிறான்

தன் நியாயத்தை எடுத்துப்போட்ட அதே தேவன்மேல் ஆணையிட்டு, தன் நண்பர்கள் சொல்வது சரி என்று ஒப்புக்கொள்ள யோபு மறுக்கிறான்; தான் சாகும்வரை தன் உத்தமத்தைப் பற்றிக்கொண்டிருப்பான். பின்பு துன்மார்க்கனின் பங்கைத் தானே விவரிக்கிறான்: அவன் குவித்த வெள்ளியை நீதிமான்கள் அணிந்துகொள்வார்கள், இரவில் ஒரு சூறாவளி, சிலந்திவலை போன்ற வீடு.

அதிகாரம் 27.

யோபு மறுபடியும் தன் வாக்கியத்தைத் தொடர்ந்து சொன்னதாவது: “என் நியாயத்தை நீக்கிவிட்ட தேவனுடைய ஜீவனைக்கொண்டும், என் ஆத்துமாவைக் கசப்பாக்கின சர்வவல்லவரின் ஜீவனைக்கொண்டும் சொல்லுகிறேன், என் சுவாசம் என்னில் இருக்குமளவும், எங்கள் பிதாவின் ஆவி என் நாசியில் இருக்குமளவும், என் உதடுகள் பொய்யைப் பேசாது, என் நாக்கு வஞ்சகத்தை உரைக்காது. நீங்கள் சொல்வது சரியென்று நான் ஒருபோதும் ஒப்புக்கொள்ளமாட்டேன்; நான் மரணமடையும்வரை என் உத்தமத்தை நான் விட்டுவிடேன். என் நீதியை நான் உறுதியாய்ப் பிடித்துக்கொண்டிருக்கிறேன், அதை நான் விடமாட்டேன்; என் நாட்களில் ஒன்றிலும் என் இருதயம் என்னை நிந்திக்கவில்லை.

“என் சத்துரு துன்மார்க்கனைப்போலவும், எனக்கு விரோதமாய் எழும்புகிறவன் அநீதியுள்ளவனைப்போலவும் இருக்கட்டும். மாயக்காரன் வெட்டப்படும்போது, தேவன் அவன் ஜீவனை எடுத்துக்கொள்ளும்போது, அவனுடைய நம்பிக்கை என்ன? அவன்மேல் இக்கட்டு வரும்போது தேவன் அவனுடைய கூப்பிடுதலைக் கேட்பாரோ? அவன் சர்வவல்லவரில் மகிழ்ச்சி கொள்வானோ? அவன் எக்காலத்திலும் தேவனை நோக்கிக் கூப்பிடுவானோ? தேவனுடைய கரத்தைக்குறித்து நான் உங்களுக்குப் போதிப்பேன்; சர்வவல்லவரிடத்தில் உள்ளதை நான் மறைக்கமாட்டேன். இதோ, நீங்கள் அனைவரும் இதைச் சொந்தமாய்க் கண்டிருக்கிறீர்கள்; அப்படியிருக்க ஏன் இப்படி வீணான வார்த்தைகளைப் பேசுகிறீர்கள்? துன்மார்க்கனுக்கு தேவனால் கிடைக்கும் பங்கும், கொடியவர்கள் சர்வவல்லவரிடத்திலிருந்து பெறும் சுதந்தரமும் இதுவே: அவன் பிள்ளைகள் பெருகினாலும், அவர்கள் பட்டயத்தால் விழுவார்கள்; அவன் சந்ததிக்குப் போதிய அப்பம் கிடைக்காது. அவனுக்குப் பின் தப்பியிருப்பவர்கள் கொள்ளைநோயால் அடக்கம்பண்ணப்படுவார்கள்; அவர்களுடைய விதவைகள் அழமாட்டார்கள். அவன் வெள்ளியைத் தூளைப்போலக் குவித்து, வஸ்திரங்களைக் களிமண்ணைப்போல் பெருக்கினாலும், அவன் குவித்தாலும், நீதிமான் அதை உடுத்திக்கொள்வான்; குற்றமற்றவன் அந்த வெள்ளியைப் பங்கிட்டுக்கொள்வான். அவன் தன் வீட்டைப் பொட்டுப்பூச்சியின் கூட்டைப்போலக் கட்டுகிறான், காவற்காரன் போடும் குடிசையைப்போலக் கட்டுகிறான். அவன் ஐசுவரியவானாய்ப் படுத்துக்கொள்கிறான், ஆனால் இனி அப்படிச் செய்யமாட்டான்; அவன் தன் கண்களைத் திறக்கிறான், அது இல்லாமல் போய்விடுகிறது. பயங்கரங்கள் வெள்ளத்தைப்போல் அவனைத் தொடர்ந்து பிடிக்கின்றன; இரவிலே சுழல்காற்று அவனை அடித்துக்கொண்டுபோகிறது. கீழ்க்காற்று அவனைத் தூக்கிக்கொண்டுபோகிறது, அவன் மறைந்துபோகிறான்; அது அவனை அவனுடைய இடத்திலிருந்து அடித்துவிடுகிறது. அது இரக்கமின்றி அவன்மேல் பாய்கிறது; அவன் அதின் வல்லமைக்கு விலகி வேகமாய் ஓடுகிறான். அது அவன்மேல் தன் கைகளைத் தட்டி, அவனை அவனுடைய இடத்திலிருந்து விசிலடித்து விரட்டுகிறது.”