ايوب جو جواب

ايوب ان مدد تي ٺٺولي ڪري ٿو جيڪا کيس ڏني وئي، پوءِ اسان جي پيءُ جي قدرت بابت پنهنجي دوست کان وڌيڪ ڳائي ٿو: زمين بنا ڪنهن سهاري جي لٽڪيل، پاڻي ڪڪرن ۾ ٻڌل، سمنڊ ساڪن، رهب ٽڪر ٽڪر. ۽ هو چوي ٿو ته اهو سڀ ڪجهه هن جي هڪ هلڪي سرگوشيءَ جو رڳو ڪنارو آهي.

باب 26.

پوءِ ايوب وراڻيو تہ ”تو بي سهاري جي ڪيڏي نہ مدد ڪئي آهي! تو ان ٻانهن کي ڪيئن بچايو آهي جنهن ۾ طاقت نہ هئي! تو بي عقل کي ڪهڙي نہ صلاح ڏني آهي، ۽ کوڙ ساري صحيح سمجهہ ورهائي آهي! تو اهي لفظ ڪنهن جي مدد سان چيا آهن؟ ۽ ڪنهن جو ساهہ تو مان آيو؟ مئلن جا روح ٿڙڪن ٿا—اهي جيڪي پاڻيءَ هيٺ ۽ انهيءَ ۾ رهندڙ سڀ آهن. اسان جي پيءُ آڏو قبر اگھاڙي آهي، ۽ هلاڪت لاءِ ڪو پردو ناهي. هو اتر وارو آسمان خالي خلا تي ڦهلائي ٿو؛ زمين کي ڪنهن بہ شيءِ کانسواءِ ٽنگي ٿو. پنهنجن گهاٽن ڪڪرن ۾ پاڻي ويڙهي ٿو، تڏهن بہ ڪڪر انهن جي وزن هيٺ ڦاٽي نہ ٿا پون. پوري چنڊ جو منهن ڍڪي ٿو، ان مٿان پنهنجا ڪڪر ڦهلائي ٿو. هن پاڻيءَ جي مٿاڇري تي دائرو ڪڍيو آهي، جتي روشنيءَ ۽ اونداهيءَ جي حد آهي. آسمان جا ٿنڀا ٿڙڪن ٿا، سندس ملامت تي حيران آهن. پنهنجي قدرت سان سمنڊ کي ماٺ ڪرايائين؛ پنهنجي سمجهہ سان سمنڊ جي عفريت رهب کي ڀڃي ڇڏيائين. سندس ساهہ سان آسمان صاف ٿي ويو؛ سندس هٿ ڀڄندڙ نانگ کي ڇيدي ڇڏيو. اهي تہ رڳو سندس واٽن جا ڪنارا آهن—سندس باري ۾ اسان ڪيڏي نہ ڪمزور سرٻاٽ ٻڌون ٿا! پر سندس قدرت جي گجگوڙ کي ڪير سمجهي سگهي ٿو؟“