ايوب جو پاڪ دليءَ جو قسم
ايوب هڪ قسم سان پڄاڻي ڪري ٿو، پنهنجي زندگي شيءِ شيءِ ڪري کولي ٿو: نه شهوت، نه ڪوڙ، نه ڪنهن نوڪر کي انصاف کان انڪار، نه اڪيلي کائڻ جڏهن ڪو يتيم بکيو هو، نه سون تي ڀروسو. هو ان تي صحيح ڪري ٿو ۽ فرد جرم جو مطالبو ڪري ٿو. پوءِ سندس لفظ بس رڪجي وڃن ٿا.
31 1”مون پنهنجين اکين سان عهد ڪيو هو؛ تہ پوءِ ڪنهن ڪنواريءَ ڏانهن ڪيئن نهاريان ها؟ 2ڇاڪاڻ تہ مٿئين خدا وٽان مون کي ڪهڙو حصو ملي ها، بلندين تي رهندڙ قادر مطلق وٽان ڪهڙو ورثو؟ 3ڇا ناانصافن لاءِ آفت، ۽ بدي ڪندڙن لاءِ تباهي ناهي؟ 4ڇا هو منهنجين واٽن کي نہ ٿو ڏسي، ۽ منهنجو هر قدم نہ ٿو ڳڻي؟
5”جيڪڏهن مون ڪوڙ ۾ زندگي گذاري آهي، ۽ منهنجو پير ٺڳيءَ ڏانهن ڊوڙيو آهي، 6تہ هو مون کي سچي ترازو ۾ توري، ۽ خدا منهنجي ديانتداري کي ڄاڻي، 7جيڪڏهن منهنجا قدم واٽ کان ڦري ويا آهن، ۽ منهنجي دل منهنجين اکين جي پٺيان لڳي آهي، ۽ منهنجن هٿن کي ڪو داغ لڳو آهي، 8تہ آءٌ پوکيان ۽ ٻيو ڪو کائي، ۽ منهنجي پوکيل ۾ جيڪو اُڀري سو پٽجي وڃي.
9”جيڪڏهن منهنجي دل ڪنهن عورت تي لڀجي وئي آهي، ۽ مون پنهنجي پاڙيسريءَ جي در تي گهات ڪئي آهي، 10تہ منهنجي زال ڪنهن ٻئي مرد جي خدمت ڪري، ۽ ٻيا ساڻس سمهن. 11ڇاڪاڻ تہ اها شرمناڪ بدڪاري ٿيندي، سزا جي لائق گناهه؛ 12ڇاڪاڻ تہ اها اهڙي باهه آهي جيڪا هلاڪت تائين ساڙي ٿي، ۽ منهنجي سڄي پيداوار کي ساڙي ڇڏيندي.
13”جيڪڏهن مون پنهنجي نوڪر يا نوڪرياڻيءَ کي، هنن جي مون تي شڪايت ڪرڻ مهل، انصاف ڏيڻ کان انڪار ڪيو آهي، 14تہ جڏهن خدا اُٿندو تڏهن آءٌ ڇا ڪندس؟ جڏهن هو مون کان حساب وٺندو، تڏهن کيس ڇا جواب ڏيندس؟ 15ڇا جنهن مون کي پيٽ ۾ ٺاهيو، تنهن منهنجي نوڪر کي بہ نہ ٺاهيو؟ ڇا انهيءَ ئي اسان ٻنهي کي پيٽ ۾ نہ جوڙيو؟
16”جيڪڏهن مون غريبن کي سندن گهرج کان محروم رکيو آهي، يا بيوه جي اکين کي ٿڪجڻ ڏنو آهي، 17يا پنهنجي ماني اڪيلي کاڌي آهي، جڏهن تہ يتيم بکيو رهيو آهي، 18جيتوڻيڪ جوانيءَ کان مون هن کي پيءُ وانگر پاليو، ۽ ماءُ جي پيٽ کان بيوه جي رهنمائي ڪئي، 19جيڪڏهن مون ڪنهن کي ڪپڙي نہ هئڻ سبب هلاڪ ٿيندي، يا ڪنهن محتاج کي ڍڪ کان سواءِ ڏٺو آهي، 20جيڪڏهن هن جي سڄي وجود مون کي منهنجين رڍن جي اون سان گرم ڪرڻ تي دعا نہ ڏني آهي، 21جيڪڏهن مون يتيم تي پنهنجو هٿ کنيو آهي، ڇاڪاڻ تہ مون عدالت ۾ پنهنجو سهارو ڏٺو هو، 22تہ منهنجو ڪلهو پنهنجي هڏي کان ڌار ٿي وڃي، ۽ منهنجي ٻانهن جوڙ وٽان ڀڄي پوي. 23ڇاڪاڻ تہ خدا جي آفت مون لاءِ خوف جو سبب هئي، ۽ سندس عظمت اڳيان آءٌ ڪجهه بہ ڪري نہ ٿي سگهيس.
24”جيڪڏهن مون سون کي پنهنجو ڀروسو بڻايو آهي، يا خالص سون کي چيو آهي تہ ’تون منهنجو سهارو آهين،‘ 25جيڪڏهن مون ان تي خوشي ڪئي آهي تہ منهنجي دولت وڏي هئي، ۽ منهنجي هٿ ايترو گهڻو ڪمايو آهي، 26جيڪڏهن مون سج کي چمڪندي، يا چنڊ کي شان سان هلندي ڏٺو آهي، 27ايتري قدر جو منهنجي دل ڳجهي طرح لڀجي وئي هجي، ۽ منهنجي هٿ پوڄا ۾ کين چمي اُڏائي هجي، 28تہ اهو بہ سزا جي لائق گناهه ٿيندو، ڇاڪاڻ تہ مون مٿئين خدا سان ٺڳي ڪئي هجي ها.
29”جيڪڏهن مون کان نفرت ڪندڙ جي تباهيءَ تي خوش ٿيو آهيان، يا جڏهن کيس نقصان پهتو تہ خوشيءَ ۾ ٽپا ڏنا آهن. 30مون پنهنجي وات کي ڪڏهن بہ گناهه ڪرڻ نہ ڏنو، تہ سندس جان تي لعنت گهري، 31جيڪڏهن منهنجي گهر جي ماڻهن ڪڏهن نہ چيو آهي تہ ’ڪير آهي جيڪو سندس ماني تان نہ ڍاپيو؟‘، 32ڪنهن پرديسيءَ ڪڏهن بہ رات گهٽيءَ ۾ نہ گذاري، ڇاڪاڻ تہ مون مسافر لاءِ پنهنجا در کوليا. 33جيڪڏهن مون ٻين وانگر پنهنجا گناهه ڍڪيا آهن، ۽ پنهنجو ڏوهه دل ۾ لڪايو آهي، 34ڇاڪاڻ تہ آءٌ ميڙ کان ايترو ڊڄندو هوس، ۽ ڪٽنبن جي حقارت مون کي ايتري ڊيڄاريندي هئي، جو آءٌ چپ ٿي ويس ۽ ٻاهر نہ نڪتس.
35”اي ڪاش! ڪو مون کي ٻڌي! هي منهنجو دستخط آهي— قادر مطلق مون کي جواب ڏئي! منهنجو مدعي پنهنجو الزام نامو لکي! 36ضرور آءٌ اهو پنهنجي ڪلهي تي کڻان ها، ۽ تاج وانگر پاڻ سان ٻڌان ها. 37آءٌ کيس پنهنجي هر قدم جو حساب ڏيان ها؛ شهزادي وانگر سندس ويجهو وڃان ها.
38”جيڪڏهن منهنجي زمين مون خلاف دانهن ڪئي آهي، ۽ سندس هر جون ليڪون گڏجي روئيون آهن، 39جيڪڏهن مون سندس پيداوار بنا قيمت کاڌي آهي، يا سندس مالڪن جو ساهه ڪڍي ڇڏيو آهي، 40تہ ڪڻڪ جي بدران ڪنڊا اُڀرن، ۽ جَوَ جي بدران بدبودار گاهه اُڀري.“ ايوب جا ڪلام پورا ٿيا.
