چاپ شوی
کتاب

د اَيوب ملګرى چپ شول

درې ملګري تسلیمېږي، او یو ځوان سړی چې نوم یې الیهو دی او ټول وخت یې غوږ نیولی و، په جوش راځي: پر ایوب غوسه دی چې ځان صادق ښيي، پر ملګرو غوسه دی چې پرته له ځوابه یې محکوم کړ. هغه وايي، حکمت د قادر مطلق له ساه راځي، نه له سپینو وېښتو.

څپرکی 32.

نو دغو درېو کسانو اَيوب ته جواب ورکول بند کړل، ځکه چې هغه د خپلو سترګو په نظر کښې صادق وو. بيا د بُوزى اليهُو، د بَرَکئيل زوئ، چې د رام د کورنۍ نه وو، غصه ډېره بله شوه. د هغۀ غصه په اَيوب باندې بله شوه ځکه چې هغۀ د خُدائ پاک په ځائ خپل ځان صادق وګڼلو. د هغۀ غصه د اَيوب په درېو ملګرو باندې هم بله شوه، ځکه چې هغوئ کوم جواب نۀ وو موندلے او بيا هم اَيوب يې ملامته کړے وو. اليهُو د اَيوب سره په خبرو کولو کښې انتظار کړے وو ځکه چې نور ترې نه عمر لوئ وُو. خو کله چې اليهُو وليدل چې دغو درېو کسانو سره د وئيلو دپاره څۀ نۀ وو، نو د هغۀ غصه بله شوه. نو د بُوزى اليهُو، د بَرَکئيل زوئ، خبرې شروع کړې او ويې وئيل چې، ”زۀ په عمر کښې وړوکے يم، او تاسو زاړۀ ياست؛ ځکه خو ما ځان ايسار کړو، زۀ وېرېدم چې تاسو ته هغه څۀ ووايم چې زۀ پوهيږم. ما فکر وکړو چې، ’پرېږده چې عمر خبرې وکړى، او ډېر کلونه حکمت وښايى.‘ خو دا هغه روح دے چې په انسان کښې دے، د قادر مطلق ساه، چې پوهه ورکوى. دا زاړۀ نۀ دى چې هوښيار وى، او نۀ بوډاګان دى چې پوه شى چې څۀ حق دى. نو زۀ وايم، ما ته غوږ ونيسئ؛ زۀ به هم هغه څۀ ووايم چې زۀ پوهيږم. وګورئ، ما ستاسو د خبرو انتظار وکړو؛ ما ستاسو د دليلونو ته غوږ نيولے وو، تر دې چې تاسو د وئيلو دپاره څۀ لټول. ما تاسو ته پوره توجو درکړه؛ خو په تاسو کښې يو هم اَيوب غلط ثابت نۀ کړو او نۀ د هغۀ دليلونو ته يې جواب ورکړو. نو داسې مۀ وايئ چې، ’مونږ حکمت موندلے دے؛ پرېږدئ چې خُدائ پاک يې رد کړى، نۀ انسان.‘ اَيوب خپلې خبرې زما خلاف نۀ دى ترتيب کړې، او زۀ به هغۀ ته ستاسو په دليلونو جواب ورنۀ کړم. هغوئ حېران دى او نور يې د وئيلو دپاره څۀ نشته؛ خبرې ترې نه بندې شوې. آيا زۀ به انتظار کوم، اوس چې هغوئ چپ دى، اوس چې هغوئ هلته بې‌جوابه ولاړ دى؟ زۀ به هم خپله خبره وکړم؛ زۀ به هم هغه څۀ ووايم چې زۀ پوهيږم. ځکه چې زۀ د خبرو نه ډک يم؛ هغه روح چې په ما کښې دے ما مجبوروى. دننه، زۀ د هغه شرابو په شان يم چې د وتلو لار نۀ لرى، د نوو شرابو د څرمنې مشکو په شان چې د چاودلو په حال کښې وى. زۀ ته بايد خبرې وکړم او آرام ومومم؛ زۀ ته بايد خپلې شونډې پرانزم او جواب ورکړم. زۀ به د هيچا طرفدارى نۀ کوم، او زۀ به د هيچا خوشامد نۀ کوم؛ ځکه چې زۀ نۀ پوهيږم چې خوشامد څنګه وکړم—کۀ ما کړې وَى، نو زما پېدا کوونکے به زۀ ژر لرې کړے وم.“