Eyûb 31 FHB Father's Heart Bible™

31 ¹“Min bi çavên xwe re peymanek çêkir; vêca ez çawa dikarim li qîzeke keç binêrim? ²Çimkî ji Xwedayê jor wê çi par ji min re hebe, ji Yê Herî Karîndar yê li bilindahiyê çi mîrat? ³Ma ji bo neheqan belayek nîne, û ji bo xerabkaran karesatek nîne? ⁴Ma ew rêyên min nabîne, û hemû gavên min nahejmêre?

⁵“Heke ez bi derewan jiyabim, û lingê min berbi xapandinê bezibe, ⁶bila ew min li ser mêzîneke dûrist bikişîne, û bila Xwedê serrastiya min bizanibe, ⁷heke gavên min ji rê derketibin, û dilê min li pey çavên min çûbe, û her lekeyek bi destên min ve zeliqîbe, ⁸wê demê bila ez biçînim û yekî din bixwe, û bila tiştê ku ji min re şîn tê ji kok ve were rakirin.

⁹“Heke dilê min ji aliyê jinekê ve hatibe xapandin, û ez li ber deriyê cîranê xwe bi kemînê rawestiyabim, ¹⁰wê demê bila jina min xizmeta mêrekî din bike, û bila yên din bi wê re razin. ¹¹Çimkî ew wê tawaneke şermezar bûya, gunehek ku hêjayî dadgehkirinê ye; ¹²çimkî ew agirek e ku heta Helakê dişewitîne, û wê hemû dexla min bişewitanda.

¹³“Heke min heqê xulamê xwe yê mêr an carînaya xwe înkar kiribe gava ku wan gilî li min kir, ¹⁴vêca ezê çi bikim gava ku Xwedê rabe? Gava ku ew min bide ber hesabê, ezê jê re çi bersiv bidim? ¹⁵Ma Yê ku ez di malzarokê de çêkirim xulamê min jî çênekir? Ma heman Yekî herdu em di malzarokê de nedan ber hev?

¹⁶“Heke min hewcedariya belengazan jê girtibe, an çavên jinebiyê êşandibe, ¹⁷an parîyê xwe bi tenê xwaribe, dema ku sêwî bê par ma, ¹⁸her çend ji xortaniya xwe min ew wekî bavekî mezin kir, û ji malzaroka diya xwe min rêberiya jinebiyê kir, ¹⁹heke min kesek dîtibe ku ji bê cilî dimire, an belengazek bê nixumandin, ²⁰heke hemû hebûna wî min pîroz nekiribe ji ber ku min ew bi hirîya pezê xwe germ kir, ²¹heke min destê xwe li sêwî rakiribe ji ber ku min piştgiriya xwe li dadgehê dît, ²²wê demê bila milê min ji kezeba xwe were qetandin, û bazûyê min li gustîlkê bişkê. ²³Çimkî belaya ji Xwedê ji min re tirsek bû, û li ber şukohiya wî min nikaribû tiştekî bikira.

²⁴“Heke min zêr kiribe pişta xwe, an ji zêrê xweş re gotibe, ‘Tu ewlehiya min î,’ ²⁵heke ez şa bûbim ji ber ku dewlemendiya min mezin bû, ku destê min ewqas qezenc kiribû, ²⁶heke min li rojê nêrîbe gava ku ew diçirûsî, an li heyvê ku bi şukoh dilivî, ²⁷wisa ku dilê min bi dizî hatibe xapandin, û destê min ji wan re bi perizînê ramûsanek bişandiba, ²⁸ev jî wê gunehek bûya ku hêjayî dadgehkirinê ye, çimkî ezê li hember Xwedayê jor derewîn bûma.

²⁹“Heke ez bi wêraniya yê ku ji min nefret dikir şa bûbim, an gava ku zerar bi wî girt kêfxweş bûbim. ³⁰Min tu caran nehişt ku devê min guneh bike bi nifirandina li ser jiyana wî, ³¹heke mirovên mala min tu caran negotibin, ‘Kî ji sifreya wî têr nebûye?’, ³²tu biyaniyekî tu caran şeva xwe li kûçeyê derbas nekir, çimkî min deriyên xwe ji rêwiyan re vekir. ³³Heke min gunehên xwe wekî yên din dinixumandin, sûcê xwe di dilê xwe de vedişart, ³⁴ji ber ku ez ewqas ji elaletê ditirsiyam, û nefreta eşîran min ditirsand, loma min dengê xwe nedikir û derneketim derve.

³⁵“Xwezî yekî guhê xwe bida min! Va ye îmzaya min—bila Yê Herî Karîndar bersiva min bide! Bila sûcdarê min gilînameya xwe binivîse! ³⁶Bêguman ez wê li ser milê xwe hilgirtama, ez wê ew wekî tacekê li xwe bigirtama. ³⁷Ezê hesabê hemû gavên xwe bidama wî; wekî mîrekî ezê nêzîkî wî bibûma.

³⁸“Heke erdê min li hember min qîriyabe, û şûvên wî bi hev re giriyabin, ³⁹heke min berê wî bê heq xwaribe, an canê xwediyên wî derxistibe, ⁴⁰wê demê bila li şûna genim stirî şîn bibin, û li şûna ceh gîhayê genî.” Gotinên Eyûb xilas bûn.