Pasaluyuan nu Lain Kagungan Mantenna

Yuda lumpat ka Mesir tanpa naros heula ka Rama, sarta mayar pitulung anu teu bisa nulungan. Maranéhna miwarang para nabi nyarioskeun hal-hal anu ngeunah. Jalan mulang téh katenangan jeung kapercayaan, anu ditolak ku maranéhna. Tapi Rama tetep ngantosan pikeun mikawelas, sarta aya sora anu ngandika, leumpang di dieu.

Pasal 30.

“Cilaka anak-anak nu baruntak,” dawuh Rama urang, “anu ngajalankeun rarancang, tapi lain rarancang Kami, sarta nyieun pasaluyuan, tapi lain ku Roh Kami, numpukkeun dosa kana dosa; ^a anu arindit turun ka Mesir, tanpa menta pituduh ti Kami, pikeun ngiuhan dina panangtayungan Piraun jeung neangan pangiuhan dina kalangkang Mesir. Ku sabab kitu panangtayungan Piraun bakal jadi kaera maraneh, jeung pangiuhan dina kalangkang Mesir jadi kahinaan maraneh. Sabab sanajan para gegeden Piraun aya di Soan, jeung utusan-utusanana geus nepi ka Hanes, kabeh bakal jadi kaera ku bangsa nu teu bisa nulungan maranehna, nu teu mere pitulung jeung teu mere kauntungan, ngan kaera jeung kawiwirangan bae.”

“Hiji nubuat ngeunaan sato-sato di Negeb. Ngaliwatan tanah karerepan jeung kasangsaraan, tempat singa bikang jeung singa jalu ngalayas, jeung oray lemah jeung oray nu nyander nyarumput, maranehna mawa kabeungharanana dina tonggong kalde jeung banda-bandana dina bongkok onta, ka bangsa nu teu bisa nulungan maranehna. Pitulung Mesir teh taya gunana jeung kosong; ku sabab kitu ku Kami disebut ‘Sato Galak nu teu Matak Bahaya.’”

Tuliskeun Jadi Saksi

“Ayeuna indit, tuliskeun di hareupeun maranehna dina hiji papan, jeung catetkeun dina hiji kitab, supaya jadi pikeun jaman nu bakal datang, jadi saksi salalanggengna. Sabab maranehna teh bangsa nu baruntak, anak-anak nu linyok, anak-anak nu embung ngadenge pangajaran Rama urang. Maranehna ngomong ka para panenjo, ‘Ulah narawang,’ jeung ka para nabi, ‘Ulah nubuatkeun ka kami hal nu bener; caritakeun ka kami hal-hal nu ngeunah, nubuatkeun hal-hal nu palsu.

Geura nyingkah tina jalan, simpang tina tapak, ulah deui kami ngadenge ngeunaan Nu Maha Suci Israil.’

Ku sabab kitu kieu dawuhan Nu Maha Suci Israil, Rama urang: Lantaran maraneh nampik ieu pangandika, sarta percaya kana panindesan jeung tipu daya, jeung nyarande ka dinya, ku sabab kitu ieu kasalahan bakal jadi pikeun maraneh kawas tembok nu rengat rek runtuh, nu burahay dina tembok nu luhur, nu runtuhna datang ngadadak, dina sakolepat. Peupeusna kawas remukna jun gagarabah, diremukkeun kalawan teu asih-asih nepi ka di antara beulahanana teu kapanggih sahiji-hiji beling pikeun nyiuk seuneu tina hawu atawa nyiuk cai tina balong.

Sabab kieu dawuhan Rama nu Maha Kawasa, Nu Maha Suci Israil: Ku balik deui jeung reureuh maraneh bakal disalametkeun; ku repeh jeung kapercayaan maraneh bakal jadi kuat. Tapi maraneh teu daraek, jeung maraneh ngomong, “Henteu! Kami rek kabur nunggang kuda”—ku sabab kitu maraneh bakal kabur; jeung, “Kami rek tutumpakan kuda nu gancang”—ku sabab kitu nu ngudag maraneh bakal gancang.

Sarebu bakal kabur ku anceman ti saurang; ku anceman ti lima urang maraneh kabur, nepi ka maraneh ngan kari kawas tihang bandera di puncak gunung, kawas tanda di luhur pasir.

Ku sabab kitu Rama urang ngantosan pikeun maparin sih kurnia ka maraneh, jeung ku sabab kitu Mantenna jengkar pikeun nembongkeun piwelas ka maraneh. Sabab Mantenna teh Rama nu adil; bagja sakabeh nu ngarep-ngarep ka Mantenna. ^b Hiji bangsa bakal cicing di Sion, di Yerusalem; maraneh moal ceurik-ceurik deui. Ngadenge sora panjerit maraneh, Mantenna tangtu bakal maparin sih kurnia; waktu Mantenna ngadangu, Mantenna bakal ngawaler maraneh. Sanajan Rama urang maparin ka maraneh roti karerepan jeung cai kasangsaraan, Guru maraneh moal nyumput-nyumput deui, tapi panon maraneh bakal nenjo Guru maraneh.

Ceuli maraneh bakal ngadenge hiji sora ti tukangeun maraneh: “Ieu jalanna; geura leumpang di dinya,” waktu maraneh mengkol ka katuhu atawa ka kenca.

Tuluy maraneh bakal nganajiskeun arca-arca ukiran maraneh nu disalut perak jeung brahala-brahala logam nu disalut emas. Maraneh bakal ngabuang eta kabeh kawas lamak nu najis bari ngomong, “Nyingkah ti dieu!”

Mantenna bakal nurunkeun hujan pikeun binih nu dipelak ku maraneh, jeung roti tina hasil taneuh, euyeub tur ngaleuya. Dina poe eta ingon-ingon maraneh bakal nyaratuan di sampalan nu lega. Sapi jeung kalde nu digarapkeun di tanah bakal nyatu parab nu dibungbuan, nu geus ditapi ku singkup jeung garpu. Dina unggal gunung nu luhur jeung unggal pasir bakal ngaburial walungan-walungan cai, dina poe pembunuhan nu rongkah waktu munara-munara rarubuh. Cahaya bulan bakal kawas cahaya panonpoe, jeung cahaya panonpoe tujuh kali leuwih caang, kawas caang tujuh poe, waktu Rama urang ngabeberan tatu umat-Na nu peupeus jeung nyageurkeun raheut nu ditibankeun ku Mantenna. Tenjo—jenengan Rama urang sumping ti kajauhan, hurung ku bebendu-Na, dina haseup nu kandel ngelun; lambey-Na pinuh ku amarah, jeung letah-Na kawas seuneu nu ngahuru. Napas-Na kawas caah nu ngaleuya nu nepi kana beuheung, pikeun ngayak bangsa-bangsa dina ayakan karuksakan jeung masang kadali dina gado bangsa-bangsa, nu nyasarkeun maranehna. Maraneh bakal boga lagu, kawas dina peuting waktu pesta suci diayakeun, jeung kabungahan hate, kawas waktu jalma ngabaris dibarengan sora suling pikeun indit ka gunung Rama urang, ka Gunung Batu Israil. Jeung Rama urang bakal ngadangukeun sora-Na nu agung jeung nembongkeun teunggeul panangan-Na nu nurun, dina amarah nu rohaka jeung lebah seuneu nu ngahuru, jeung hujan ngagebret, angin ribut, sarta hujan es. Sabab ku sora Rama urang urang Asur bakal ancur, waktu maranehna digebug ku Mantenna ku iteuk-Na. Jeung unggal gebugan iteuk hukuman nu ditibankeun ku Rama urang ka maranehna bakal dibarengan ku sora rebana jeung kacapi, sabot Mantenna merangan maranehna ku teunggeulan panangan-Na nu diacungkeun. Sabab hiji tempat pameuleuman geus lila disadiakeun; enya, eta disadiakeun pikeun raja, tumpukan suluhna jero tur lega, ku seuneu jeung kai nu ngaleuya; napas Rama urang, kawas ngaburialna walirang, ngahurungkeun eta.