Yesaya 30 FHB Father's Heart Bible™

30 ¹“Bilai para anak kang mbalela,” mangkono pangandikane Rama kita, “yaiku kang nindakake rancangan, nanging dudu rancanganKu, lan kang nganakake pasekuton, nanging ora saka RohKu, numpuk dosa ing ndhuwur dosa; ^a a v1 Rama kita paring sebutan marang umate dhewe ‘para anak kang mbalela’ — para putra lan putri kang dadi kagungane, dudu wong liya. Kasusahaning panggalihe ing bab iki iku kasusahaning panggalihe sawijining Rama. ²yaiku kang padha mangkat mudhun menyang Mesir, tanpa njaluk rembugKu, arep ngungsi ing pangreksane Firaun lan golek pangayoman ing wewayangane Mesir. ³Mulane pangreksane Firaun bakal dadi kawirangamu, lan pangayoman ing wewayangane Mesir dadi kanisthanmu. ⁴Awit sanadyan para pangagenge Firaun ana ing Zoan lan para utusane tekan ing Hanes, ⁵saben wong bakal padha kawirangan marga saka bangsa kang ora bisa nulungi dheweke, kang ora nggawa pitulungan lan ora nggawa pakolih, nanging mung kawirangan lan kanisthan.”

⁶“Wangsit bab kewan-kewan ing Negeb. Ngliwati tanah kang kebak karubedan lan kasusahan, panggonane singa wadon lan singa lanang padha nggremet, lan ula bedhudhak sarta ula mandi kang nyander padha ndhelik, wong-wong padha ngusung bandhane ing gegere kuldi lan raja-branane ing punuke unta, menyang bangsa kang ora bisa nulungi dheweke. ⁷Pitulungane Mesir iku tanpa guna lan kothong; mulane Mesir Dakarani ‘si Buta kang Ora Mbebayani.’”

Tulisen Dadi Seksi

⁸“Saiki lungaa, tulisen ana ing ngarepe wong-wong mau ing blebekan lan serataken ing sawijining kitab, supaya dadi kanggo mangsa kang bakal teka, minangka seksi ing salawas-lawase. ⁹Awit wong-wong iku bangsa kang mbalela, para anak kang cidra, para anak kang ora gelem ngrungokake piwulange Rama kita. ¹⁰Wong-wong mau padha kandha marang para wong sidik: ‘Aja padha ndeleng wahyu,’ lan marang para nabi: ‘Aja memeca bab kang bener marang aku kabeh; kandhakna marang aku kabeh bab kang nyenengake, mecaa barang kang goroh.

¹¹Lungaa saka dalan iki, nyingkira saka margane, aja nganti aku kabeh krungu maneh bab Kang Mahasuci, Allahe Israel.

¹²Mulane mangkene pangandikane Kang Mahasuci, Allahe Israel, Rama kita: Sarehne kowe padha nampik pangandika iki lan padha ngendelake marang panindhes lan apus-apus sarta padha sendhen marang kang mangkono mau, ¹³mulane kaluputan iki tumrap kowe bakal kaya tembok rengat kang arep rubuh, kaya panggonan kang mlendhung ing tembok dhuwur, kang rubuhe dumadakan, sakedhap netra. ¹⁴Rusake kaya pecahe kendhi gaweane kundhi, dipecah tanpa welas nganti ing antarane pecahane ora ana kreweng kang tinemu kang kena kanggo ngukup geni saka pawon utawa kanggo nyidhuk banyu saka blumbang.

¹⁵Awit mangkene pangandikane Rama kang Mahakwasa, Kang Mahasuci, Allahe Israel: Sarana bali lan leren kowe bakal padha karahayon; sarana anteng lan kumandel iku bakal dadi kakuwatanmu. Nanging kowe padha ora gelem, ¹⁶sarta kowe padha kandha: ‘Ora! Aku kabeh bakal padha mlayu numpak jaran’ — mulane kowe bakal padha mlayu; lan: ‘Aku kabeh bakal padha nunggang jaran kang rikat’ — mulane kang padha mburu kowe bakal rikat.

¹⁷Wong sewu bakal padha mlayu marga saka pangancame wong siji; marga saka pangancame wong lima kowe bakal padha mlayu, nganti kowe kari kaya tiang gendera ing pucuking gunung, kaya tenger ing punthuk.

¹⁸Mulane Rama kita nganti-anti arep paring sih-rahmat marang kowe, lan mulane Panjenengane jumeneng arep paring piwelas marang kowe. Awit Panjenengane iku Rama kang adil; rahayu sakehe wong kang padha nganti-anti marang Panjenengane. ^b b v18 Sanadyan sawise para putrane padha mbalela, Rama kita ora jumeneng ing kadohan — Panjenengane nganti-anti, condhong marang para putrane mau, ngentosi sadhengah pratandha yen bakal padha mulih. ¹⁹Bakal ana umat kang manggon ing Sion, ing Yerusalem; kowe bakal ora nangis maneh. Nalika krungu swaraning panjeritmu Panjenengane mesthi bakal paring sih-rahmat; samangsa Panjenengane midhanget, mesthi bakal paring wangsulan marang kowe. ²⁰Sanadyan Rama kita maringi kowe roti karubedan lan banyu kasangsaran, nanging Gurumu ora bakal nyingidake sarirane maneh, malah mripatmu bakal ndeleng Gurumu.

²¹Kupingmu bakal krungu pangandika saka ing mburimu: ‘Iki dalane; lakonana,’ nalika kowe menggok nengen utawa ngiwa.

²²Ing kono kowe bakal padha najisake reca-recamu kang kinemulan salaka lan brahala-brahala logam kang kinemulan emas. Kabeh mau bakal kokbuwang kaya gombal kotoran, sarta bakal kokucapake: ‘Metua!’

²³Panjenengane bakal nurunake udan tumrap wiji kang koksebar, lan roti saka pametune bumi, kang nyukupi lan ngglabyah. Ing dina iku raja-kayamu bakal padha nyenggut ing pangonan kang jembar. ²⁴Sapi lan kuldi kang padha nggarap palemahan bakal padha mangan pakan kang wis dibumboni, kang wis ditapeni nganggo serok lan garpu. ²⁵Ing saben gunung kang dhuwur lan ing saben punthuk bakal mili kali-kali banyu, ing dina pepati kang gedhe nalika menara-menara padha ambruk. ²⁶Padhanging rembulan bakal kaya padhanging srengenge, lan padhanging srengenge bakal tikel ping pitu, kaya padhange pitung dina, nalika Rama kita mblebed tatuning umate lan marasake tatu kang wis ditamakake dening Panjenengane. ²⁷Lah — asmane Rama kita rawuh saka ing kadohan, murub dening bebendune, ing kukus kang kumelun kandel; lathine kebak bramatyan, lan ilate kaya geni kang memangsa. ²⁸Napase kaya kali kang luber bludag, kang tekan ing gulu, prelu ngayaki para bangsa ing ayakan karusakan lan masang kendhali ing cangkeme para bangsa kang nasarake. ²⁹Kowe bakal padha duwe kidung, kaya ing wayah bengi nalika riyaya suci dianakake, lan kabungahaning ati, kaya wong kang lumaku ngiringi swaraning suling, arep menyang gununge Rama kita, menyang Parang Watune Israel. ³⁰Lan Rama kita bakal ngumandhangake swarane kang agung, sarta bakal nedahake tumibaning astane, kanthi bebendu kang mulad-mulad lan urubing geni kang memangsa, kalawan udan deres lan prahara sarta udan es. ³¹Awit dening swaraning pangandikane Rama kita, bangsa Asyur bakal remuk, nalika Panjenengane napuk wong-wong mau nganggo tekene. ³²Lan saben tiban teken paukuman kang katamakake dening Rama kita marang wong-wong mau bakal kairing ing tetabuhan rebana lan clempung, nalika Panjenengane merangi wong-wong mau kalawan ayunan astane. ³³Awit wis wiwit lawas kacawisake papan pambesmen; malah wis cumawis kanggo sang raja, pancakane jero lan jembar, kanthi geni lan kayu kang akeh banget; napase Rama kita, kaya ilining welirang, kang murubake.