Ariel, Kuthane Prabu Dawud

Yerusalem dikepung nganti swarane kari bisik-bisik saka lebu, banjur para kang nempuh sirna kaya ngimpi mangan kang ndadekake wong tetep ngelih. Wong-wong iku ngurmati Rama kanthi lambene, nanging atine adoh, mula kawicaksanane gagal. Nanging wong budheg bakal krungu.

Pasal 29.

Bilai Ariel, Ariel, kutha panggonane Prabu Dawud makemah! Imbuhna taun ing taun; cikbene riyaya-riyaya tansah teka genti-gumanti. Ewadene Aku bakal nindhes Ariel kanthi abot, lan bakal ana pasambat lan panangis; kutha iku tumrap Aku bakal dadi kaya tungkuning misbyah. Aku bakal makemah ngubengi kowe; Aku bakal ngepung kowe nganggo balowarti lan ngedegake tanggul-tanggul pangepungan nglawan kowe. Kowe bakal diasorake; saka ing lemah kowe bakal caturan, lan tembung-tembungmu bakal lirih ing jero lebu. Swaramu bakal metu saka ing bumi kaya swarane lelembut, lan tembungmu bakal kumlisik saka ing lebu. Nanging gegolonganing mungsuhmu bakal dadi kaya lebu lembut, lan gegolonganing wong kejem bakal kaya sekam kang katut angin. Lan iku bakal kelakon sanalika, dadakan. Kowe bakal dirawuhi dening Rama kang kagungan bala-balaning swarga kanthi gludhug lan lindhu lan gumuruh kang ngedap-edapi, kanthi lesus lan prahara lan urubing geni kang nguntal. Lan gegolonganing sakehing bangsa kang perang nglawan Ariel, yaiku kabeh kang nempuh marang kutha iku lan betenge sarta nindhes kutha mau, bakal kaya ngimpi, tetingalan ing wayah bengi. Iku bakal kaya nalika wong kang keluwen ngimpi mangan, banjur tangi isih keluwen; utawa kaya nalika wong kang ngelak ngimpi ngombe, banjur tangi krasa lemes, ngelake durung mari. Mangkono uga kaanane gegolonganing sakehing bangsa kang perang nglawan Gunung Sion. Padha gumuna lan kamitenggengen; padha wutakna awakmu dhewe lan dadia wuta! Wong-wong iku mendem, nanging ora merga anggur; padha gloyoran, nanging ora merga inuman keras. Awit Rama kita wis nyuntakake marang kowe kabeh roh kang gawe turu kepati; Panjenengane wis ngeremake mripatmu, yaiku para nabi, sarta nutupi sirahmu, yaiku para kang padha nampa wahyu. Sakehing wahyu iku tumrap kowe kabeh dadi kaya tembunging gulungan kitab kang kasegel. Nalika gulungan iku diulungake marang wong kang bisa maca, kandhane: “Mangga iki wacanen,” wangsulane: “Aku ora bisa, awit iki kasegel.” Nalika gulungan iku diulungake marang wong kang ora bisa maca, kandhane: “Iki wacanen,” wangsulane: “Aku ora bisa maca.”

Rama kang Mahakwasa ngandika: “Sarehning bangsa iki anggone nyedhak mung nganggo cangkeme lan ngurmati Aku mung nganggo lambene, mangka atine adoh saka Aku; wedine marang Aku iku mung pranatan kang diwulangake dening manungsa, mulane, delengen, Aku bakal nindakake kaelokan maneh marang bangsa iki, kaelokan tumpa-tumpa; kawicaksanane para wonge kang wicaksana bakal sirna, lan pangretene para kang pinter bakal ilang.” Bilai wong-wong kang padha golek dhedhelikan kang jero arep ngaling-alingi rancangane saka Rama kita, kang panggawene ditindakake ing pepeteng, kang padha ngucap: “Sapa kang ndeleng aku kabeh? Sapa kang ngreti marang aku kabeh?”

Saiba anggonmu mbalikake samubarang! Apa kundhi iku kena dianggep padha karo lempunge—kaya-kaya barang kang digawe bisa ngucap marang kang nggawe: “Dheweke ora nggawe aku,” utawa barang kang dibentuk bisa ngucap marang kang mbentuk: “Dheweke ora ngreti apa-apa”?

Apa ora mung kari sedhela maneh, Libanon bakal diowahi dadi pategalan kang subur, lan pategalan kang subur bakal kaetung kaya alas? Ing dina iku wong budheg bakal krungu tembung-tembunging gulungan kitab, lan saka ing petengan lan pepeteng mripate wong wuta bakal bisa ndeleng. Wong kang andhap-asor bakal oleh kabungahan kang anyar ana ing Rama kita, lan wong miskin ing antarane manungsa bakal padha bungah-bungah ana ing Kang Mahasuci ing Israel, yaiku Rama kita. Awit wong kejem bakal ora ana maneh lan wong kang seneng memoyok bakal entek; kabeh wong kang mempeng gawe piala bakal padha disirnakake, yaiku wong-wong kang mung sarana tembung ndakwa wong dadi wong dosa, kang masang jiret kanggo wong kang mbelani kaadilan ana ing gapura, lan sarana pawadan kang tanpa guna nyingkirake wong kang bener. ^a

Mulane mangkene pangandikane Rama kita, kang wis nebus Abraham, bab turune Yakub: “Yakub bakal ora isin maneh, raine bakal ora pucet maneh. Awit samangsa dheweke ndeleng anak-anake, pakaryaning astaKu ana ing tengahe, wong-wong mau bakal padha ngluhurake asmaKu minangka suci; iya bakal padha nyucekake Kang Mahasuci ing Yakub sarta bakal padha giris-wedi marang Rama kita. ^b Wong kang kesasar ing batine bakal padha oleh pangreten, lan wong kang padha grundelan bakal padha nampa piwulang.”