اَريئيل، د داؤد ښار
اورشلیم تر هغه محاصره کېږي چې غږ یې له خاورې ورو ورو راځي، بیا د هغې بریدګر د هغه خوب په څېر ورکېږي چې خواړه پکې ګوري او سړی وږی پرېږدي. دوی پلار ته په شونډو درناوی کوي په داسې حال کې چې زړونه یې لرې پاتې دي، نو د دوی حکمت ناکامېږي. خو کاڼه به واوري.
29 1افسوس دې وى په اَريئيل باندې، اَريئيل، هغه ښار چې داؤد پکښې خېمې لګولې وې! کال په کال ورزياتوئ؛ پرېږدئ چې اختران راګرځېدلى شى. 2خو زۀ به اَريئيل ته سخت زور ورکړم، او ماتم او نالې به وى؛ هغه به ما ته د قربانګاه د اور د ځائ په شان شى. 3زۀ به ستا په چاپېره خېمې ولګوم؛ زۀ به تا د ديوال په وسيله محاصره کړم او ستا خلاف د محاصرې بندونه جوړ کړم. 4تۀ به ښکته کړے شې؛ د زمکې نه به خبرې کوې، او ستا خبرې به په دوړو کښې ورکې شى. ستا آواز به د زمکې نه د يو شبح د آواز په شان راشى، او ستا وينا به د دوړو نه کراره کراره راووځى. 5خو ستا د دشمنانو ګڼه ګوڼه به د نرمو دوړو په شان شى، او د ظالمانو ګڼه ګوڼه به د الوتونکو بوسو په شان شى. او دا به په يوه شېبه کښې، ناڅاپه وشى. 6تۀ به د آسمان د لښکرو د پلار له طرف نه د تندر، زلزلې او لوئې چغار سره، د ګرداب، طوفان او د خوړونکى اور د لمبې سره وکتلے شې. 7او د ټولو هغو قومونو ګڼه ګوڼه چې د اَريئيل خلاف جنګ کوى، هغه ټول چې د هغه او د هغه د قلعې خلاف جنګيږى او هغه ته سخت زور ورکوى، د يو خوب، د شپې د يو رويا په شان به وى. 8دا به داسې وى لکه کله چې يو وږے سړے خوب وينى چې خوراک کوى، او کله چې بيدار شى نو لا هم وږے وى؛ يا لکه کله چې يو تږے سړے خوب وينى چې اوبۀ څښى، او کله چې بيدار شى نو کمزورے وى، تنده يې نۀ وى ماته شوې. د ټولو هغو قومونو ګڼه ګوڼه چې د صيون د غر خلاف جنګيږى، همداسې به وى. 9حېران او هک پک شئ؛ ځانونه ړانده کړئ او ړانده شئ! هغوئ نشه دى، خو د شرابو نه نه؛ هغوئ ترپېږى، خو د سخت نشهيى څښاک نه نه. 10ځکه چې زمونږ پلار په تاسو باندې د ژور خوب روح تويه کړے دے؛ هغۀ ستاسو سترګې، يعنې نبيان، بندې کړې دى، او ستاسو سرونه، يعنې ليدونکى، پوښلى دى. 11دا ټوله رويا تاسو ته د يو مُهر شوى طومار د الفاظو په شان ده. کله چې دا هغه چا ته ورکړى چې لوستل کولے شى، او وائى، ”دا مهربانى وکړئ ولولئ،“ نو هغه وائى، ”زۀ يې نۀ شم لوستلے؛ دا خو مُهر شوے دے.“ 12او کله چې طومار هغه چا ته ورکړے شى چې لوستل نۀ شى کولے، او ووائى، ”دا ولوله،“ نو هغه وائى، ”زۀ لوستل نۀ شم کولے.“
13مالِک پلار وفرمائيل چې، ”ځکه چې دا قوم په خپله خولۀ راته نزدے کيږى او په خپلو شونډو زما عزت کوى، خو د دوئ زړۀ زما نه لرې دے؛ او زما نه د دوئ وېره د اِنسانانو ښوولے يو دستور دے، 14نو، ګوره، زۀ به بيا د دې قوم سره عجائب وکړم، عجيبه په عجيبه؛ د دوئ د عقلمندانو حکمت به ختم شى، او د دوئ د پوهانو سمجه به ورکه شى.“ 15افسوس دې وى په هغه کسانو باندې چې خپلې منصوبې د زمونږ پلار نه د پټولو دپاره ژور ګوتې وهى، چې خپل کارونه په تيارۀ کښې کوى، او وائى، ”مونږ څوک وينى؟ مونږ څوک پېژنى؟“
16تاسو هر څۀ څنګه اوړم راوړم کوئ! آيا د کُلال سره دې د هغۀ د خټې په شان سلوک وشى؟ ګنى جوړ شوے شے به خپل جوړوونکى ته ووائى چې، ”هغۀ زۀ نۀ يم جوړ کړے،“ يا رغول شوے شے به هغه چا ته چې هغه يې رغولے دے ووائى چې، ”هغه هيڅ نۀ پوهيږى“؟
17آيا لږه موده نۀ ده پاتې چې لبنان به په يو زرخېز پټى بدل شى، او زرخېز پټے به د يو ځنګله په شان وشمېرلے شى؟ 18په هغه ورځ به کاڼۀ د طومار الفاظ واورى، او د غم او تيارې نه به د ړندو سترګې وګورى. 19عاجزان به په زمونږ پلار کښې نوے خوشحالى ومومى، او د اِنسانانو په مينځ کښې غريبان به د اِسرائيل په پاک ذات، زمونږ پلار باندې خوشحالى وکړى. 20ځکه چې ظالم به نور پاتې نۀ شى او ملنډې وهونکے به ختم شى؛ هغه ټول چې د بديو تږى دى، پرې کړے به شى، 21هغه کسان چې په يوې خبرې سره يو سړے ګناهګار ثابتوى، چې هغه چا ته دام جوړوى څوک چې د دروازې په خوا کښې د اِنصاف دفاع کوى، او په خالي دليلونو سره هغه څوک چې په حقه وى ګوښه کوى. a a v21 د ښار دروازه د پخوا وخت عدالت وو چرته چې قانوني جګړې اورېدے کېدې او فېصله ورکولے کېده.
22نو ځکه زمونږ پلار، چې اِبراهيم يې بچ کړو، د يعقوب د کور په حقله داسې فرمائى چې، ”يعقوب به نور شرمنده نۀ شى، د هغۀ مخ به نور زېړ نۀ شى. 23ځکه چې کله هغه خپل بچى وګورى، چې زما د لاسونو کار د هغوئ په مينځ کښې دے، نو هغوئ به زما نوم پاک وګڼى؛ هغوئ به د يعقوب پاک ذات پاک وګڼى او د زمونږ پلار نه به ووېريږى. b b v23 کله چې زمونږ پلار خپل بچى وګورى — چې د هغۀ په خپلو لاسونو جوړ شوى دى — نو د هغۀ د نوم عزت کيږى. بحالى هله شروع کيږى کله چې هغه بچى چې هغۀ جوړ کړى دى هغۀ ته راوګرځى. 24هغه کسان چې په روح کښې ګمراه دى، پوهې ته به راشى، او هغه کسان چې ګيلې کوى، نصيحت به قبول کړى.“