چاپ شوی
کتاب

اَريئيل، د داؤد ښار

اورشلیم تر هغه محاصره کېږي چې غږ یې له خاورې ورو ورو راځي، بیا د هغې بریدګر د هغه خوب په څېر ورکېږي چې خواړه پکې ګوري او سړی وږی پرېږدي. دوی پلار ته په شونډو درناوی کوي په داسې حال کې چې زړونه یې لرې پاتې دي، نو د دوی حکمت ناکامېږي. خو کاڼه به واوري.

څپرکی 29.

افسوس دې وى په اَريئيل باندې، اَريئيل، هغه ښار چې داؤد پکښې خېمې لګولې وې! کال په کال ورزياتوئ؛ پرېږدئ چې اختران راګرځېدلى شى. خو زۀ به اَريئيل ته سخت زور ورکړم، او ماتم او نالې به وى؛ هغه به ما ته د قربان‌ګاه د اور د ځائ په شان شى. زۀ به ستا په چاپېره خېمې ولګوم؛ زۀ به تا د ديوال په وسيله محاصره کړم او ستا خلاف د محاصرې بندونه جوړ کړم. تۀ به ښکته کړے شې؛ د زمکې نه به خبرې کوې، او ستا خبرې به په دوړو کښې ورکې شى. ستا آواز به د زمکې نه د يو شبح د آواز په شان راشى، او ستا وينا به د دوړو نه کراره کراره راووځى. خو ستا د دشمنانو ګڼه ګوڼه به د نرمو دوړو په شان شى، او د ظالمانو ګڼه ګوڼه به د الوتونکو بوسو په شان شى. او دا به په يوه شېبه کښې، ناڅاپه وشى. تۀ به د آسمان د لښکرو د پلار له طرف نه د تندر، زلزلې او لوئې چغار سره، د ګرداب، طوفان او د خوړونکى اور د لمبې سره وکتلے شې. او د ټولو هغو قومونو ګڼه ګوڼه چې د اَريئيل خلاف جنګ کوى، هغه ټول چې د هغه او د هغه د قلعې خلاف جنګيږى او هغه ته سخت زور ورکوى، د يو خوب، د شپې د يو رويا په شان به وى. دا به داسې وى لکه کله چې يو وږے سړے خوب وينى چې خوراک کوى، او کله چې بيدار شى نو لا هم وږے وى؛ يا لکه کله چې يو تږے سړے خوب وينى چې اوبۀ څښى، او کله چې بيدار شى نو کمزورے وى، تنده يې نۀ وى ماته شوې. د ټولو هغو قومونو ګڼه ګوڼه چې د صيون د غر خلاف جنګيږى، همداسې به وى. حېران او هک پک شئ؛ ځانونه ړانده کړئ او ړانده شئ! هغوئ نشه دى، خو د شرابو نه نه؛ هغوئ ترپېږى، خو د سخت نشه‌يى څښاک نه نه. ځکه چې زمونږ پلار په تاسو باندې د ژور خوب روح تويه کړے دے؛ هغۀ ستاسو سترګې، يعنې نبيان، بندې کړې دى، او ستاسو سرونه، يعنې ليدونکى، پوښلى دى. دا ټوله رويا تاسو ته د يو مُهر شوى طومار د الفاظو په شان ده. کله چې دا هغه چا ته ورکړى چې لوستل کولے شى، او وائى، ”دا مهربانى وکړئ ولولئ،“ نو هغه وائى، ”زۀ يې نۀ شم لوستلے؛ دا خو مُهر شوے دے.“ او کله چې طومار هغه چا ته ورکړے شى چې لوستل نۀ شى کولے، او ووائى، ”دا ولوله،“ نو هغه وائى، ”زۀ لوستل نۀ شم کولے.“

مالِک پلار وفرمائيل چې، ”ځکه چې دا قوم په خپله خولۀ راته نزدے کيږى او په خپلو شونډو زما عزت کوى، خو د دوئ زړۀ زما نه لرې دے؛ او زما نه د دوئ وېره د اِنسانانو ښوولے يو دستور دے، نو، ګوره، زۀ به بيا د دې قوم سره عجائب وکړم، عجيبه په عجيبه؛ د دوئ د عقلمندانو حکمت به ختم شى، او د دوئ د پوهانو سمجه به ورکه شى.“ افسوس دې وى په هغه کسانو باندې چې خپلې منصوبې د زمونږ پلار نه د پټولو دپاره ژور ګوتې وهى، چې خپل کارونه په تيارۀ کښې کوى، او وائى، ”مونږ څوک وينى؟ مونږ څوک پېژنى؟“

تاسو هر څۀ څنګه اوړم راوړم کوئ! آيا د کُلال سره دې د هغۀ د خټې په شان سلوک وشى؟ ګنى جوړ شوے شے به خپل جوړوونکى ته ووائى چې، ”هغۀ زۀ نۀ يم جوړ کړے،“ يا رغول شوے شے به هغه چا ته چې هغه يې رغولے دے ووائى چې، ”هغه هيڅ نۀ پوهيږى“؟

آيا لږه موده نۀ ده پاتې چې لبنان به په يو زرخېز پټى بدل شى، او زرخېز پټے به د يو ځنګله په شان وشمېرلے شى؟ په هغه ورځ به کاڼۀ د طومار الفاظ واورى، او د غم او تيارې نه به د ړندو سترګې وګورى. عاجزان به په زمونږ پلار کښې نوے خوشحالى ومومى، او د اِنسانانو په مينځ کښې غريبان به د اِسرائيل په پاک ذات، زمونږ پلار باندې خوشحالى وکړى. ځکه چې ظالم به نور پاتې نۀ شى او ملنډې وهونکے به ختم شى؛ هغه ټول چې د بديو تږى دى، پرې کړے به شى، هغه کسان چې په يوې خبرې سره يو سړے ګناهګار ثابتوى، چې هغه چا ته دام جوړوى څوک چې د دروازې په خوا کښې د اِنصاف دفاع کوى، او په خالي دليلونو سره هغه څوک چې په حقه وى ګوښه کوى. a a v21 د ښار دروازه د پخوا وخت عدالت وو چرته چې قانوني جګړې اورېدے کېدې او فېصله ورکولے کېده.

نو ځکه زمونږ پلار، چې اِبراهيم يې بچ کړو، د يعقوب د کور په حقله داسې فرمائى چې، ”يعقوب به نور شرمنده نۀ شى، د هغۀ مخ به نور زېړ نۀ شى. ځکه چې کله هغه خپل بچى وګورى، چې زما د لاسونو کار د هغوئ په مينځ کښې دے، نو هغوئ به زما نوم پاک وګڼى؛ هغوئ به د يعقوب پاک ذات پاک وګڼى او د زمونږ پلار نه به ووېريږى. b b v23 کله چې زمونږ پلار خپل بچى وګورى — چې د هغۀ په خپلو لاسونو جوړ شوى دى — نو د هغۀ د نوم عزت کيږى. بحالى هله شروع کيږى کله چې هغه بچى چې هغۀ جوړ کړى دى هغۀ ته راوګرځى. هغه کسان چې په روح کښې ګمراه دى، پوهې ته به راشى، او هغه کسان چې ګيلې کوى، نصيحت به قبول کړى.“