Isaias 29

29 ¹Sa aba mo, Ariel, Ariel, ang lungsod na kinampuhan ni David! Idagdag ang taon sa taon; hayaang umikot ang mga kapistahan. ²Gayunman ay igigipit ko nang mabigat ang Ariel, at magkakaroon ng pagluluksa at panaghoy; siya ay magiging tulad sa akin ng dapugan ng dambana. ³Kukubkubin kita sa palibot; kukubkubin kita ng pader at magtatayo ako ng mga kutang panlusob laban sa iyo. ⁴Ibababa ka; mula sa lupa ka magsasalita, at ang iyong mga salita ay mangungusap nang mahina mula sa alabok. Ang iyong tinig ay maririnig mula sa lupa na tila multo, at ang iyong pananalita ay bubulong mula sa alabok. ⁵Ngunit ang kawan ng iyong mga kaaway ay magiging tulad ng pinong alabok, at ang kawan ng mga malulupit ay tulad ng ipang tinatangay ng hangin. At mangyayari ito sa isang iglap, kagyat. ⁶Dadalawin ka ng Ama ng mga hukbo ng langit sa pamamagitan ng kulog at lindol at malakas na dagundong, ng buhawi at bagyo at ng liyab ng lumalamong apoy. ⁷At ang kawan ng lahat ng mga bansa na nakikidigma laban sa Ariel, ang lahat ng lumalaban sa kaniya at sa kaniyang kuta at gumigipit sa kaniya, ay magiging tulad ng isang panaginip, isang pangitain sa gabi. ⁸Magiging tulad ito ng isang taong gutom na nananaginip na siya ay kumakain, at nagigising na hindi pa rin nabusog ang kaniyang gutom; o tulad ng isang taong uhaw na nananaginip na siya ay umiinom, at nagigising na nanghihina, hindi napapawi ang kaniyang uhaw. Ganito rin ang mangyayari sa kawan ng lahat ng mga bansa na lumalaban sa Bundok Zion. ⁹Manggilalas kayo at mamangha; bulagin ninyo ang inyong sarili at mabulag! Sila ay lasing, ngunit hindi dahil sa alak; sila ay nagsusuray-suray, ngunit hindi dahil sa matapang na inumin. ¹⁰Sapagkat ibinuhos ng ating Ama sa inyo ang espiritu ng mahimbing na pagkakatulog; ipinikit niya ang inyong mga mata, ang mga propeta, at tinakpan ang inyong mga ulo, ang mga tagakita. ¹¹Ang buong pangitain ay para sa inyo na tulad ng mga salita ng isang nakasarang balumbon. Kapag ibinigay nila ito sa isang marunong bumasa, na sinasabing, “Basahin mo ito, pakisuyo,” sinasabi niya, “Hindi ko kaya; nakasara ito.” ¹²Kapag ang balumbon ay ibinigay sa isang hindi marunong bumasa, na sinasabing, “Basahin mo ito,” sinasabi niya, “Hindi ako marunong bumasa.”

¹³Sinabi ng Soberanong Ama: “Sapagkat ang bayang ito ay lumalapit sa pamamagitan ng kanilang bibig at pinaparangalan ako ng kanilang mga labi, ngunit ang kanilang puso ay malayo sa akin; ang kanilang takot sa akin ay isang tuntunin lamang na itinuro ng mga tao, ¹⁴kaya nga, tingnan, muli akong gagawa ng mga kababalaghan sa bayang ito, kababalaghan sa ibabaw ng kababalaghan; mawawala ang karunungan ng kanilang mga pantas, at maglalaho ang pang-unawa ng kanilang mga marunong.” ¹⁵Sa aba nila na nagsisikap magtago nang malalim ng kanilang mga balak mula sa ating Ama, na ang mga gawa ay ginagawa sa kadiliman, na nagsasabi, “Sino ang nakakakita sa amin? Sino ang nakakaalam sa amin?”

¹⁶Anong pagbaligtad ninyo sa lahat ng bagay! Ituturing ba ang magpapalayok na tulad ng kaniyang luwad—na parang ang bagay na ginawa ay makapagsasabi sa gumawa nito, “Hindi niya ako ginawa,” o ang bagay na hinubog ay makapagsasabi sa humubog nito, “Wala siyang nalalaman”?

¹⁷Hindi ba sa loob lamang ng kaunting panahon ay magiging isang mabungang bukirin ang Lebanon, at ang mabungang bukirin ay ituturing na isang gubat? ¹⁸Sa araw na iyon ay maririnig ng mga bingi ang mga salita ng isang balumbon, at mula sa dilim at kadiliman ay makakakita ang mga mata ng mga bulag. ¹⁹Ang mga mapagpakumbaba ay makakasumpong ng bagong kagalakan sa ating Ama, at ang mga dukha sa sangkatauhan ay magagalak sa Banal ng Israel, ang ating Ama. ²⁰Sapagkat ang mga malulupit ay maglalaho at ang mga mapanuya ay matatapos; ang lahat ng nagbabalak ng kasamaan ay mahihiwalay, ²¹sila na sa isang salita ay pinaparatangang makasalanan ang isang tao, na naglalatag ng bitag para sa nagtatanggol ng katarungan sa pintuang-bayan, at sa pamamagitan ng walang saysay na pangangatwiran ay inililigaw ang taong nasa katuwiran. ^a a v21 Ang pintuang-bayan ng lungsod ang sinaunang hukuman kung saan dinidinig ang mga usaping legal at ibinibigay ang hatol.

²²Kaya nga ito ang sinasabi ng ating Ama, na tumubos kay Abraham, tungkol sa sambahayan ni Jacob: “Hindi na mapapahiya si Jacob, hindi na mamumutla ang kaniyang mukha. ²³Sapagkat kapag nakita niya ang kaniyang mga anak, ang gawa ng aking mga kamay sa kanilang kalagitnaan, kanilang papanatilihing banal ang aking pangalan; kanilang papanatilihing banal ang Banal ni Jacob at manggigilalas sa ating Ama. ^b b v23 Kapag nakita ng ating Ama ang kaniyang mga anak — na hinubog ng kaniyang sariling mga kamay — ang kaniyang pangalan ay pinaparangalan. Ang pagpapanumbalik ay nagsisimula kapag ang mga anak na kaniyang nilikha ay bumaling sa kaniya. ²⁴Sila na naliligaw sa espiritu ay darating sa pang-unawa, at sila na nagbubulung-bulungan ay tatanggap ng aral.”