Η Αριήλ, η πόλη του Δαβίδ
Η Ιερουσαλήμ πολιορκείται ώσπου η φωνή της ψιθυρίζει μέσα από το χώμα, κι έπειτα οι επιτιθέμενοί της χάνονται σαν όνειρο φαγητού που αφήνει τον άνθρωπο πεινασμένο. Τιμούν τον Πατέρα με τα χείλη τους ενώ η καρδιά τους μένει μακριά, γι' αυτό η σοφία τους αποτυγχάνει. Κι όμως οι κουφοί θα ακούσουν.
29 1Αλίμονο στην Αριήλ, την Αριήλ, την πόλη όπου στρατοπέδευσε ο Δαβίδ! Προσθέστε χρόνο στον χρόνο· ας έρχονται ξανά οι γιορτές. 2Όμως θα πιέσω σκληρά την Αριήλ, και θα υπάρξει πένθος και θρήνος· θα γίνει για μένα σαν εστία θυσιαστηρίου. 3Θα στρατοπεδεύσω εναντίον σου ολόγυρα· θα σε πολιορκήσω με τείχος και θα υψώσω πολιορκητικά έργα εναντίον σου. 4Θα ταπεινωθείς· από το χώμα θα μιλάς, και τα λόγια σου θα ακούγονται πνιχτά μέσα στη σκόνη. Η φωνή σου θα βγαίνει από τη γη σαν φωνή φαντάσματος, και η ομιλία σου θα ψιθυρίζει μέσα από τη σκόνη. 5Αλλά το πλήθος των εχθρών σου θα γίνει σαν λεπτή σκόνη, και το πλήθος των σκληρών σαν άχυρο που το παρασέρνει ο άνεμος. Και θα συμβεί σε μια στιγμή, ξαφνικά. 6Θα σε επισκεφτεί ο Πατέρας των στρατιών του ουρανού με βροντή και σεισμό και μεγάλο βουητό, με ανεμοστρόβιλο και καταιγίδα και φλόγα φωτιάς που κατατρώει. 7Και το πλήθος όλων των εθνών που πολεμούν εναντίον της Αριήλ, όλοι όσοι μάχονται εναντίον της και εναντίον του οχυρού της και την πιέζουν σκληρά, θα είναι σαν όνειρο, σαν όραμα της νύχτας. 8Θα είναι όπως όταν ένας πεινασμένος ονειρεύεται ότι τρώει, και ξυπνάει με την πείνα του ακόρεστη· ή όπως όταν ένας διψασμένος ονειρεύεται ότι πίνει, και ξυπνάει εξαντλημένος, με τη δίψα του ασίγαστη. Έτσι θα είναι με το πλήθος όλων των εθνών που μάχονται εναντίον του όρους Σιών. 9Μείνετε άναυδοι και σαστισμένοι· τυφλωθείτε και μείνετε τυφλοί! Είναι μεθυσμένοι, αλλά όχι από κρασί· παραπατούν, αλλά όχι από το δυνατό ποτό. 10Γιατί ο Πατέρας μας έχυσε πάνω σας πνεύμα βαθιού ύπνου· έκλεισε τα μάτια σας, τους προφήτες, και σκέπασε τα κεφάλια σας, τους βλέποντες. 11Όλο το όραμα έγινε για σας σαν τα λόγια ενός σφραγισμένου βιβλίου. Όταν το δίνουν σε κάποιον που ξέρει να διαβάζει, λέγοντας: «Διάβασε αυτό, σε παρακαλώ», εκείνος λέει: «Δεν μπορώ· είναι σφραγισμένο». 12Και όταν το βιβλίο δίνεται σε κάποιον που δεν ξέρει να διαβάζει, λέγοντας: «Διάβασε αυτό», εκείνος λέει: «Δεν ξέρω να διαβάζω».
13Ο Κυρίαρχος Πατέρας είπε: «Επειδή αυτός ο λαός με πλησιάζει με το στόμα του και με τιμάει με τα χείλη του, αλλά η καρδιά του είναι μακριά από μένα· ο φόβος τους για μένα είναι εντολή που διδάχτηκε από ανθρώπους, 14γι’ αυτό, δες, θα κάνω ξανά θαύματα μ’ αυτόν τον λαό, θαύμα πάνω σε θαύμα· η σοφία των σοφών τους θα χαθεί, και η σύνεση των συνετών τους θα εξαφανιστεί». 15Αλίμονο σ’ εκείνους που πάνε βαθιά για να κρύψουν τα σχέδιά τους από τον Πατέρα μας, που τα έργα τους γίνονται στο σκοτάδι, που λένε: «Ποιος μας βλέπει; Ποιος μας ξέρει;»
16Πόσο τα διαστρέφετε όλα! Πρέπει ο αγγειοπλάστης να θεωρείται σαν τον πηλό του—σαν να μπορούσε το κατασκεύασμα να πει στον κατασκευαστή του: «Δεν με έφτιαξε αυτός», ή το πλάσμα να πει σ’ εκείνον που το έπλασε: «Αυτός δεν ξέρει τίποτα»;
17Δεν είναι μόνο λίγος καιρός ακόμη, ώσπου ο Λίβανος θα μεταμορφωθεί σε εύφορο χωράφι, και το εύφορο χωράφι θα λογαριαστεί σαν δάσος; 18Εκείνη την ημέρα οι κουφοί θα ακούσουν τα λόγια ενός βιβλίου, και μέσα από την καταχνιά και το σκοτάδι τα μάτια των τυφλών θα δουν. 19Οι ταπεινοί θα βρουν νέα χαρά στον Πατέρα μας, και οι φτωχοί ανάμεσα στους ανθρώπους θα αγαλλιάσουν για τον Άγιο του Ισραήλ, τον Πατέρα μας. 20Γιατί ο σκληρός δεν θα υπάρχει πια και ο χλευαστής θα τελειώσει· όλοι όσοι είναι αφοσιωμένοι στο κακό θα εξολοθρευτούν, 21εκείνοι που με έναν λόγο παρουσιάζουν έναν άνθρωπο σαν αμαρτωλό, που στήνουν παγίδα σ’ εκείνον που υπερασπίζεται το δίκαιο στην πύλη, και με κούφια επιχειρήματα παραμερίζουν εκείνον που έχει το δίκιο. a a v21 Η πύλη της πόλης ήταν το αρχαίο δικαστήριο, όπου εκδικάζονταν οι νομικές διαφορές και δινόταν η κρίση.
22Γι’ αυτό, να τι λέει ο Πατέρας μας, που λύτρωσε τον Αβραάμ, για τον οίκο του Ιακώβ: «Δεν θα ντροπιάζεται πια ο Ιακώβ, δεν θα χλωμιάζει πια το πρόσωπό του. 23Γιατί όταν δει τα παιδιά του, το έργο των χεριών μου ανάμεσά τους, θα κρατούν το όνομά μου άγιο· θα αγιάζουν τον Άγιο του Ιακώβ και θα στέκονται με δέος μπροστά στον Πατέρα μας. b b v23 Όταν ο Πατέρας μας δει τα παιδιά του — πλασμένα από τα ίδια του τα χέρια — το όνομά του τιμάται. Η αποκατάσταση αρχίζει όταν τα παιδιά που έπλασε στραφούν σ’ αυτόν. 24Εκείνοι που περιπλανιούνται στο πνεύμα θα έρθουν σε κατανόηση, και εκείνοι που γκρινιάζουν θα δεχτούν τη διδασκαλία».
