Ariel, Bajarê Dawid

Orşelîm tê dorpêçkirin heta ku dengê wê ji nav tozê pistepist dike, paşê êrîşkerên wê wek xewna xwarinê ya ku mirovê birçî dihêle winda dibin. Ew bi lêvên xwe rûmetê didin Bavê me lê dilê wan dûr dimîne, loma şehrezaya wan têk diçe. Lê belê yên ker wê bibihîzin.

Bavê me di ayetan de dipeyive 13–15, 22–24

Beş 29.

Wey li te, Ariel, Ariel, bajarê ku Dawid lê kon vegirtibû! Salê li salê zêde bikin; bila cejin li pey hev werin. Lê belê ezê li ser Arielê bi tengî bitepisînim, û şîn û girî wê hebe; ew wê ji min re wekî oxira gorîgehê bibe. Ezê li dora te li hember te kon vegirim; ezê bi dîwarekî te dorpêç bikim û li hember te bircên dorpêçê rakim. Tê bênizim bikî; tê ji erdê bipeyivî, û peyvên te wê di nav tozê de bifetisin. Dengê te wê ji erdê wekî dengê ruhekî were, û gotina te wê ji nav tozê pistepist bike. Lê belê qerebalixa dijminên te wê wekî toza hûr bibe, û qerebalixa zaliman wê wekî pûşê ku bibê. Û ewê di kêliyekê de, ji nişkê ve çêbibe. Tê ji aliyê Bavê leşkerên ezmanan ve bi gurmîn û erdhejîn û guregura mezin, bi bahoz û firtone û pêta agirê ku dadiqurtîne, were serdana te. Û qerebalixa hemû miletên ku li hember Arielê şer dikin, hemû kesên ku li hember wê û kelehên wê şer dikin û bi tengî lê dikişînin, wê wekî xewnekê, dîtineke şevê be. Ewê wekî gava ku mirovekî birçî xewnê dibîne ku dixwe, û birçîtiya wî têr nebûyî hişyar dibe; an jî wekî gava ku mirovekî tî xewnê dibîne ku vedixwe, û bêhal, tîbûna wî neşikestî hişyar dibe. Wê bi qerebalixa hemû miletên ku li hember Çiyayê Siyonê şer dikin re jî wisa be. Matmayî û heyirî bibin; xwe kor bikin û kor bibin! Ew serxweş in, lê ne bi şerabê; ew ling dihejînin, lê ne ji meya tûj. Çimkî Bavê me ruhekî xewa giran li ser we rijandiye; wî çavên we, pêxember, girtine, û serên we, dîtvan, nixumandine. Hemû dîtin ji we re wekî peyvên tomareke mohrkirî ne. Gava ku ew wê didin yekî ku dizane bixwîne, û dibêjin: “Ji kerema xwe vê bixwîne,” ew dibêje: “Ez nikarim; ew mohrkirî ye.” Gava ku tomar tê dayîn yekî ku nizane bixwîne, û tê gotin: “Vê bixwîne,” ew dibêje: “Ez nizanim bixwînim.”

Bavê Serwer got: “Ji ber ku ev gel bi devê xwe nêzîk dibe û bi lêvên xwe min pîroz dike, lê dilê wê ji min dûr e; tirsa wan ji min qaîdeyeke ku ji aliyê mirovan ve tê hînkirin e, loma, va ye, ezê dîsa bi vî gelî re karên ecêb bikim, ecêb li ser ecêb; zanîna mêrên wan ên zana wê helak bibe, û têgihîştina wan ên jîr wê winda bibe.” Wey li wan kesên ku kûr diçin da ku nexşeyên xwe ji Bavê me veşêrin, karên wan di tariyê de têne kirin, û dibêjin: “Kî me dibîne? Kî me dinase?”

Hûn her tiştî çawa berevajî dikin! Ma divê çêkerê firaxan wekî heriya wî bê hesibandin—mîna ku tişta çêkirî bikaribe ji çêkerê xwe re bibêje: “Wî ez çênekirim,” an tişta ku hatiye şikil dayîn bikaribe ji yê ku ew şikil daye re bibêje: “Ew tiştekî nizane”?

Ma ne tenê demeke kurt maye ku Lubnan wê bibe zeviyeke berdar, û zeviya berdar wê wekî daristanekê bê hesibandin? Di wê rojê de keran wê peyvên tomarekê bibihîzin, û ji nav tarîtî û tariyê çavên koran wê bibînin. Bênefsan wê bi Bavê me re şahiyeke nû bibînin, û belengazên nav mirovan wê bi Pîrozê Îsraêl, Bavê me, şa bibin. Çimkî zalim wê êdî nemînin û tinazker wê bê dawî bibe; hemû kesên ku dilê wan li ser xerabiyê ye wê bêne qutkirin, ew kesên ku bi peyvekê mirovekî dikin gunehkar, ew kesên ku ji bo yê ku li ber deriyê bajêr dadê diparêze xefikê datînin, û bi nîqaşên vala yê ku li ser maf e ber didin. ^a

Loma Bavê me, yê ku Îbrahîm rizgar kir, li ser mala Aqûb weha dibêje: “Êdî Aqûb wê şerm neke, êdî rûyê wî wê zer nebe. Çimkî gava ku ew zarokên xwe, karê destên min, di nav wan de bibîne, ewê navê min pîroz bigirin; ewê Pîrozê Aqûb pîroz bigirin û li ber Bavê me bi heybet rawestin. ^b Yên ku di ruh de ji rê derketine wê bigihîjin têgihîştinê, û yên ku gilî dikin wê hînkirinê qebûl bikin.”