اريئل، دائود جو شهر
يروشلم جو گهيرو ڪيو وڃي ٿو تان جو سندس آواز مٽيءَ مان سُرٻاٽ ڪري ٿو، پوءِ سندس حملي آور کاڌي جي اُن خواب جيان غائب ٿي وڃن ٿا جيڪو ماڻهوءَ کي بکيو ڇڏي ٿو. هو پنهنجن چپن سان پيءُ جي عزت ڪن ٿا جڏهن ته سندن دليون پري رهن ٿيون، تنهن ڪري سندن ڏاهپ ناڪام ٿئي ٿي. تڏهن به ٻوڙا ٻڌندا.
اسان جو پيءُ آيتن ۾ ڳالهائي ٿو 13–15, 22–24
29 1افسوس اريئل تي، اريئل تي، جنهن شهر ۾ دائود ڇانوڻي وڌي! سال تي سال شامل ڪريو؛ عيدون پنهنجو چڪر ڪندي اينديون رهن. 2پر آءٌ اريئل کي سخت دٻائيندس، تڏهن ماتم ۽ نوحو ٿيندو؛ ۽ هوءَ مون لاءِ قربانگاهه جي چولهي جهڙي ٿي پوندي. 3آءٌ چوڌاري تنهنجي خلاف ڇانوڻي وجھندس؛ ديوار سان تنهنجو گھيرو ڪندس ۽ تنهنجي خلاف مورچا کڙا ڪندس. 4تون نيچو ڪيو ويندين؛ زمين مان ڳالهائيندين، ۽ تنهنجا لفظ مٽيءَ ۾ دٻجي ويندا. تنهنجو آواز زمين مان ڀوت جي آواز وانگر ايندو، ۽ تنهنجي ڳالھ مٽيءَ مان سرٻاٽ ڪندي نڪرندي. 5پر تنهنجن دشمنن جو ميڙ باريڪ مٽيءَ جهڙو ٿي ويندو، ۽ بي رحمن جو ميڙ اڏامندڙ ڀُسي جهڙو. اهو هڪدم، اوچتو ٿيندو. 6آسمان جي لشڪرن جو پيءُ گجگوڙ، زلزلي ۽ وڏي گوڙ سان، ڪاريءَ آنڌيءَ، طوفان ۽ ڀسم ڪندڙ باھ جي ڀڙڪي سان تنهنجي خبر وٺندو. 7ان وقت سڀني قومن جو ميڙ، جيڪي اريئل سان جنگ ڪن ٿيون، سڀ جيڪي هن سان ۽ هن جي قلعي سان وڙهن ٿا ۽ هن کي دٻائين ٿا، خواب جهڙا، رات جي رويا جهڙا ٿي پوندا. 8جيئن ڪو بکيو ماڻهو خواب ۾ ڏسي ٿو تہ کائي ٿو، پر جاڳي ٿو تہ سندس بک نہ ميٽي ويئي آهي؛ يا جيئن ڪو اڃايل ماڻهو خواب ۾ ڏسي ٿو تہ پيئي ٿو، پر جاڳي ٿو تہ ٿڪل آهي ۽ سندس اڃ نہ ٻجھي آهي، تيئن ئي صيون جبل سان وڙهندڙ سڀني قومن جي ميڙ سان ٿيندو. 9حيران ٿيو ۽ دنگ رهجي وڃو؛ پاڻ کي انڌو ڪريو ۽ انڌا ٿي وڃو! اهي مدهوش آهن، پر شراب سان نہ؛ ڊهندا ٿا وتن، پر نشي واري شيءِ سبب نہ. 10ڇالاءِ جو اسان جي پيءُ اوهان تي گھري ننڊ جو روح وهايو آهي؛ اي نبيو، اوهان جون اکيون بند ڪري ڇڏيائين، ۽ اي ڏسندڙؤ، اوهان جا مٿا ڍڪي ڇڏيائين. 11سڄي رويا اوهان لاءِ مهر ٿيل طومار جي لفظن جهڙي آهي. جڏهن اهو ڪنهن پڙهي ڄاڻندڙ کي ڏئي چون ٿا تہ ”مهرباني ڪري هي پڙهو“، تڏهن هو چوي ٿو تہ ”آءٌ نہ ٿو پڙهي سگھان؛ هي مهر ٿيل آهي.“ 12جڏهن اهو طومار ڪنهن اڻ پڙهيل کي ڏئي چون ٿا تہ ”هي پڙهو“، تڏهن هو چوي ٿو تہ ”مون کي پڙهڻ نہ ٿو اچي.“
13حاڪم پيءُ فرمايو تہ ”ڇاڪاڻ تہ هي قوم وات سان ويجھي اچي ٿي ۽ چپن سان منهنجي عزت ڪري ٿي، پر ان جي دل مون کان پري آهي؛ مون کان سندن ڊپ ماڻهن جو سيکاريل هڪ قاعدو آهي، 14تنهنڪري ڏسو، آءٌ هن قوم سان وري عجيب ڪم ڪندس، عجب مٿان عجب؛ سندن عقلمندن جي حڪمت ناس ٿيندي، ۽ سندن سمجھدارن جي سمجھ غائب ٿي ويندي.“ 15افسوس انهن تي جيڪي پنهنجا منصوبا اسان جي پيءُ کان لڪائڻ لاءِ ڏاڍا اونها وڃن ٿا، جن جا ڪم اونداهي ۾ ٿين ٿا، ۽ چون ٿا تہ ”اسان کي ڪير ٿو ڏسي؟ اسان کي ڪير ٿو سڃاڻي؟“
16اوهان ڪيڏو نہ سڀ ڪجھ ڦيرائي ڇڏيو ٿا! ڇا ڪنڀر کي سندس مٽيءَ جهڙو سمجھيو وڃي— ڄڻ ٺهيل شيءِ پنهنجي ٺاهيندڙ کي چئي سگھي تہ ”هن مون کي نہ ٺاهيو،“ يا جوڙيل شيءِ جوڙيندڙ کي چئي سگھي تہ ”هن کي ڪجھ خبر ناهي“؟
17ڇا ٿوري دير کانپوءِ لبنان ميوي وارو ميدان نہ ٿي ويندو، ۽ ميوي وارو ميدان جهنگ نہ ليکيو ويندو؟ 18ان ڏينھن ٻوڙا طومار جا لفظ ٻڌندا، ۽ اوندهه ۽ اونداهي مان انڌن جون اکيون ڏسنديون. 19نمرن کي اسان جي پيءُ ۾ نئين خوشي ملندي، ۽ ماڻهن ۾ غريب اسرائيل جي پاڪ هستيءَ، اسان جي پيءُ ۾ خوش ٿيندا. 20ڇالاءِ جو بي رحم نہ رهندو ۽ ٺٺولي ڪندڙ ختم ٿي ويندو؛ بڇڙائيءَ تي تلندڙ سڀ ڪٽيا ويندا، 21جيڪي هڪ لفظ سان ماڻهوءَ کي گنهگار ٺھرائين ٿا، جيڪي دروازي تي انصاف جي حمايت ڪندڙ لاءِ ڦاهو وجھن ٿا، ۽ خالي دليلن سان سچي کي هٽائي ڇڏين ٿا. a a v21 شهر جو دروازو قديم عدالت هو، جتي قانوني جھيڙا ٻڌا ويندا هئا ۽ فيصلو ڏنو ويندو هو.
22تنهنڪري اسان جو پيءُ، جنهن ابراهيم کي ڇڏايو، يعقوب جي گھراڻي بابت هيئن ٿو فرمائي تہ ”هاڻي يعقوب شرمندو نہ ٿيندو، هاڻي سندس منهن ڦڪو نہ ٿيندو. 23ڇالاءِ جو جڏهن هو پنهنجي ٻارن کي، يعني پنهنجي وچ ۾ منهنجي هٿن جي ڪم کي ڏسندو، تڏهن اهي منهنجي نالي کي پاڪ مڃيندا؛ يعقوب جي پاڪ هستيءَ کي پاڪ مڃيندا ۽ اسان جي پيءُ جو ڊپ رکندا. b b v23 جڏهن اسان جو پيءُ پنهنجي ٻارن کي، جيڪي سندس پنهنجن هٿن سان جوڙيل آهن، ڏسي ٿو، تڏهن سندس نالي جي عزت ٿئي ٿي. بحالي تڏهن شروع ٿئي ٿي جڏهن اهي ٻار، جن کي هن جوڙيو، هن ڏانهن موٽن ٿا. 24جيڪي روح ۾ ڀٽڪن ٿا اهي سمجھ تائين پهچندا، ۽ جيڪي بڙبڙ ڪن ٿا اهي نصيحت قبول ڪندا.“
