هغه اتحاد چې د هغۀ نۀ وو
یهودا له پلار پوښتنې پرته مصر ته منډه وهي، او د هغې مرستې بیه ورکوي چې مرسته نه شي کولی. دوی پیغمبرانو ته وایي چې خوږې خبرې وکړي. د کور لاره آرامتیا او باور وه، چې دوی رد کړه. بیا هم پلار انتظار کوي چې مهربانه وي، او یو غږ وایي، دلته روان شه.
30 1زمونږ پلار فرمائى، ”په باغى بچو افسوس،“ ”هغوئ چې يوه منصوبه پوره کوى، خو زما نۀ، او هغوئ چې اتحاد جوړوى، خو زما د روح نه نۀ، ګناه په ګناه زياتوى؛ a a v1 زمونږ پلار خپل قوم ته ”باغى بچى“ وائى — زامن او لوڼه چې د هغۀ دى، نۀ پردى. په دې باب کښې د هغۀ د زړۀ درد د يو پلار د زړۀ درد دے. 2هغه چې مصر ته د ښکته تلو دپاره روان شول، زما نه د مشورې پوښتنې نه بغير، دې دپاره چې د فرعون په پناه کښې ساتنه ومومى او د مصر په سيورى کښې پناه ولټوى. 3ځکه نو د فرعون پناه به ستاسو شرمندګى شى، او د مصر په سيورى کښې پناه به ستاسو رسوائى شى. 4کۀ څۀ هم د فرعون عملداران په صوعن کښې دى او د هغۀ ايلچيان حانيس ته رسيږى، 5ټول به د داسې قوم په وجه شرمنده شى چې د هغوئ مدد نۀ شى کولے، چې نۀ مرسته راوړى او نۀ نفع، بلکې يواځې شرم او رسوائى.“
6”د نجب د ځناورو په حقله يو پيغام. د تکليف او کړاو د ملک نه تېرېږى، چرته چې زمرۍ او زمرے ګرځى، او مار او تيز حمله کوونکے مار پناه نيسى، هغوئ خپل مالونه د خرو په شا باندې او خپل خزانې د اوښانو په کوهانو باندې وړى، داسې قوم ته چې د هغوئ مدد نۀ شى کولے. 7د مصر مدد بېفائدې او خالى دے؛ ځکه نو زۀ هغه ’بېضرره اژدها‘ بولم.“
دا د ګواهۍ په توګه وليکه
8”اوس لاړ شه، دا د هغوئ په مخکښې په يوه تختۍ باندې وليکه او په يو کتاب کښې يې ثبت کړه، چې د راتلونکى وخت دپاره وى، د تل دپاره د ګواهۍ په توګه. 9ځکه چې هغوئ يو باغى قوم دے، دوکهباز بچى، داسې بچى چې د زمونږ پلار د تعليم اورېدلو ته تيار نۀ دى. 10هغوئ غيببينانو ته وائى، ’مۀ ګورئ،‘ او نبيانو ته، ’مونږ ته هغه څۀ چې صحيح وى مۀ وايئ؛ مونږ ته خوشحالوونکې خبرې راته وايئ، فريبونه وړاندوينه کوئ.
11لار پرېږدئ، د سړک نه بل طرف ته واوړئ، مونږ ته د اِسرائيل د پاک ذات په حقله نور څۀ مۀ اورئ.
12ځکه نو د اِسرائيل پاک ذات، زمونږ پلار، داسې فرمائى: ځکه چې تاسو دا خبره ردوئ او په ظلم او دوکه باندې اعتبار کوئ او په هغو تکيه کوئ، 13ځکه نو دا ګناه به تاسو له داسې وى لکه يو چاود چې د غورزېدو په حال کښې وى، د يوې اوچتې ديوال پړسوب، چې نړېدل يې ناببره راځى، په يوه شيبه کښې. 14د هغې ماتېدل د کُوزهګر د يوې کُوزې د ماتولو په شان دے، چې دومره بېرحمۍ سره ماته شى چې د هغې په ټوټو کښې يوه ټوټه هم نۀ مومى چې د چولې نه پرې اور راواخلى يا د حوض نه پرې اوبۀ راواخلى.“
15ځکه چې مالِک پلار، د اِسرائيل پاک ذات، داسې وفرمائيل: په راستنېدو او آرام کښې به تاسو خلاصون ومومئ؛ په خاموشۍ او اعتبار کښې به ستاسو طاقت وى. خو تاسو تيار نۀ وئ، 16او تاسو ووئيل، ”نه! مونږ به په آسونو تښتو“—ځکه نو تاسو به وتښتئ؛ او، ”مونږ به په تيزرفتاره آسونو سپاره شو“—ځکه نو ستاسو تعقيبوونکى به تيز وى.
17د يو تن د ګواښ نه به زر کسان وتښتى؛ د پنځو د ګواښ نه به تاسو وتښتئ، تردې چې تاسو داسې پاتې شئ لکه د غرۀ په سر باندې يوه بيرغدار لښته، لکه په يوه غونډۍ باندې يوه نښه.
18ځکه نو زمونږ پلار انتظار کوى چې په تاسو فضل وکړى، او ځکه نو هغه پاڅيږى چې په تاسو رحم وکړى. ځکه چې هغه د انصاف پلار دے؛ هغه ټول برکتناک دى چې د هغۀ انتظار کوى. b b v18 د خپلو بچو د بغاوت نه پس هم، زمونږ پلار لرې نۀ ولاړيږى — هغه انتظار کوى، هغوئ طرف ته مائل، د هر هغه نښې دپاره چې هغوئ به کور ته راستانه شى. 19يو قوم به په صيون کښې، په يروشلم کښې اوسيږى؛ تاسو به نور نۀ ژاړئ. ستاسو د چغو په آواز به هغه ضرور فضل وکړى؛ کله چې هغه واورى، نو تاسو ته به جواب درکړى. 20کۀ څۀ هم زمونږ پلار تاسو ته د مصيبت ډوډۍ او د تکليف اوبۀ درکوى، ستاسو اُستاذ به نور نۀ پټيږى، بلکې ستاسو سترګې به ستاسو اُستاذ وينى.
21ستاسو غوږونه به ستاسو د شا نه يوه خبره واورى: ”دا لار ده؛ په دې باندې روان شئ،“ کله چې تاسو ښى يا کيڼ طرف ته واوړئ.
22بيا به تاسو خپل د سپينو زرو پوښل شوى تراشلى بتان او د سرو زرو پوښل شوى فلزى بتان ناپاک کړئ. تاسو به هغه د حيض د جامې په شان وغورځوئ او ووايئ، ”بهر ووځه!“
23هغه به د هغه تخم دپاره باران ولېږى چې تاسو کرئ، او د زمکې د پيداوار نه ډوډۍ، شتمنه او فراوانه. په هغه ورځ به ستاسو مواشى په پراخو څړځايونو کښې وچرى. 24غويان او خرۀ چې زمکه کرى، هغه به مزهداره بوس وخورى، چې په بيله او څنګل سره پاک کړے شوے وى. 25په هر اوچت غرۀ او غونډۍ باندې به د اوبو نهرونه بهيږى، د لوئې وژنې په ورځ کله چې برجونه راوغورځى. 26د سپوږمۍ رڼا به د لمر د رڼا په شان وى، او د لمر رڼا به اوو ځله زياته روښانه وى، د اوو ورځو د رڼا په شان، کله چې زمونږ پلار د خپل قوم ماتوالے وتړى او هغه زخم روغ کړى چې هغۀ رسولے وو. 27وګورئ—د زمونږ پلار نوم د لرې نه راځى، د خپل غضب سره سوزيږى، په غټ پورته کېدونکى لوګى کښې؛ د هغۀ شونډې د قهر نه ډکې دى، او د هغۀ ژبه د خوړونکى اور په شان ده. 28د هغۀ ساه د يو راوتلى سيلاب په شان ده چې تر غاړې پورې رسيږى، دې دپاره چې قومونه د تباهۍ په غلبيل کښې وچاڼ کړى او د خلقو په زامخو باندې داسې لغام کېږدى چې هغوئ بېلارې کړى. 29تاسو به يوه سندره لرئ، لکه په هغه شپه کښې چې کوم پاک اختر منلے شى، او د زړۀ خوشحالى، لکه کله چې څوک د بانسرۍ په آواز روان وى چې د زمونږ پلار غرۀ ته لاړ شى، د اِسرائيل ډبرې ته. 30او زمونږ پلار به خپل باعظمته آواز وراورى او د خپل بازو راکوزېدونکے ضرب ښکاره کړى، په سخت قهر او د خوړونکى اور په لمبه کښې، د سخت باران، طوفان او د ږلۍ تيږو سره. 31ځکه چې د زمونږ پلار په آواز به آشوريان ماتېږى، کله چې هغه په خپله لښته سره ووهى. 32او د سزا د هرې لښتې هر ضرب چې زمونږ پلار به يې په هغوئ باندې راوړى د دپونو او رباب سره به وى، کله چې هغه د خپل ګرځول شوى بازو په ګوزارونو سره د هغوئ خلاف جنګ کوى. 33ځکه چې يو سوزيدونکے ځائ ډېر وخت دمخه تيار شوے دے؛ هو، هغه د بادشاه دپاره تيار کړے شوے دے، د هغۀ د اور ډيرے ژور او پراخ، د اور او لرګيو سره په فراوانۍ کښې؛ د زمونږ پلار ساه، د ګندهک د نهر په شان، هغه بل کوى.