Księga Izajasza 30

30 ¹„Biada zbuntowanym dzieciom” — mówi nasz Ojciec — „które realizują plan, ale nie mój, i które zawierają przymierze, ale nie z mojego Ducha, dodając grzech do grzechu; ^a a v1 Nasz Ojciec nazywa swój własny lud „zbuntowanymi dziećmi” — synami i córkami, którzy należą do niego, a nie obcymi. Jego ból serca w tym rozdziale jest bólem Ojca. ²które wyruszają, by zejść do Egiptu, nie pytając o moją radę, by się schronić pod ochroną faraona i szukać schronienia w cieniu Egiptu. ³Dlatego ochrona faraona stanie się waszą hańbą, a schronienie w cieniu Egiptu — waszym poniżeniem. ⁴Choć bowiem książęta faraona są w Soan, a jego posłowie docierają do Chanes, ⁵wszyscy doznają hańby przez lud, który nie może im pomóc, który nie przynosi ani pomocy, ani pożytku, lecz tylko hańbę i wstyd.”

⁶„Wyrocznia o zwierzętach Negebu. Przez ziemię ucisku i udręki, gdzie lwica i lew krążą, a żmija i śmigający wąż czają się, niosą swoje bogactwa na grzbietach osłów i swoje skarby na garbach wielbłądów, do ludu, który nie może im pomóc. ⁷Pomoc Egiptu jest bezwartościowa i pusta; dlatego nazywam go «Nieszkodliwy Potwór.»”

Zapisz to jako świadectwo

⁸„Teraz idź, zapisz to przed nimi na tablicy i wyryj to w księdze, aby było na czas przyszły, jako świadectwo na wieki.” ⁹Bo to lud buntowniczy, dzieci kłamliwe, dzieci, które nie chcą słuchać pouczenia naszego Ojca. ¹⁰Mówią do widzących: „Nie miejcie widzeń”, a do proroków: „Nie prorokujcie nam tego, co słuszne; mówcie nam rzeczy przyjemne, prorokujcie złudzenia.

¹¹Zejdźcie z drogi, zboczcie ze ścieżki, nie chcemy już słyszeć o Świętym Izraela.”

¹²Dlatego tak mówi Święty Izraela, nasz Ojciec: Ponieważ odrzucacie to słowo, a pokładacie ufność w ucisku i podstępie i na nich się opieracie, ¹³dlatego ta wina stanie się dla was jak pęknięcie grożące zawaleniem, jak wybrzuszenie w wysokim murze, którego runięcie przychodzi nagle, w jednej chwili. ¹⁴Jego rozbicie jest jak roztrzaskanie glinianego dzbana garncarza, strzaskanego tak bezlitośnie, że wśród jego odłamków nie znajdzie się skorupa, by zaczerpnąć ognia z paleniska lub nabrać wody z cysterny.

¹⁵Bo tak powiedział Wszechmocny Ojciec, Święty Izraela: W nawróceniu i odpoczynku będziecie zbawieni; w ciszy i ufności będzie wasza siła. Ale wy nie chcieliście, ¹⁶i powiedzieliście: „Nie! Będziemy uciekać na koniach” — dlatego będziecie uciekać; i: „Będziemy pędzić na szybkich rumakach” — dlatego szybcy będą wasi prześladowcy.

¹⁷Tysiąc ucieknie przed groźbą jednego; przed groźbą pięciu będziecie uciekać, aż zostaniecie jak maszt na szczycie góry, jak znak na wzgórzu.

¹⁸Dlatego nasz Ojciec czeka, by okazać wam łaskę, i dlatego powstaje, by się nad wami zmiłować. Bo jest Ojcem sprawiedliwości; błogosławieni są wszyscy, którzy na niego czekają. ^b b v18 Nawet po buncie swoich dzieci nasz Ojciec nie stoi z daleka — czeka, pochylony ku nim, na każdy znak, że zawrócą do domu. ¹⁹Lud będzie mieszkał na Syjonie, w Jeruzalem; nie będziesz już płakać. Na głos twojego wołania na pewno okaże ci łaskę; gdy usłyszy, odpowie ci. ²⁰Choć nasz Ojciec daje ci chleb niedoli i wodę cierpienia, twój Nauczyciel nie będzie się już ukrywał, lecz twoje oczy będą widzieć twojego Nauczyciela.

²¹Twoje uszy usłyszą za tobą słowo: „To jest droga; idź nią”, gdy zboczysz w prawo lub w lewo.

²²Wtedy zbezcześcisz swoje posrebrzane rzeźbione posągi i pozłacane metalowe bożki. Wyrzucisz je jak menstruacyjną szmatę i powiesz: „Precz!”

²³Ześle deszcz na ziarno, które zasiejesz, i chleb z plonów ziemi, obfity i bogaty. W tym dniu twoje stada będą się paść na rozległych pastwiskach. ²⁴Woły i osły, które uprawiają ziemię, będą jeść paszę przyprawioną, przewianą łopatą i widłami. ²⁵Na każdej wysokiej górze i wzgórzu popłyną strumienie wód, w dniu wielkiej rzezi, gdy padną wieże. ²⁶Światło księżyca będzie jak światło słońca, a światło słońca siedmiokroć jaśniejsze, jak światło siedmiu dni, gdy nasz Ojciec opatrzy złamanie swojego ludu i uleczy ranę, którą zadał. ²⁷Oto — imię naszego Ojca przychodzi z daleka, płonące jego gniewem, w gęstym, wznoszącym się dymie; jego wargi pełne są wściekłości, a jego język jest jak pożerający ogień. ²⁸Jego oddech jest jak wezbrany potok, który sięga aż po szyję, by przesiać narody przez sito zagłady i nałożyć na szczęki ludów wędzidło, które wiedzie je na manowce. ²⁹Będziecie mieć pieśń jak w noc, gdy obchodzi się święto, i radość serca jak wtedy, gdy idzie się przy dźwięku fletu, aby wejść na górę naszego Ojca, do Skały Izraela. ³⁰A nasz Ojciec da usłyszeć swój majestatyczny głos i ukaże opadający cios swojego ramienia, w zapalczywym gniewie i płomieniu pożerającego ognia, wśród ulewy, burzy i gradu. ³¹Bo na głos naszego Ojca Asyryjczycy będą zdruzgotani, gdy uderzy ich swoją rózgą. ³²A każde uderzenie karzącej rózgi, którą nasz Ojciec kładzie na nich, rozlegnie się przy dźwięku bębnów i lir, gdy walczy z nimi uderzeniami swojego wzniesionego ramienia. ³³Bo miejsce spalenia już dawno jest przygotowane; istotnie, gotowe jest dla króla, jego stos głęboki i szeroki, z ogniem i drewnem w obfitości; oddech naszego Ojca, jak strumień siarki, rozpala go.