چاپ شوی
کتاب

د اِفرائيم تختيدونکے تاج

نشه یي کاهنان د پیغمبر پر ښوونې د ماشومانو د خبرو په توګه ملنډې وهي. د اورشلیم واکمنان د هغه تړون ویاړ کوي چې له مرګ سره یې کړی دی؛ ږلۍ به هغه پناه ځای ووهي او یوسي. د دې پر وړاندې پلار یوه ازمویل شوې د کونج ډبره ږدي، او په پای کې د هغه بزګر یادونه کوي چې هره دانه یوازې هومره ګاهي کوي څومره چې اړتیا لري.

څپرکی 28.

افسوس دے په اِفرائيم د شرابيانو هغه مغرور تاج باندې، او د هغۀ د شاندار ښائست هغه تختيدونکى ګل باندې، چې د هغه زرخېز وادۍ په سر باندې پروت دے چې د شرابو نه مست دى! ګوره، د مالِک پلار سره يو داسې څوک شته چې طاقتور او زورور دے؛ لکه د ږلۍ طوفان، تباه کوونکے اندهير، لکه د زورورو، رغړندو اوبو سېلاب، هغه به يې په خپل لاس باندې زمکې ته راوغورزوى. په اِفرائيم د شرابيانو مغرور تاج به تر پښو لاندې وتپل شى. او د هغۀ د شاندار ښائست هغه تختيدونکے ګل، چې د زرخېز وادۍ په سر باندې پروت دے، به د دوبى نه مخکښې د اول پخې شوې انځر په شان وى — چې څوک يې ووينى نو لکه څنګه چې يې لاس ته ورشى سمدستى يې تېر کړى. په هغه ورځ کښې به د آسمان د لښکرو پلار د خپلو خلقو د پاتې شونو دپاره د لوئۍ تاج او د ښائست تاج وى، او هغه چا ته چې د انصاف دپاره کښېنى د عدل روح، او هغو ته چې د دروازې په خوا کښې جنګ بېرته ګرځوى طاقت.

دا هم د شرابو نه ټال خورى او د تېزو شرابو نه ولاړ نۀ شى: کاهن او نبى د تېزو شرابو نه ټال خورى، د شرابو نه حېران دى، د تېزو شرابو نه ولاړ نۀ شى، چې کله رويا ګورى نو ټال خورى، د خپلو فېصلو په ورکولو کښې کوږ شى. ځکه چې ټولې مېزونه په ناولى کانګو پټ شوى دى، او يو پاک ځائ هم نۀ دے پاتې.

”هغه به چا ته علم ورکوى، او چا ته به پېغام سمجهوى؟ هغو ته چې اوس يې له شيدو منع کړے شوى دى، هغو ته چې اوس يې له تۍ نه بېل کړے شوى دى؟ ځکه چې دا حُکم په حُکم، حُکم په حُکم، کرښه په کرښه، کرښه په کرښه، لږ دلته، لږ هلته دے.“ a a v10 دا د سندرې غوندې تکرار ښائى د نبى د ښوونې طريقه ملنډوى — تنګوونکى، بار بار ورکولے شوى درسونه چې حاکمانو نۀ غوښتل چې په سنجيدګۍ يې ونيسى.

بېشکه، د اجنبۍ شونډو او بيګانه ژبې د خلقو په وسيله به هغه دې قوم سره خبرې کوى،

چې هغۀ ورته وئيلى وُو، ”دا ارام دے؛ ستړو ته ارام ورکړئ؛ دا د ارام ځائ دے“ — خو دوئ د اورېدو دپاره راضى نۀ وُو. نو د زمونږ پلار کلام به دوئ ته حُکم په حُکم، حُکم په حُکم، کرښه په کرښه، کرښه په کرښه، لږ دلته، لږ هلته وى، دې دپاره چې دوئ ولاړ شى او وروسته وغورزيږى، او ماتې شى، او په جال کښې ونيولے شى، او بندى کړے شى.

نو ځکه د زمونږ پلار کلام واورئ، اے تاسو ملنډه مارو چې په يروشلم کښې په دې قوم باندې حکومت کوئ! ځکه چې تاسو وئيلى دى، ”مونږ د مرګ سره لوظ کړے دے، او د قبر سره مو تړون کړے دے؛ چې کله لاهو کوونکے سېلاب تېر شى، نو مونږ ته به رانۀ رسيږى، ځکه چې مونږ دروغ خپله پناه ګاه جوړه کړې ده او ځان مو په باطل کښې پټ کړے دے“،

نو ځکه مالِک پلار داسې فرمائى: ”ګورئ، زۀ په صيون کښې يو تيږه ږدم، يو آزمائلے شوے تيږه، يو قيمتى ګوټ تيږه، يو پخه بنياد: هغه څوک چې ايمان راوړى هغه به نۀ ګډوډيږى. b b v16 پولوس او پطروس دواړو دا آيت په عيسىٰ باندې لاګو کوى — روميانو ۹:۳۳ او ۱ پطروس ۲:۶. هغه ګوټ تيږه چې زمونږ پلار په صيون کښې کښېښوه هغه د هغۀ زوئ دے، هغه بنياد چې هر ايماندار په هغۀ باندې ولاړ دے. او زۀ به انصاف د کچې کرښه او صداقت د ساهو کرښه جوړه کړم؛ ږلۍ به د دروغو پناه ګاه جارو کړى، او اوبه به د پټېدو ځائ لاهو کړى. بيا به ستاسو د مرګ سره لوظ ورک شى، او ستاسو د قبر سره تړون به ونۀ دريږى؛ چې کله لاهو کوونکے سېلاب تېر شى، نو تاسو به د هغۀ له خوا تر پښو لاندې وتپل شئ. هر کله چې هغه تېر شى، نو تاسو به ونيسى؛ ځکه چې هر سحر به تېر شى، په ورځ او په شپه، او يوازې د دې خبر اورېدل به خالص وحشت وى.“

ځکه چې کټ دومره لنډ دے چې انسان پرې نۀ شى غځېدے، او کمبل دومره تنګ دے چې انسان پکښې ونۀ نغښتے شى. ځکه چې زمونږ پلار به پاڅيږى لکه څنګه چې هغۀ د پراضيم په غر کښې وکړل، هغه به داسې ويښ شى لکه د جِبعون په وادۍ کښې، دې دپاره چې خپل کار وکړى — عجيبه دے د هغۀ کار! — او خپل کار سرته ورسوى — بيګانه دے د هغۀ کار! نو اوس ملنډې مۀ وهئ، ګنې ستاسو زنځيرونه به نور هم سخت شى؛ ځکه چې ما د آسمان د لښکرو د پلار له خوا د تباهۍ فېصله اورېدلې ده، د ټولې زمکې خلاف.

غوږ ونيسئ او زما آواز واورئ؛ پام وکړئ او زما خبرې واورئ. آيا کروندګر د کرلو دپاره ټوله ورځ قلبه کوى؟ آيا هغه خپله زمکه بار بار څيرى او کوډوى؟ چې کله هغه د هغې مخ هوار کړى، نو آيا هغه سويه نۀ شيندى او زيره نۀ کرى، او غنم په قطارونو کښې او وربشى په خپل پټى کښې نۀ کرى، او اسپېلت د کنارې په اوږدو کښې؟ د هغۀ پلار هغه ته سم ښيوى؛ د هغۀ پلار هغۀ ته ښوونه کوى. c c v26 حتىٰ د يو کروندګر د هر ورځنى عقل هم د زمونږ پلار له خوا راځى — هغه د هر هُنر او ښې فېصلې شاته اُستاذ دے. سويه په درمند باندې نۀ ږمنځ کيږى، او نۀ د ګاډى کونجه په زيره باندې رغړولے کيږى؛ بلکې سويه په لښتى سره وهلے کيږى، او زيره په لرګى سره. د ډوډۍ غلې دانې بايد وټکولے شى، خو هغه يې تل نۀ ږمنځ کوى؛ هغه په هغې باندې خپله د ګاډى کونجه او آسونه چلوى، خو بيا هم يې دومره نۀ ږمنځ کوى چې دوړې شى. دا هم د آسمان د لښکرو د پلار له خوا راځى؛ هغه په مشوره کښې عجيبه او په حکمت کښې لوئ دے.