Yesaya 28 FHB Father's Heart Bible™

28 ¹Bilai makutha kang gumunggung saka para wong endem ing Efraim, lan kembang kang alum saka kaendahane kang mulya, kang ana ing sirahe lebak kang subur, panggonane para wong kang ditelukake dening anggur! ²Lah, Rama kita Kang Mahakwasa kagungan sawijining utusan kang prakosa tur santosa; kaya udan es, kaya prahara kang numpes, kaya banjir banyu gedhe kang luber, iku bakal kabantingake ing bumi kalawan astane. ³Makutha kang gumunggung saka para wong endem ing Efraim bakal diidak-idak ing sangisoring tlapakan. ⁴Lan kembang kang alum saka kaendahane kang mulya, kang ana ing sirahe lebak kang subur, bakal kaya woh anjir kang mateng dhisik sadurunge mangsa panas—sapa kang weruh, iku dieleg sanalika isih ana ing tangane. ⁵Ing dina iku Rama kita, Gustining wadyabala ing swarga, bakal dadi makutha kamulyan lan jamang kaendahan tumrap turahane umate, ⁶lan dadi rohing kaadilan tumrap wong kang lungguh ngadili, lan dadi kakuwatan tumrap wong kang nulak paprangan ing gapura.

⁷Wong-wong iki uga padha sruntal-sruntul merga anggur lan padha gloyoran merga inuman keras: imam lan nabi padha sruntal-sruntul merga inuman keras, padha bingung merga anggur, padha gloyoran merga inuman keras, padha sruntal-sruntul nalika ndeleng wahyu, padha kesandhung nalika aweh putusan. ⁸Awit sakehing meja kebak utah-utahan kang njijiki, nganti ora ana panggonan resik kang isih kari.

⁹“Sapa kang arep diwulang kawruh, lan marang sapa dheweke arep nerangake pawartane? Marang bocah kang lagi wae dipisah saka susu, marang bocah kang lagi wae dicethot saka pangekepan? ¹⁰Awit iki prentah tumpuk prentah, prentah tumpuk prentah, garis tumpuk garis, garis tumpuk garis, sethithik ing kene, sethithik ing kana.” ^a a v10 Baleman kang ngambal-ambali kaya kidung iki kayane moyoki cara mulange nabi — piwulang kang njelehi lan dibolan-baleni, kang ora digatekake temenan dening para panguwasa.

¹¹Satemene, kalawan wong kang lambene asing lan basane ngamanca, Panjenengane bakal ngandika marang bangsa iki,

¹²yaiku bangsa kang wis didhawuhi mangkene: “Iki papan ngaso; wenehana ngaso wong kang kesayahan; iki papan palereman”—nanging padha ora gelem ngrungokake. ¹³Mulane pangandikane Rama kita bakal dadi tumrap wong-wong mau: prentah tumpuk prentah, prentah tumpuk prentah, garis tumpuk garis, garis tumpuk garis, sethithik ing kene, sethithik ing kana, supaya padha lunga lan kesandhung mundur, banjur padha remuk, kejiret, lan ketawan.

¹⁴Mulane rungokna pangandikane Rama kita, he kowe para wong panyenyamah kang ngwasani bangsa iki ing Yerusalem! ¹⁵Amarga kowe wis padha kandha, “Aku wis padha gawe prajanjian karo pati, lan karo kubur aku wis padha gawe prasetyan; samangsa banjir kang nggegirisi liwat, iku ora bakal tekan aku kabeh, awit aku wis padha ndadekake goroh minangka pangungsen lan ndhelik ing sajroning cidra”,

¹⁶mulane mangkene pangandikane Rama kita Kang Mahakwasa: “Lah, Aku masang watu ing Sion, yaiku sawijining watu, watu kang wis diuji, watu pojok kang aji, dhasar kang santosa: sapa kang pracaya ora bakal gita-gita. ^b b v16 Rasul Paulus lan Rasul Petrus padha ngetrapake ayat iki marang Gusti Yesus — Rum 9:33 lan 1 Petrus 2:6. Watu pojok kang dipasang Rama kita ing Sion iku Kang Putra, dhasar kang dadi pangendelane saben wong kang pracaya. ¹⁷Lan Aku bakal ndadekake kaadilan minangka tali ukuran lan kabeneran minangka tali unting; udan es bakal nyaponi pangungsening goroh, lan banyu bakal ngelebi papan pandhelikan. ¹⁸Ing kono prajanjianmu karo pati bakal kabusak, lan prasetyanmu karo kubur ora bakal lestari; samangsa banjir kang nggegirisi liwat, kowe bakal diidak-idak dening banjir iku. ¹⁹Saben-saben iku liwat, iku bakal nyekel kowe; awit saben esuk iku bakal liwat, rina lan wengi, lan mung ngrungokake pawarta iku wae wis njalari giris banget.”

²⁰Awit paturon iku kecendhaken kanggo slonjor, lan kemule ciyut banget kanggo kemulan. ²¹Awit Rama kita bakal jumeneng kaya ing Gunung Perasim, Panjenengane bakal duka kaya ing Lebak Gibeon, arep nindakake pakaryane—aneh pakaryane!—lan netepi ayahane—ngamanca ayahane! ²²Mulane saiki aja padha nyenyamah, supaya rantemu ora saya kenceng; awit aku wis krungu putusan karusakan saka Rama kita, Gustining wadyabala ing swarga, kang tumrap sakehing bumi.

²³Padha nilingna lan rungokna swaraku; padha nggatekna lan rungokna tembungku. ²⁴Apa wong tani mluku sedina muput mung kanggo nyebar wiji? Apa dheweke tansah mbubak lan nggaru lemahe? ²⁵Bareng wis ngratakake lumahe lemah, apa dheweke ora nyebar adas lan nyebar jinten, lan nandur gandum ing larikan, jewawut ing panggonane, lan gandum sepelta ing pinggir? ²⁶Ramane kang mulang dheweke kalawan bener; Ramane kang paring piwulang marang dheweke. ^c c v26 Dalah kawicaksanan padinane wong tani iku saka Rama kita—Panjenengane kang dadi Guru ing saben kaprigelan lan pambudi kang becik. ²⁷Adas ora digiles nganggo glindhingan panutu, lan rodha grobag ora digilingake ing jinten; nanging adas iku digebugi nganggo teken, lan jinten nganggo penthung. ²⁸Gandum kanggo roti kudu diremuk, nanging ora digiles salawase; rodha grobag lan jarane dilakokake ing dhuwure, nanging ora diremuk nganti dadi lembut. ²⁹Iki uga pinangkane saka Rama kita, Gustining wadyabala ing swarga; Panjenengane elok ing pitutur lan agung ing kawicaksanan.