Makuta Epraim nu Ngalaayu

Imam-imam anu mabok nyindiran pangajaran nabi salaku omongan orok. Para pangawasa Yerusalem ngagulkeun pasini anu dijieun jeung maot; hujan és bakal nyapu tempat nyalindung éta. Pikeun ngalawan éta Rama nempatkeun batu juru anu geus diuji, sarta nutup ku patani anu ngirik unggal siki ukur sakeuyeup anu diperlukeun.

Pasal 28.

Cilaka makuta kaagungan jalma-jalma mabok di Epraim, jeung kembang nu ngalaayu, kaendahan nu mulya, anu aya di luhureun lebak nu subur, milik jalma-jalma anu kalindih ku anggur! Tuh, Rama nu Maha Kawasa gaduh hiji nu digjaya tur rosa; lir hujan es, lir angin ribut nu ngaruksak, lir topan cai nu rohaka tur ngagulidag, ku panangan-Na eta bakal dibantingkeun ka bumi. Makuta kaagungan jalma-jalma mabok di Epraim bakal dirinjek-rinjek ku suku. Jeung kembang nu ngalaayu, kaendahan nu mulya, anu aya di luhureun lebak nu subur, bakal jadi lir buah ara nu pangheulana asak samemeh usum panas—saha bae nu nenjo bakal langsung neureuy, kakara ge aya dina leungeunna. Dina poe eta Rama, Gustining balad sawarga, bakal jadi makuta kamulyaan jeung mahkota kaendahan pikeun sesa umat-Na, jeung roh kaadilan pikeun jalma nu diuk ngahakiman, sarta kakuatan pikeun jalma-jalma nu mukul balik perang di lawang gapura.

Ieu oge olengan ku anggur jeung aroyag ku arak: imam jeung nabi olengan ku arak, pikiranana pabaliut ku anggur, aroyag ku arak, arolengan basa nenjo tetenjoan, tisorodot dina mere putusan. Sabab sakabeh meja pinuh ku utah nu kotor, nepi ka euweuh deui tempat nu beresih.

“Rek ngajar ka saha manehna pangaweruh teh, jeung ka saha manehna rek nerangkeun amanat? Ka budak nu kakara dipegat tina sasusu, nu kakara diala tina pangeukeuman? Sabab eta teh parentah tumpuk parentah, parentah tumpuk parentah, garis tumpuk garis, garis tumpuk garis, saeutik di dieu, saeutik di ditu.” ^a

Saenyana, ku jalma-jalma nu lalambena anah jeung basana asing Mantenna bakal nyarios ka umat ieu,

ka saha Mantenna parantos ngandika, “Ieu teh pangreureuhan; reureuhkeun nu cape; ieu teh tempat ngarereb”—tapi maranehna arembungeun ngadengekeun. Nya kitu pangandika Rama urang bakal jadi keur maranehna: aturan tumpuk aturan, aturan tumpuk aturan, garis tumpuk garis, garis tumpuk garis, saeutik di dieu, saeutik di ditu, sangkan maranehna indit tuluy tijumpalik ka tukang, tuluy remuk, kajiret, jeung katawan.

Ku sabab eta regepkeun pangandika Rama urang, eh maraneh jalma-jalma panyeleke nu ngawasa umat ieu di Yerusalem! Lantaran maraneh geus ngomong, “Kami geus nyieun perjangjian jeung ajal, jeung geus sapuk jeung kubur; waktu caah nu ngagulidag ngaliwat, moal nepi ka kami, sabab kami geus nyieun bohong jadi tempat ngiuhan, jeung geus nyumputkeun maneh dina kapalsuan”,

ku sabab eta kieu ngandikana Rama nu Maha Kawasa: “Tuh, Kami rek neundeun di Sion hiji batu, batu nu geus diuji, batu juru nu mahal, pademen nu teguh: sing saha nu percaya moal gugup. ^b Jeung Kami rek nyieun kaadilan jadi tali ukuran sarta kabeneran jadi unjar; hujan es bakal nyapukeun tempat ngiuhan nu bohong, jeung cai bakal ngaleut-ngaleut ngeueum tempat nyumput. Harita perjangjian maraneh jeung ajal bakal dibolaykeun, jeung kasapukan maraneh jeung kubur moal tetep ngadeg; waktu caah nu ngagulidag ngaliwat, maraneh bakal diinjek-injek ku eta. Unggal kali eta ngaliwat, eta bakal nyekel maraneh; sabab unggal isuk eta bakal ngaliwat, beurang jeung peuting, sarta ngan ukur ngadenge bejana oge bakal matak kacida sieunna.”

Sabab enggonna teuing pondok pikeun nyalonjorkeun awak, jeung simbutna teuing heureut pikeun nyimbutan awak. Sabab Rama urang bakal gugah cara di Gunung Perasim, Mantenna bakal usik cara di Lebak Gibeon, pikeun ngalampahkeun padamelan-Na—padamelan-Na teh aheng!—jeung ngalaksanakeun pancen-Na—pancen-Na teh asing! Ayeuna ku sabab eta ulah nyeleke, bisi ranté maraneh beuki nyerek; sabab kami parantos ngadangu putusan karuksakan ti Rama, Gustining balad sawarga, pikeun sakuliah tanah ieu.

Regepkeun jeung dengekeun sora kami; perhatikeun jeung dengekeun ucapan kami. Naha patani teh ngawuluku sapopoé pikeun melak? Naha manehna terus-terusan mesek jeung ngagaru taneuhna? Sanggeus beungeut taneuhna rata, naha manehna henteu nyawurkeun adas jeung nebarkeun jinten, sarta melak gandum dina bar-baran jeung jelai dina pakarangana, katut sekoi di sapanjang wates? Rama-Na ngawurukan manehna kalawan bener; Rama-Na nu ngajar manehna. ^c Adas henteu diirik ku papan panggebotan, roda gorobag ogé henteu digilindingkeun ka luhureun jinten; tapi adas digebotan ku iteuk, ari jinten ku raketan. Gandum keur roti kudu ditutu, tapi manehna henteu salilana ngirik; manehna ngagilindingkeun roda gorobag jeung kudana ka luhureun éta, tapi henteu nepi ka ngancurkeunana jadi bubuk. Ieu oge asalna ti Rama, Gustining balad sawarga; Mantenna teh endah dina mere pituduh sarta agung dina hikmat.