اشعیا 28

28 ¹وای بر تاجِ پرغرورِ مستانِ افرایم، و بر گلِ پژمردهٔ زیباییِ پرشکوهش، که بر سرِ درّهٔ سرسبزِ کسانی که مغلوبِ شراب گشته‌اند، نشسته است! ²اینک، پدرِ متعال کسی را دارد که توانا و نیرومند است؛ همچون تگرگ، همچون طوفانِ ویرانگر، همچون سیلابِ آب‌های سهمگین و خروشان، آن را با دستِ خود بر زمین فرو خواهد کوبید. ³تاجِ پرغرورِ مستانِ افرایم زیرِ پاها لگدمال خواهد شد. ⁴و گلِ پژمردهٔ زیباییِ پرشکوهش، که بر سرِ درّهٔ سرسبز قرار دارد، همچون نخستین انجیرِ رسیده پیش از تابستان خواهد بود—هر که آن را ببیند، به‌محض آنکه به دستش آید، آن را فرو می‌بلعد. ⁵در آن روز، پدرِ لشکرهای آسمان برای باقی‌ماندگانِ قومِ خود تاجِ جلال و افسرِ زیبایی خواهد بود، ⁶و برای آن که به داوری می‌نشیند، روحِ انصاف، و برای آنان که جنگ را از دروازه بازمی‌گردانند، قوّت خواهد بود.

⁷اینان نیز از شراب تلوتلو می‌خورند و از مِیِ تند افتان و خیزان می‌روند: کاهن و نبی از مِیِ تند تلوتلو می‌خورند، از شراب گیج شده‌اند، از مِیِ تند افتان و خیزان می‌روند، هنگامِ دیدنِ رؤیاها تلوتلو می‌خورند، و در صدورِ احکامِ خود می‌لغزند. ⁸زیرا همهٔ سفره‌ها پر از استفراغِ کثیف است، و جایِ پاکی باقی نمانده است.

⁹«او به که معرفت خواهد آموخت، و پیام را برای که شرح خواهد داد؟ به آنان که تازه از شیر گرفته شده‌اند، آنان که تازه از پستان بازگرفته شده‌اند؟ ¹⁰زیرا امر بر امر، امر بر امر، خط بر خط، خط بر خط، اندکی اینجا، اندکی آنجا.» ^a a v10 این تکرارِ آهنگین احتمالاً شیوهٔ تعلیمِ نبی را به ریشخند می‌گیرد—درس‌هایی خسته‌کننده و مکرّر که حاکمان نمی‌خواستند آنها را جدّی بگیرند.

¹¹به‌راستی، با مردمانی که لب‌های بیگانه و زبانی غریب دارند با این قوم سخن خواهد گفت،

¹²به آنان که گفته بود: «این است آسایش؛ خستگان را بیارامید؛ این است آرامگاه»—اما نخواستند گوش فرا دهند. ¹³پس کلامِ پدر ما برای آنان حکم بر حکم، حکم بر حکم، خط بر خط، خط بر خط، اندکی اینجا، اندکی آنجا خواهد بود، تا بروند و به پشت بلغزند و بیفتند، و درهم‌شکسته و به دام افتاده و اسیر شوند.

¹⁴پس ای استهزاکنندگان که بر این قوم در اورشلیم حکومت می‌کنید، کلامِ پدر ما را بشنوید! ¹⁵زیرا گفته‌اید: «با مرگ عهد بسته‌ایم، و با گور پیمان کرده‌ایم؛ چون سیلابِ بنیان‌کن بگذرد، به ما نخواهد رسید، زیرا دروغ را پناهگاهِ خود ساخته‌ایم و در نیرنگ پنهان شده‌ایم»،

¹⁶بنابراین پدرِ متعال چنین می‌گوید: «اینک، من در صهیون سنگی می‌نهم، سنگی آزموده، سنگِ زاویهٔ گران‌بها، بنیادی استوار: هر که ایمان آورد، هرگز پریشان نخواهد شد. ^b b v16 هم پولس و هم پطرس این آیه را به عیسی نسبت می‌دهند—رومیان ۹:۳۳ و اوّل پطرس ۲:۶. سنگِ زاویه‌ای که پدر ما در صهیون نهاد، پسرِ اوست، بنیادی که هر ایمان‌دار بر آن تکیه دارد. ¹⁷و انصاف را ریسمانِ اندازه‌گیری و عدالت را شاقول خواهم ساخت؛ تگرگ پناهگاهِ دروغ را جارو خواهد کرد، و آب‌ها مخفیگاه را فرا خواهد گرفت. ¹⁸آنگاه عهدِ شما با مرگ باطل خواهد شد، و پیمانِ شما با گور نخواهد پایید؛ چون سیلابِ بنیان‌کن بگذرد، شما را لگدمال خواهد کرد. ¹⁹هر بار که بگذرد، شما را فرو خواهد گرفت؛ زیرا صبح به صبح خواهد گذشت، در روز و در شب، و تنها شنیدنِ این خبر سراسر وحشت خواهد بود.»

²⁰زیرا بستر کوتاه‌تر از آن است که بتوان بر آن دراز کشید، و لحاف تنگ‌تر از آن است که بتوان خود را در آن پیچید. ²¹زیرا پدر ما همچنان‌که در کوهِ فِراصیم برخاست، برخواهد خاست، و همچون درّهٔ جِبعون به‌جوش خواهد آمد، تا کارِ خود را انجام دهد—کارِ او غریب است!—و وظیفهٔ خود را به‌جا آورد—وظیفهٔ او بیگانه است! ²²پس اکنون استهزا مکنید، مبادا زنجیرهای‌تان محکم‌تر شود؛ زیرا از پدرِ لشکرهای آسمان حکمِ نابودی را بر تمامیِ این سرزمین شنیده‌ام.

²³گوش فرا دهید و آوازِ مرا بشنوید؛ توجّه کنید و سخنانِ مرا بشنوید. ²⁴آیا برزگر تمامِ روز شخم می‌زند تا بکارد؟ آیا پیوسته زمینِ خود را می‌شکافد و شیار می‌زند؟ ²⁵چون سطحِ آن را هموار کرد, آیا شِوید نمی‌پاشد و زیره نمی‌کارد، و گندم را در ردیف‌ها و جو را در جای‌گاهش و اسپلت را در حاشیه نمی‌نشاند؟ ²⁶پدرش او را به‌درستی تعلیم می‌دهد؛ پدرش به او می‌آموزد. ^c c v26 حتی حکمتِ روزمرهٔ یک برزگر نیز از پدر ما می‌آید—اوست آموزگارِ نهفته در پسِ هر مهارت و داوریِ نیکو. ²⁷شِوید را با چومِ خرمن‌کوبی نمی‌کوبند، و چرخِ ارابه را بر زیره نمی‌غلتانند؛ بلکه شِوید را با چوب می‌تکانند، و زیره را با ترکه. ²⁸غلّهٔ نان را باید کوبید، امّا آن را تا ابد نمی‌کوبند؛ چرخِ ارابه و اسبانِ خود را بر آن می‌رانند، امّا آن را نرم و خرد نمی‌کنند. ²⁹این نیز از پدرِ لشکرهای آسمان می‌آید؛ او در مشورت شگفت‌انگیز و در حکمت باشکوه است.