اشعیا 27

27 ¹در آن روز، پدر ما با شمشیرِ سخت و بزرگ و نیرومندِ خود، لِویاتان، آن مارِ گریزان را—لِویاتان، آن مارِ پیچان را—مجازات خواهد کرد، و آن هیولای دریا را خواهد کشت. ^a a v1 لِویاتان: اژدهای دریایی و هولناکِ اساطیری که در سنّتِ خاور نزدیکِ باستان، نمادِ آشوبِ ازلی و شرارت است. ²در آن روز—درباره‌اش بسرایید: تاکستانی دلپذیر!

³«من، پدر شما، نگهبانِ آن هستم؛ لحظه به لحظه آبیاری‌اش می‌کنم. تا کسی نتواند به آن آسیب رساند، شب و روز از آن پاسداری می‌کنم. ⁴خشمگین نیستم. کاش خار و خس بودند تا در نبرد با من روبه‌رو شوند، آنگاه بر آنها می‌تاختم و همه را با هم می‌سوزاندم. ⁵یا بگذار به پناهِ من چنگ زنند، بگذار با من صلح کنند— آری، بگذار با من صلح کنند.»

⁶در روزهای آینده، یعقوب ریشه خواهد دواند، اسرائیل شکوفه خواهد کرد و جوانه خواهد زد و تمامِ جهان را از میوه پر خواهد ساخت. ⁷آیا او آنها را چنان زده که زنندگانشان را زد؟ یا آیا آنها چنان کشته شدند که کشندگانشان کشته شدند؟ ⁸با راندنِ او، با فرستادنِ او به تبعید، با او در ستیز شدی؛ او را با تندبادِ سخت خود، آنگاه که بادِ شرقی وزید، برانداخت. ⁹پس بدین‌گونه گناهِ یعقوب کفّاره خواهد شد، و این ثمرِ کاملِ برداشتنِ خطای او خواهد بود: آنگاه که همهٔ سنگ‌های مذبح را چون گچِ خردشده گرداند، دیگر هیچ تیرکِ اَشیره یا مذبحِ بخوری برپا نخواهد ماند. ^b b v9 تیرک‌های اَشیره: اشیای چوبیِ آیینی که در مکان‌های پرستشِ کنعانی به افتخارِ الههٔ اَشیره برپا می‌شدند. ¹⁰شهرِ حصاردار تنها ایستاده، مسکنی متروک و رهاشده چون بیابان؛ آنجا گوساله می‌چرد، آنجا می‌خوابد و شاخه‌هایش را لخت می‌کند. ¹¹چون شاخه‌هایش خشک شوند، شکسته می‌شوند؛ زنان می‌آیند و با آنها آتش می‌افروزند. زیرا این قومی است بی‌فهم؛ پس آفرینندهٔ آنها بر ایشان شفقت نمی‌ورزد، و آن که ایشان را سرشت، بر آنان لطف نمی‌کند.

¹²در آن روز، پدر ما از رودِ فرات تا وادیِ مصر خرمن خواهد کوبید، و شما یک‌یک گرد آورده خواهید شد، ای فرزندانِ اسرائیل. ¹³در آن روز، شیپوری بزرگ به صدا در خواهد آمد، و آنان که در سرزمینِ آشور در حالِ مرگ‌اند و آنان که به سرزمینِ مصر رانده شده‌اند، خواهند آمد و پدر ما را بر کوهِ مقدّس در اورشلیم پرستش خواهند کرد.