Księga Hioba 41

41 ¹„Czy zdołasz wyciągnąć Lewiatana wędką albo przycisnąć jego język sznurem? ^a a v1 Lewiatan to wielki, nieokiełznany potwór morski — obraz mocy, której żaden człowiek nie zdoła opanować, lecz którą nasz Ojciec z łatwością trzyma w ręku. ²Czy włożysz mu powróz w nozdrza albo przebijesz hakiem jego szczękę? ³Czy będzie zanosił do ciebie wiele próśb? Czy będzie mówił do ciebie łagodne słowa? ⁴Czy zawrze z tobą przymierze, abyś wziął go za swego sługę na zawsze? ⁵Czy będziesz się nim bawił jak ptaszkiem albo uwiążesz go na uwięzi dla swoich dziewcząt? ⁶Czy handlarze będą się o niego targować? Czy podzielą go między kupców? ⁷Czy napełnisz jego skórę harpunami albo jego głowę ościeniami? ⁸Połóż na nim swoją rękę; pamiętaj o walce — więcej tego nie zrobisz. ⁹Wszelka nadzieja na ujarzmienie go jest złudna; sam jego widok powali cię na ziemię. ¹⁰Nikt nie jest dość śmiały, by go obudzić. Któż więc zdoła stanąć przede mną? ¹¹Któż wystąpił przeciwko mnie, abym musiał mu odpłacić? Wszystko, co jest pod całym niebem, należy do mnie. ^b b v11 Paweł nawiązuje do tego wersetu — nikt nigdy nie dał naszemu Ojcu niczego, czym mógłby go sobie zobowiązać; wszystko już należy do niego (Rzymian 11,35).

¹²„Nie będę milczał o jego członkach, o jego potężnej sile ani o jego wdzięcznej budowie. ¹³Któż zedrze jego wierzchnie okrycie albo zbliży się do niego z podwójnym wędzidłem? ¹⁴Któż otworzy wrota jego pyska? Jego zęby w krąg otoczone są grozą. ¹⁵Jego grzbiet to rzędy tarcz, szczelnie zwarte niczym pieczęcią. ¹⁶Jedna tak blisko drugiej, że powietrze nie przejdzie między nimi. ¹⁷Spojone są jedna z drugą; trzymają się razem i nie dają się rozdzielić. ¹⁸Jego kichnięcia błyskają światłem, a jego oczy są jak powieki zorzy porannej. ^c c v18 „Powieki zorzy porannej” to hebrajski obraz czerwonawego migotania pierwszego brzasku — jego oczy świecą czerwienią jak ognisty wschód słońca. ¹⁹Z jego paszczy wychodzą płonące pochodnie; tryskają iskry ognia. ²⁰Z jego nozdrzy wydobywa się dym jak z wrzącego kotła nad palącą się trzciną. ²¹Jego oddech rozżarza węgle, a z jego paszczy wystrzela płomień. ²²W jego karku mieszka siła, a przed nim tańczy groza. ²³Fałdy jego ciała przylegają do siebie, mocno na nim osadzone i nieporuszone. ²⁴Jego serce twarde jak kamień, twarde jak dolny kamień młyński. ²⁵Gdy się podnosi, lękają się mocarze; na łoskot nie posiadają się ze strachu. ²⁶Choć dosięgnie go miecz, nie ostoi się, ani włócznia, ani grot, ani oszczep. ²⁷Żelazo ma za słomę, a spiż za spróchniałe drewno. ²⁸Strzała nie zmusi go do ucieczki; kamienie z procy stają się dla niego plewą. ²⁹Maczugi ma za ściernisko; śmieje się ze świstu oszczepu. ³⁰Jego spód jest jak ostre skorupy gliniane; rozciąga się na błocie jak sanie młockarskie. ^d d v30 Sanie młockarskie to deska nabijana ostrymi kamieniami, ciągnięta po zbożu — brzuch Lewiatana zostawia taki sam wyżłobiony ślad. ³¹Sprawia, że głębina wre jak kocioł; wzburza morze jak kocioł z wrzącym olejkiem. ³²Za sobą zostawia lśniący ślad; rzekłbyś, że głębina osiwiała. ³³Nie ma na ziemi nic do niego podobnego — stworzenie uczynione bez lęku. ³⁴Spogląda z góry na wszystko, co wyniosłe; jest królem nad wszystkimi pysznymi.”