ایوب 41

41 ¹«آیا می‌توانی لِویاتان را با قلّاب بیرون کِشی، یا زبانش را با ریسمانی فرو نشانی؟ ^a a v1 لِویاتان همان جانور بزرگ و رام‌ناشدنی دریاست — تصویری از قدرتی که هیچ انسانی را یارای چیره‌شدن بر آن نیست، امّا پدر آسمانی ما آن را به‌آسانی در دست دارد. ²آیا می‌توانی طنابی در بینی‌اش بگذاری، یا آرواره‌اش را با قلّابی سوراخ کنی؟ ³آیا نزد تو التماس بسیار خواهد کرد؟ آیا با تو به نرمی سخن خواهد گفت؟ ⁴آیا با تو عهد خواهد بست، تا او را برای همیشه به بندگی خویش بگیری؟ ⁵آیا همچون پرنده‌ای با او بازی خواهی کرد، یا او را برای دختران خود به بند خواهی کشید؟ ⁶آیا سوداگران بر سرِ او چانه خواهند زد؟ آیا او را میان تاجران تقسیم خواهند کرد؟ ⁷آیا می‌توانی پوستش را از نیزه‌های ماهیگیری پُر کنی، یا سرش را از زوبین‌های صید؟ ⁸دست خود را بر او بگذار؛ نبرد را به یاد آور—دیگر آن را تکرار نخواهی کرد. ⁹هر امیدی به رام‌کردن او باطل است؛ همین که چشمت بر او افتد، بر زمین خواهی افتاد. ¹⁰کسی چندان دلیر نیست که او را برانگیزد. پس کیست که یارای ایستادن در برابر من را داشته باشد؟ ¹¹کیست که در برابر من ایستاده باشد، تا او را پاداش دهم؟ هر آنچه زیرِ تمامِ آسمان است، از آنِ من است. ^b b v11 پولُس همین آیه را بازتاب می‌دهد — هیچ‌کس هرگز چیزی به پدر آسمانی ما نداده تا او را وامدارِ خود سازد؛ همه‌چیز از پیش از آنِ اوست (رومیان ۱۱:۳۵).

¹²«دربارهٔ اندام‌هایش، نیروی سترگش و پیکرِ موزونش خاموش نخواهم ماند. ¹³کیست که پوشش بیرونی‌اش را برکَنَد، یا با لگامِ دولا به او نزدیک شود؟ ¹⁴کیست که درهای رویش را بگشاید؟ دندان‌های حلقه‌مانندش را هراس فراگرفته است. ¹⁵پشتش ردیف‌هایی از سپرهاست، چنان محکم بسته که گویی با مُهری مسدود شده است. ¹⁶هر یک چنان به دیگری نزدیک است که هیچ نسیمی از میانشان نمی‌گذرد. ¹⁷به یکدیگر پیوسته‌اند؛ چنان یکدیگر را چسبیده‌اند که جدا نتوان کرد. ¹⁸عطسه‌هایش نور می‌افشانند، و چشمانش همچون پلک‌های سپیده‌دم است. ^c c v18 «پلک‌های سپیده‌دم» تصویری عبری از درخشش سرخ‌فامِ نخستین روشناییِ بامداد است — چشمانش همچون طلوعی آتشین، سرخ می‌درخشند. ¹⁹از دهانش مشعل‌های شعله‌ور بیرون می‌آید؛ اخگرهای آتش از آن می‌جهند. ²⁰از سوراخ‌های بینی‌اش دود بیرون می‌آید، همچون دیگی جوشان بر نیزارِ سوزان. ²¹نَفَسش زغال‌ها را شعله‌ور می‌سازد، و از دهانش شعله‌ای زبانه می‌کشد. ²²نیرو در گردنش خانه دارد، و هراس در برابرش می‌رقصد. ²³چین‌های گوشتش به هم چسبیده‌اند، محکم بر او ریخته و بی‌حرکت‌اند. ²⁴دلش همچون سنگ سخت است، سخت همچون سنگِ زیرینِ آسیاب. ²⁵چون برمی‌خیزد، زورمندان به وحشت می‌افتند؛ از تلاطمِ او از خود بی‌خود می‌شوند. ²⁶هرچند شمشیر به او رسد، کارگر نمی‌افتد، و نه نیزه، نه تیر و نه زوبین. ²⁷آهن را چون کاه می‌شمارد، و برنج را چون چوبِ پوسیده. ²⁸تیر نمی‌تواند او را بگریزاند؛ نزد او سنگ‌های فلاخن به کاه بدل می‌شوند. ²⁹چماق‌ها را چون کاه می‌شمارد؛ بر صدای زوبین می‌خندد. ³⁰زیرشکمش همچون خرده‌های تیزِ سفال است؛ همچون چومِ خرمن‌کوبی بر لجن پهن می‌شود. ^d d v30 چومِ خرمن‌کوبی تخته‌ای بود که سنگ‌های تیز بر آن نشانده بودند و آن را بر خرمن می‌کشیدند — شکمِ لِویاتان نیز همان رَدِّ شیارخورده را بر جای می‌گذارد. ³¹ژرفا را چون دیگی به جوش می‌آورد؛ دریا را همچون پاتیلِ عطر به هم می‌زند. ³²در پیِ خود رَدِّ درخشانی بر جای می‌گذارد؛ گویی ژرفا موی سپید برآورده است. ³³بر روی زمین چیزی همانند او نیست، آفریده‌ای که بی‌هیچ ترسی ساخته شده است. ³⁴بر هر چیزِ بلندپایه به دیدهٔ تحقیر می‌نگرد؛ او پادشاهِ همهٔ متکبّران است.»