ଆୟୁବ 41 FHB Father's Heart Bible™

41 ¹“ତୁମ୍ଭେ କି ବନଶୀରେ ଲିବିୟାଥନକୁ ଟାଣି ବାହାର କରିପାର, କିମ୍ବା ରଜ୍ଜୁରେ ତାହାର ଜିହ୍ଵାକୁ ଚାପି ଦେଇପାର? ^a a v1 ଲିବିୟାଥନ ଏକ ବିରାଟ ଅଦମନୀୟ ସମୁଦ୍ର-ଜନ୍ତୁ — ଏକ ଏପରି ଶକ୍ତିର ଚିତ୍ର ଯାହାକୁ କୌଣସି ମନୁଷ୍ୟ ବଶ କରିପାରେ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ଯାହାକୁ ଅନାୟାସରେ ଧରି ରଖନ୍ତି। ²ତୁମ୍ଭେ କି ତାହାର ନାକରେ ରଜ୍ଜୁ ପିନ୍ଧାଇ ପାର, କିମ୍ବା ଅଙ୍କୁଶରେ ତାହାର ଥୋନ୍ଥ ବିନ୍ଧି ପାର? ³ସେ କି ତୁମ୍ଭ ନିକଟରେ ବହୁ ବିନତି କରିବ? ସେ କି ତୁମ୍ଭକୁ କୋମଳ ବାକ୍ୟ କହିବ? ⁴ସେ କି ତୁମ୍ଭ ସହିତ ନିୟମ କରିବ, ଯେପରି ତୁମ୍ଭେ ତାହାକୁ ସଦାକାଳ ଆପଣା ଦାସ କରି ରଖିବ? ⁵ତୁମ୍ଭେ କି ପକ୍ଷୀ ସଙ୍ଗେ ଖେଳିଲା ପରି ତାହା ସଙ୍ଗେ ଖେଳିବ, କିମ୍ବା ତୁମ୍ଭ କନ୍ୟାମାନଙ୍କ ନିମନ୍ତେ ତାହାକୁ ବାନ୍ଧି ରଖିବ? ⁶ବଣିକମାନେ କି ତାହା ବିଷୟରେ ଦରଦାମ କରିବେ? ସେମାନେ କି ବେପାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତାହାକୁ ବାଣ୍ଟି ଦେବେ? ⁷ତୁମ୍ଭେ କି ତାହାର ଚର୍ମକୁ କୋଡ଼ିରେ, କିମ୍ବା ତାହାର ମସ୍ତକକୁ ମତ୍ସ୍ୟ-ବର୍ଚ୍ଛାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିପାର? ⁸ତାହା ଉପରେ ଆପଣା ହସ୍ତ ଥୁଅ; ସେହି ଯୁଦ୍ଧ ସ୍ମରଣ କର—ତୁମ୍ଭେ ତାହା ଆଉ କରିବ ନାହିଁ। ⁹ତାହାକୁ ବଶ କରିବାର କୌଣସି ଆଶା ମିଥ୍ୟା; କେବଳ ତାହାକୁ ଦେଖିବାମାତ୍ରେ ତୁମ୍ଭେ ଭୂପତିତ ହେବ। ¹⁰ତାହାକୁ ଜଗାଇବାକୁ ଏତେ ସାହସୀ କେହି ନାହିଁ। ତେବେ ଆମ୍ଭ ସମ୍ମୁଖରେ ଠିଆ ହେବାକୁ କିଏ ସମର୍ଥ? ¹¹କିଏ ଆମ୍ଭର ସମ୍ମୁଖୀନ ହୋଇଅଛି, ଯେ ଆମ୍ଭେ ତାହାକୁ ପରିଶୋଧ କରିବା? ସମୁଦାୟ ଆକାଶ ତଳେ ଯାହା କିଛି ଅଛି, ସବୁ ଆମ୍ଭର। ^b b v11 ପାଉଲ ଏହି ପଦର ପ୍ରତିଧ୍ଵନି କରନ୍ତି — କେହି କେବେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ ଏପରି କିଛି ଦେଇ ନାହିଁ ଯେ ତାହାଙ୍କୁ ଆପଣାର ଋଣୀ କରିପାରିବ; ସବୁ କିଛି ପୂର୍ବରୁ ତାହାଙ୍କର (ରୋମୀୟ ୧୧:୩୫)।

¹²“ଆମ୍ଭେ ତାହାର ଅଙ୍ଗପ୍ରତ୍ୟଙ୍ଗ, ତାହାର ପରାକ୍ରାନ୍ତ ବଳ, କିମ୍ବା ତାହାର ସୁନ୍ଦର ଗଠନ ବିଷୟରେ ନୀରବ ରହିବା ନାହିଁ। ¹³ତାହାର ବାହ୍ୟ ଆଚ୍ଛାଦନ କିଏ କାଢ଼ି ପାରିବ, କିମ୍ବା ଦ୍ଵିଗୁଣ ଲଗାମ ନେଇ ତାହା ନିକଟକୁ କିଏ ଆସିବ? ¹⁴ତାହାର ମୁଖର କବାଟ କିଏ ଫିଟାଇ ପାରିବ? ତାହାର ଦନ୍ତ-ଶ୍ରେଣୀ ଚତୁର୍ଦ୍ଦିଗରେ ଭୟଙ୍କର। ¹⁵ତାହାର ପିଠି ଢାଲ-ଶ୍ରେଣୀ, ମୁଦ୍ରା ଦ୍ଵାରା ଯେପରି ଦୃଢ଼ ରୂପେ ବନ୍ଦ। ¹⁶ଗୋଟିଏ ଆରଟି ସଙ୍ଗେ ଏତେ ନିବିଡ଼ ଯେ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବାୟୁ ଯାଇପାରେ ନାହିଁ। ¹⁷ସେମାନେ ପରସ୍ପର ସଂଯୁକ୍ତ; ସେମାନେ ଏକଆରେକକୁ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଧରି ରଖନ୍ତି ଓ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହୋଇପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ¹⁸ତାହାର ଛିଙ୍କ ଆଲୋକ ବିଚ୍ଛୁରଣ କରେ, ପୁଣି ତାହାର ଚକ୍ଷୁ ଅରୁଣୋଦୟର ଚକ୍ଷୁପତା ତୁଲ୍ୟ। ^c c v18 "ଅରୁଣୋଦୟର ଚକ୍ଷୁପତା" ପ୍ରଥମ ଆଲୋକର ଲୋହିତ ଝଲକ ନିମନ୍ତେ ଏକ ଏବ୍ରୀ ଚିତ୍ର — ତାହାର ଚକ୍ଷୁ ଅଗ୍ନିମୟ ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟ ପରି ଲୋହିତ ବର୍ଣ୍ଣରେ ଜ୍ଵଳେ। ¹⁹ତାହାର ମୁଖରୁ ଜ୍ଵଳନ୍ତ ମଶାଲ ବାହାରେ; ଅଗ୍ନିର ସ୍ଫୁଲିଙ୍ଗ ଉଛୁଳି ପଡ଼େ। ²⁰ତାହାର ନାସାରନ୍ଧ୍ରରୁ ଧୂମ ବାହାରେ, ଜ୍ଵଳନ୍ତ ନଳଖଗଡ଼ା ଉପରେ ଥିବା ଫୁଟୁଥିବା ହାଣ୍ଡିରୁ ଯେପରି। ²¹ତାହାର ନିଶ୍ଵାସ ଅଙ୍ଗାରକୁ ପ୍ରଜ୍ଵଳିତ କରେ, ପୁଣି ତାହାର ମୁଖରୁ ଅଗ୍ନିଶିଖା ଉଠେ। ²²ତାହାର ଗ୍ରୀବାରେ ବଳ ବସତି କରେ, ପୁଣି ତାହା ସମ୍ମୁଖରେ ଭୀତି ନୃତ୍ୟ କରେ। ²³ତାହାର ମାଂସର ଥାକ ପରସ୍ପର ସଂଲଗ୍ନ, ତାହା ଉପରେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଢଳା ଓ ଅଟଳ। ²⁴ତାହାର ହୃଦୟ ପ୍ରସ୍ତର ପରି କଠିନ, ତଳ ପେଷଣ-ପ୍ରସ୍ତର ପରି କଠିନ। ²⁵ସେ ଉଠିଲେ ବୀରଗଣ ଭୀତ ହୁଅନ୍ତି; ତାହାର ଉଥଲା ଶବ୍ଦରେ ସେମାନେ ଆତ୍ମହରା ହୁଅନ୍ତି। ²⁶ଖଡ୍ଗ ତାହା ନିକଟରେ ପହଞ୍ଚିଲେ ହେଁ ତାହା ଟିକି ନାହିଁ, କିଅବା ବର୍ଚ୍ଛା, ତୀର କି ବଲ୍ଲମ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ। ²⁷ସେ ଲୁହାକୁ ନଡ଼ା ତୁଲ୍ୟ, ପୁଣି ପିତ୍ତଳକୁ ସଢ଼ା କାଠ ତୁଲ୍ୟ ଗଣେ। ²⁸ତୀର ତାହାକୁ ଘଉଡ଼ାଇ ପାରେ ନାହିଁ; ତାହା ପ୍ରତି ଛାଟିଣୀର ପ୍ରସ୍ତର ନଡ଼ା ତୁଲ୍ୟ ହୁଏ। ²⁹ମୁଗୁର ନଡ଼ା ତୁଲ୍ୟ ଗଣିତ ହୁଏ; ସେ ବଲ୍ଲମର ଝନଝନ ଶବ୍ଦରେ ହସେ। ³⁰ତାହାର ତଳ ଭାଗ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଖପରା ଖଣ୍ଡ ପରି; ସେ କର୍ଦ୍ଦମ ଉପରେ ମଳଣୀ ପରି ବିସ୍ତୃତ ହୁଏ। ^d d v30 ମଳଣୀ ଥିଲା ତୀକ୍ଷ୍ଣ ପ୍ରସ୍ତର ଖଚିତ ଏକ ପଟା, ଯାହା ଶସ୍ୟ ଉପରେ ଟଣାଯାଉଥିଲା — ଲିବିୟାଥନର ପେଟ ସେହି ଏକା ପ୍ରକାର ଖୋଳା ଚିହ୍ନ ଛାଡ଼ିଥାଏ। ³¹ସେ ଗଭୀର ଜଳକୁ ହାଣ୍ଡି ପରି ଫୁଟାଏ; ସେ ସମୁଦ୍ରକୁ ମନ୍ଥିତ ତୈଳ-ପାତ୍ର ପରି ଆଲୋଡ଼ିତ କରେ। ³²ସେ ଆପଣା ପଛରେ ଏକ ଉଜ୍ଜ୍ଵଳ ପଥ ଛାଡ଼ିଯାଏ; ଗଭୀର ଜଳ ଯେପରି ଶ୍ଵେତ କେଶ ଧାରଣ କରିଅଛି ବୋଲି ଜଣେ ଭାବିବ। ³³ପୃଥିବୀରେ ତାହା ତୁଲ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ, ସେ ନିର୍ଭୟ ହୋଇ ନିର୍ମିତ ଏକ ଜନ୍ତୁ। ³⁴ସେ ସମସ୍ତ ଉଚ୍ଚ ବସ୍ତୁକୁ ତୁଚ୍ଛ କରେ; ସେ ସମସ୍ତ ଅହଂକାରୀଙ୍କ ଉପରେ ରାଜା।”